สิบวันนี้ผมขอจีบพี่

รักแรก โรงเรียน 07 : 20 น. “อร้ายยย เพื่อนรัก ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน คิดถึงเว่อร์” “เหมือนกันจ้า จุ๊บ ๆ ม๊วฟ! กรี๊ดดด เพื่อนรัก” เช้าวันเปิดภาคเรียนวันแรก เด็กมัธยมหลายคนต่างตื่นเต้นที่ใจที่จะได้เจอเพื่อนที่ห่างหายกันไปช่วงปิดเทอม ยกเว้นผมครับ... เหตุผลที่ผมเครียด เพราะว่าจะต้องกลับมาตื่นเช้าแล้วน่ะสิ! ฮือออ เช้าอันสดใสของฉันต้องกลับหม่นหมอง ต่อไปนี้ต้องตื่นมาโรงเรียนทุกเช้า เป็นเวลาสัปดาห์ละห้าวัน คิดดูสิ ตั้งห้าวันเชียวนะ นี่ยังไม่รวมเรียนพิเศษที่แม่บังคับให้ผมไปเรียนอีกนะ เนื่องจากตอนนี้ผมขึ้นมัธยมศึกษาปีที่หกแล้ว นั่นหมายความว่าผมต้องเตรียมตัวเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอนาคต ชีวิตมันช่างน่าเศร้าอะไรเช่นนี้ ตัวผมไม่ใช่เด็กตั้งใจเรียนอะไรมาก เรียน ๆ เล่น ๆ ตามประสาของผม เพราะโดยส่วนตัวแล้วไม่ชอบอะไรที่มันตึงเครียดมาก ชอบใช้ชีวิตสบายใจมากกว่า มนุษย์เราต้องผ่อนคลายบ้างจริงไหมครับ ตึงมากไปไม่ดี หย่อนมากไปก็ไม่ดีเหมือนกัน หึ ๆ คติประจำใจของผมละ เอาไว้อ้างตอนตัวเองขี้เกียจน่ะ แหะ ๆ แต่ก็นะ ใช้ชีวิตให้มีความสุขเท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว “เฮ้ย ไอ้หมอก มายืนบ่นอะไรคนเดียวตรงนี้วะ ไม่รีบไปเข้าแถวรึไง” โอ๊ะ ไอ้หนึ่งนี่หว่า วันนี้มาเช้าแฮะ หนึ่งมันเป็นเพื่อนสนิทของผมครับ เวลาเรียนเรามันจะนั่งข้างกันตลอด ที่สำคัญ เราเป็นสหายรักกันมาตั้งแต่สมัยประถม พวกเราเป็นสายลุยอยู่แล้วครับ ไปไหนไปด้วยกันตลอด แต่ที่จริงผมมีเพื่อนสนิทอีกสองคนนะครับ มันชื่อว่าต้นน้ำกับเอก สงสัยน่าจะยังไม่มา แต่ที่ผมงงคือเอกมันเป็นฝาแฝดกับหนึ่งมันนี่หว่า เช้านี้พวกมันไม่ได้มาพร้อมกันหรือยังไงวะ “เออ เดี๋ยวไป แล้วนี่เอกมันไปไหน ไม่มาด้วยกันอ๋อ” “มา ๆ แต่มันไปซื้อหมูปิ้งหน้าโรงเรียนอยู่” “อ้าว พวกมึง ยืนคุยไรกันวะ” อายุยืนจริงๆ พูดถึงปุ๊บมาปั๊บ “มึงซื้อมาให้บ้างเนี่ย เยอะจัง” ผมเอ่ยถามมันขึ้น เพราะมันซื้อมาเยอะมากครับ เหมือนซื้อมาถมที่ยังไงไม่รู้ พะรุงพะรังเต็มไปหมด “ไอ้บ้า กินหมดนี้ท้องก็แตกสิวะ มันมีของกูกับของไอ้ต้นน้ำด้วย มันฝากกูซื้อเมื่อเช้านี้” “อ่อ เออ ๆ” “เลิกคุยกันได้ละ เสียงออดดังแล้ว รีบไปเข้าแถวกันเร็ว” พักเที่ยง หลังจากทานอาหารเที่ยงเสร็จ ผมกับเพื่อนพากันมานั่งเล่นแถวตึกใกล้โรงอาหาร แถวนี้มีไม้หินอ่อนเยอะครับ เลยเป็นที่นิยมของพวกมัธยมตอนปลายส่วนใหญ่มานั่งเล่นสนทนากันตามประสาวัยเรา โต๊ะผมไม่ได้มีแต่เพื่อนสนิทนะครับ รอบนี้มีเพื่อนผู้หญิงสองสามคนมานั่งคุยด้วย เหมือนพวกหล่อนจะเบื่อแก๊งเก่าตัวเอง เลยมาขอร่วมวงกับพวกผมน่ะ สงสัยน่าจะทะเลาะกันมั้งครับ เห็นในห้องเมินใส่กันทั้งเช้า “เฮ้ย พวกมึง เย็นนี้เราไปคาเฟเปิดใหม่กันปะ เนี่ย ใกล้ ๆ โรงเรียนเราเลย เห็นรุ่นน้องโพสต์รูปลงเฟซ ร้านโอเคอยู่นะเว้ย” เอกมันว่าขึ้น หืม ร้านคาเฟเปิดใหม่งั้นเหรอ ผมสงสัยอยู่ที่หนึ่งครับ ไม่รู้ว่าใช่ที่เดียวกันไหมนะ ตรงที่ผมหมายถึง เป็นหลังที่สร้างตั้งแต่ปีก่อนแล้วครับ งงมาก เป็นการก่อสร้างที่ใช้เวลานานมาก ไม่รู้ว่าติดขัดปัญหาอะไรหรือเปล่า เห็นสร้างตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว จนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าสร้างเสร็จหรือยัง “จริงดิ ร้านไหนอะมึง พวกกูสามคนอยากหาที่ถ่ายรูปอยู่พอดี ไม่ได้โพสต์อัปเดตรูปลงเฟซนานละ” ยี่หวาเอ่ยถาม “เออใช่ ร้านไหนเหรอ พอดีอยากลงรูปพวกกูไปเที่ยวกันสามคน อยากให้คนอื่นมันอิจฉาตาร้อนเล่น ๆ ” ข้าวฟ่างพูดแทรกขึ้น อือหือ ท่าทาผู้หญิงกลุ่มนี้น่ากลัวจริง ไม่ได้แค่พูดเฉย ๆ นะครับ แต่มีกิริยาท่าทางจิกตาเล็กตาน้อยอีกต่างหาก น่าจะแซะถึงผู้หญิงอีกกลุ่มในห้องละมั้งครับ ทางที่ดีผมไม่ควรเข้าไปยุ่งดีกว่า เดี๋ยวนี้ผู้หญิงโหดกว่าผู้ชายบางคนด้วยซ้ำ “ร้านอยู่ตรงอาคารใหม่ที่พึ่งสร้างเสร็จ เห็นช่วงนี้จัดโพรโมชันซื้อสองแก้วแถมหนึ่งแก้วด้วยนะ พวกมึงสามคนลองไปดิ คุ้มอยู่นะกูว่า” “โอเคมึง ขอบใจนะไอ้เอก พวกกูสามคนขึ้นห้องก่อนนะ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว พวกมึงก็รีบขึ้นมาละ เดี๋ยวอาจารย์วลัยแกจะหักคะแนนเอา เห็นพวกห้องสามมันบ่นว่าอาจารย์คนนี้โหดมาก” ข้าวฟ่างพูดขึ้น พร้อมลุกเดินออกไปกับเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มอีกสองคน “แล้วเราสี่คนอะ จะไปด้วยป้ะ ถ้าไปกูจะไปบอกพี่ไว้ว่าให้มารับช้าหน่อยวันนี้” “มึงบอกพี่ไม่ต้องมารับก็ได้นะที่จริง รอกลับพร้อมกูกับไอ้เอกดิ ทางเดียวกันนิ เผื่อพี่มึงเลิกเรียนดึก” อ่า ใช่ครับ บ้านพวกมันสามตัวอยู่ใกล้กัน ส่วนผมนั้นอยู่คนละทางกับบ้านพวกมันเลย โคตรอิจฉาพวกมันมาก ช่วงปิดเทอมพวกมันไปเล่นตัวกันบ่อยมาก เพราะบ้านต้นน้ำมันห่างจากบ้านไอ้สองแฝดนี่แค่สองซอยเองครับ ช่วงหนึ่งผมเคยแอบน้อยใจ เนื่องจากพวกมันไปเล่นด้วยกันบ่อย ๆ ช่วงปิดเทอม แต่ตอนนี้ผมเฉย ๆ ละครับ เพราะถึงน้อยใจไปมันก็ไม่ได้เกิดผลดีอะไรขึ้น ปัจจุบันเลยทำได้แต่ทำใจยอมรับมันซะ และถึงแม้จะอยู่ในช่วงปิดเทอม แต่ผมก็ไม่ได้เหงามากมายขนาดนั้นนะ โชคดีหน่อย ถัดไปบ้านหลังใกล้ ๆ มียี่หวาอยู่ด้วย บางครั้งผมกับยี่หว่าจะบังเอิญไปเจอกันที่สวนสาธารณะบ่อยครั้ง เราสองคนนั่งชวนคุยกันเรื่องไร้สาระเป็นปกติ พูดเผาชาวบ้านในละแวกไปทั่ว ฮ่า ๆ แสบใช่ไหมล่ะครับ แต่พอบ่นถึงยี่หวา อันนี้ผมนึกออกอยู่เรื่องหนึ่ง มันจะมีช่วงที่ผมไปเล่นกับยี่หวาบ่อย ๆ นี่แหละ จะชอบมีเพื่อนบางคนที่บังเอิญไปเจอผมกับยี่หวานั่งคุยกัน หรือแม้กระทั่งผู้ใหญ่บางคน พวกเขามักจะแซวเราสองคนว่า ‘จู๋จี๋กันน่ารักเชียว เป็นแฟนกันหรือเปล่า’ เอิ่ม...ถามจริง ผู้ชายกับผู้หญิงเล่นด้วยกันสองคนจำเป็นว่าจะต้องเป็นแฟนกันเสมอไปหรือไงวะ งงกับตรรกะพวกเขาจริง ๆ ซึ่งความจริงถามว่าเคยมีหวั่นไหวกับยี่หวาบ้างไหม ถ้าให้ตอบตามความจริงน่ะมีครับ จะเล่ายังไงดี มันเป็นความรู้สึกเขิน ๆ มากกว่า อารมณ์เหมือนเราคุยกับคนน่ารักแล้วมันจะรู้สึกเขินแปลก ๆ เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ได้รู้สึกถึงขั้นรักหรือชอบพออะไรขนาดนั้น และพอได้ยินคำแซวหลายครั้งเข้า ผมกับยี่หวาเลิกสนใจพวกเขาแล้วครับ ปล่อยให้พวกเขาแซวไปอย่างนั้นแหละ เบื่อเมื่อไหร่คงเลิกแซวกันไปเอง หึ...อยากแซวนักใช่ไหม เชิญตามสบายจ้า “ไปกันพวกเรา ขึ้นเรียนกัน วันแรกกูไม่อยากขาด” ต้นน้ำมันว่า “เออ ๆ ไป ๆ เดี๋ยวโดนยายวลัยอะไรนั่นหักคะแนนเอา” หนึ่งมันบ่นพร้อมลุกขึ้น เก็บเศษขณะไปทิ้งลงถัง ก่อนเดินมากอดคอผมแล้วพาเดินนำไปตึกเรียนของพวกเรา กริ๊ง! กริ๊ง! เสียงออดโรงเรียนส่งสัญญาณถึงเวลาเลิกเล่นแล้วครับ นักเรียนทุกคนกำลังพากันทยอยออกจากอาคารเรียน ซึ่งถึงเวลาเลิกเรียนก็จริง แต่ตอนนี้ส่วนใหญ่ยังไม่มีใครกลับบ้านกัน เนื่องจากออกมาซื้อของกินที่หน้าโรงเรียน บวกกับเกาะกลุ่มนั่งเล่นด้วยกันที่ข้างสนามฟุตบอล ส่วนพวกผมสี่หน่อนั้น เราตกลงกันว่าจะไปร้านคาเฟกันวันนี้ เลยไม่ต้องไปซื้ออาหารที่หน้าโรงเรียน ไม่ใช่เพราะไม่อยากกินนะครับ แต่ต้องประหยัดเงินไว้ เพราะวัยพวกผมมีเงินค่อนข้างกำจัดในการใช้จ่ายแต่ละวันน่ะ แหะ ๆ ผมได้เงินมาโรงเรียนหนึ่งร้อยยี่สิบบาทครับวันนี้ ตามจริงจะได้หนึ่งร้อย แต่เมื่อเช้าโชคดีเจอเงินหล่นที่ข้างเครื่องซักผ้า จะรออะไรครับ ทำการยึดมาเป็นของตัวเองทันทีโดยไม่รอช้า ไม่งั้นถ้าแม่มาเห็นก่อนละก็ ต้องโดนยึดคืนแน่ หึ ๆ ความไวมันเป็นเรื่องของปีศาจ กริ๊ง กริ๊ง “อ้าวไงพวกมึง มาถึงกันแล้วอ๋อ มาช้ากันจัง” ข้าวฟ่างโบกมือเรียกพวกผมให้ไปนั่งโต๊ะเดียวกัน เหตุผลที่พวกเธอมาก่อนเพราะขนมผิงมีรถมอเตอร์ไซค์ สามคนนี้เลยนั่งซ้อนกันมา เว้นพวกผมสี่คนที่ต้องเดินมากันเอง แล้วช่วงนี้คนแวะเวียนมากันเยอะ พวกผมเลยบอกให้พวกกลุ่มผู้หญิงจองที่นั่งไว้ให้ด้วย ไม่งั้นอาจจะต้องมาเสียเที่ยว เพราะที่นั่งเต็มก่อน “พวกมึงสั่งกันยังอะ” เอกหันไปถามพวกข้าวฟ่าง “ยังว่ะ พวกกูรอสั่งพร้อมพวกมึงที่เดียว” “เออ ๆ งั้นสั่งเลย เดี๋ยวได้ช้า ไม่ทันพ่อกูมาก่อน” เอกมันยกมือขึ้น เรียกให้พนักงานมารับออเดอร์ “ครับคุณลูกค้า รับอะไรดีครับวันนี้ หรือสนใจสั่งในเมนูประจำร้านก็ได้นะครับ ช่วงนี้ยังมีโพรโมชันอยู่” ... ละ หล่อมาก นี่ผมกำลังตกอยู่ในภวังค์ของความหล่อและน่ารักของพี่พนักงานเข้าแล้วใช่ไหม ออร่าเปล่งปลั่งเป็นประกาย...เทพบุตรชัด ๆ เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เชี่ย! ผะ ผมกำลังชอบผู้ชายเพศเดียวกัน คุณพระ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกใจสั่นมากครับ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ผมจะตายหรือเปล่า “เฮ้ย ไอ้หมอก จ้องหน้าพี่เขาอยู่นั่นแหละ ตกลงจะเอาอะไรเนี่ย พี่เขายืนรอนานละ รีบสั่งเร็ว ๆ ” “อะ อ่อ เอ่อ ผมเอามัตฉะปั่นครับ...” “ฮ่า ๆ โอเคครับ รวมทั้งหมดน้ำเจ็ดรายการนะครับ รอสักครู่นะครับ” พี่เขายิ้มให้ผมหนึ่งที่ จากนั้นเดินกลับคิดเงินที่แคชเชียร์ นะ น่ารัก คนอะไรน่ารักเท่าโลก เออเนอะ เรายังไม่รู้จักชื่อพี่เขานี่หว่า “พี่เขาชื่อเมฆ เป็นพนักงานที่หล่อที่สุดในร้าน เพจร้านนี้เคยโพสต์รูปพี่เขาอยู่นะ มีสาว ๆ มาแสดงความคิดเห็นกันเต็มเลยนะ แน่ะ หมอกชอบพี่เขาเหรอ” ยี่หวาพูดแซวขึ้น เอาไงดีวะ ถ้าบอกว่าชอบเพศเดียวกันจะโดนล้อว่าเป็นเกย์หรือเปล่าวะ พวกไอ้เอกมันจะยังเล่นกับเราอยู่ไหม ตอนนี้ความคิดในหัวผมตีกันไปหมดว่าถ้าเผลอพลั้งปากพูดออกไป เพื่อนทุกคนรวมถึงครอบครัวจะเปลี่ยนไปไหม แต่ผมรู้สึกถูกชะตากับพี่เขาจริง ๆ นะครับ หรือนี่จะเป็นรักแรกของผม “อย่าคิดมาก พวกกูไม่ได้รังเกียจมึงหรอก จะชอบใครก็ชอบไปเถอะ สมัยนี้จะชอบใครได้หมดนั่นแหละ” หนึ่งมันว่า มันไม่ได้หันมาบอกผมตรง ๆ นะครับ เพียงแต่ว่าคนพร้อมกับก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของมันอยู่เหมือนเดิม “...” “เอ่อ...ใช่ ๆ ไม่ต้องคิดมากนะหมอก พวกเราทุกคนเข้าใจหมอกนะ จะไม่ว่ารักหรือชอบใคร พวกเราทุกคนรับตัวตนของหมอกได้เสมอ ไม่ต้องเครียดน้า พวกเราเข้าใจ” ขนมผิงพูดเสริมขึ้น อ่า ผมซึ้งใจมากครับ และภูมิใจที่มีพวกมันเป็นเพื่อน “ขออนุญาตนะครับ ขอที่สั่งได้แล้วครับ” ตึกตัก ตึกตัก ให้ตายสิ หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว “เอาเลยมึง อย่าไปกลัว” ยี่หวากระซิบข้างหูผม พร้อมดันตัวผมไปทางพี่เขาที่ยืนอยู่ “อะ เอ่อ พี่ครับ” “ครับ? คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มเหรอครับ” “คือ...คือ พี่มีแฟนรึยังครับ!” “...” เชี่ย ไอ้ฉิบหาย ฮือ ช่วยด้วยครับ ตอนนี้สติผมจะแตกแล้ว อายก็อาย ตัวเองเผลอตะโกนเสียงตั้งออกมา คนในร้านมากันมองมาที่โต๊ะผมใหญ่เลย ไอ้บ้าหมอกเอ๊ย จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย โคตรอาย “หึ ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้พี่นะ แต่พี่ต้องขอโทษด้วยครับ คือพี่ไม่ได้ชอบเด็กน่ะ” “โอ้โห่ เจ็บจี๊ด” ต้นน้ำมันร้องอุทานขึ้น เหอะ ทำไมวะ เด็กมันไม่มีหัวใจหรือไง ทำไมถึงจะชอบไม่ได้ เด็กก็รักเป็นนะเว้ย ผมไม่ยอมแพ้หรอก “กินเด็กเป็นอมตะนะพี่ ไม่ลองเปิดใจให้เพื่อนหนูหน่อยอ๋อ” ยี่หวาพูดเสนอขึ้น เพื่อนแต่ละคนคือช่วยผมสุด ๆ เลยครับ แต่พี่แกก็ปฏิเสธกลับมาท่าเดียวเลยละครับ ได้...จีบยากนักใช่ไหม เดี๋ยวไอ้หมอกคนนี้จะทำให้ดูเอง ว่าเด็กคนนี้มันก็มีดีเหมือนกัน “ผมขอท้าพี่เลย ถ้าภายในสิบเอ็ดวันนี้ผมทำให้พี่ตกหลุมรักไม่ได้ สัญญาว่าจะไม่มายุ่งกับพี่อีกเป็นอันขาด” “ไอ้หมอก มึงแม่งใจสุดยอดเลยว่ะ” ต้นน้ำมันพูด พร้อมยกนิ้วโป้งให้ “ฮ่า ๆ งั้นขอให้โชคดีนะครับ น้องหมอก” พี่เมฆยิ้มตาปิดให้ผมหนึ่งครั้ง ก่อนแกจะเดินกลับไปที่โต๊ะแคชเชียร์ดังเดิม และยืนคิดเงินกับลูกค้าท่านอื่นต่อ “เชรด ไอ้หมอกมึงแม่งโคตรได้ กูละนับถือมึงจริง ๆ ” ต้ำน้ำมันพูดแซวผมไม่หยุด ตอนนี้หน้าผมแดงแปร๊ดเลยครับ จากความกล้าหาญในตอนแรก กลับรู้สึกเขินอายแทน นี่กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย MAK PART หึ... น่าขำมากครับ วันนี้มีเด็กมัธยมที่ไหนไม่รู้ มาบอกว่าจะขอจีบผม แถมหน้าตาตอนคุยกับผมดูจริงจังมาก ถือว่าเป็นเด็กที่แน่วแน่ดี ที่จริงผมชอบผู้หญิงนะครับ แต่ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจน้องเขา เลยต้องบอกปฏิเสธไปว่าตัวเองไม่ได้ชอบเด็ก “ไงครับพ่อหนุ่ม เดี๋ยวนี้กินหญ้าอ่อนอ๋อวะ มีแต่เด็กมัธยมมาจีบ น่าอิจฉาว่ะ ทำไมกูไม่มีแบบมึงบ้าง” เฮียชัยเจ้าของร้านพูดแซวผม “เฮียไม่มีน่ะดีแล้ว ปวดหัวเปล่า ๆ ” “ไอ้ห่า คนหล่ออย่างมึงพูดง่ายนี่หว่า คนหล่อน้อยอย่างกูเหงาเป็นนะเว้ย อยากมีคนดูแลหัวใจบ้าง” “เฮ้อ ตามใจเฮียเถอะ ผมขอไปรับออเดอร์ลูกค้าต่อก่อน” ผมพูดทิ้งท้ายไว้ ก่อนเดินไปรับรายการที่ลูกค้าท่านอื่นสั่ง เด็กสมัยนี้โตเร็วจริง ๆ แต่ละคนส่งสายตาหวานให้ผมแทบทุกโต๊ะ บางคนแทบไม่มองเมนูด้วยซ้ำครับ เนื่องจากมัวแต่จ้องหน้าผม บางทีแอบรู้สึกเกร็งเหมือนกันนะ แต่ทำไงได้ละครับ ต้องอดทนและบริการต่อไป เพราะทุกคนคือลูกค้า ถ้าไม่มีพวกเขา ร้านคงอยู่ไม่ได้ “พี่ครับ ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ” หืม นั่นเด็กคนที่ป่าวประกาศว่าจะจีบผมนี่นา ให้ตายสิ ยืนยิ้มให้ผมไม่หยุด แถมยังยักคิ้วให้อีกต่างหาก ดูท่าน่าจะเอาจริงด้วยสิครับงานนี้ “ทั้งหมดสองร้อยแปดสิบห้าบาทครับ คุณลูกค้าจะชำระเงินแบบไหนดีครับ โอนหรือชำระเป็นเงินสด” “เงินสดสิครับ ผมดูเหมือนคนมีตังค์ในบัญชีเยอะเหรอครับ” อ่า เด็กนี่กวนชะมัด “ขอบคุณที่ใช้บริการร้านเรานะครับ สวัสดีครับ” “บายครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ” ฮ่า ๆ ตลกชะมัด ก่อนเดินออกจากร้าน เด็กที่ชื่อหมอกกะพริบตาให้ผมอีกหนึ่งครั้ง แพรวพราวไม่เบา มองออกไปนอกร้าน ผมเห็นเพื่อน ๆ น้องเขาหยอกล้อกันใหญ่ คงน่าจะแซวกันเองแหละมั้ง เพราะทุกคนต่างหันไปหัวเราะใส่เด็กที่ชื่อหมอกน่ะ เอ๊ะ กระดาษอะไร พึ่งสังเกตเห็นว่ามีเศษกระดาษว่างอยู่ตรงหน้าผม ใครเอามาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ทำไมผมถึงไม่เห็นในตอนแรก ขณะที่กำลังจะหยิบกระดาษนั่นไปทิ้ง สายตาผมเหลือบไปเห็นตัวหนังสือบางอย่างก่อน เลยพลิกกลับหันมาอ่านดู ‘สวัสดีครับคนสวย ก่อนอื่นขอแนะนำตัว กระผมชื่อหมอกนะครับ คนหล่อ ๆ ที่บอกว่าจะจีบพี่เมฆเอง ซึ่งผมอยากจะบอกพี่ไว้นะครับว่า เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี กระผม หมอกสุดหล่อคนนี้จะจีบพี่มาเป็นแฟนให้ได้!!! ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะคนสวย’ ฮ่า ๆ ๆ ช่วยด้วยครับ ผมเกือบหลุดขำออกมาเลยครับเมื่อกี้ เฮ้อ กล้ามาเรียกเราว่าคนสวย ผมอยากจะหัวเราะจนฟันหัก เทียบตัวน้องเขากับผมแล้วเนี่ย แตกต่างกันมากทีเดียวละครับ น้องเขาตัวเล็กกว่า แถมยังดูเอวบางมาก ๆ ไม่ได้แอบมองน้องเขานะครับ แต่ชุดนักเรียนที่น้องเขาใส่มันค่อนข้างรัดรูป เลยสามารถมองเห็นสัดส่วนได้ชัดเจน หึ คนสวยงั้นเหรอ ผมส่ายหัวเบา ๆ ก่อนกลับไปทำงานต่อ