
ตอนที่1 แก้ว
“ อีแก้ว อีแก้ว มึงอยู่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้นะ ออกมา “ ซู่ซ่า ซู่ซ่า เปรี้ยง ป๊าง แว๊บๆ ว๊าบๆ
เสียงแข็งกร้าวของหญิงวัยรุ่น แต่งตัวอย่างกับสก๊อยยื่นแหกปากท่ามกลางสายฝนตะโกนโหวกเหวกโวยเรียกหาคนชื่อแก้ว
กึกๆ กึกๆ กึกๆ
“ ฮือออออ ฮือออออ อึก อึก อึก “ อีกด้านของป่าออ้ย ยังมีเด็กสาวตัวน้อยนั่งคุดคู่ตัวสั่นเทาทั้งน้ำตา ด้วยความเสียใจ หวาดกลัวผู้หญิงที่เรียกหาเธอ ทามกลางสายฝนที่ตกอย่างบ้าระห่ำเหมือนกับว่าร้องไห้เสียใจไปพร้อมกับเธอก็ไม่ปาน
เพลี๊ยะ
“ อีกระถิ่น มึงหลอกกูเหรอว่ะอีสันดาน มึงคิดว่ากูเป็นเพื่อนเล่นมึงรึไง ห่ะ “ กึก ชายวัยรุ่นเดินเข้าหาร่างบางของกระถิ่น ก่อนจะฟาดฝ่ามือเข้าที่หน้าของเธอ พร้อมกับกระฉากหนังหัวพูดขู่หญิงสาวด้วยน้ำเสียงและก็สายตาดุดัน
“ สะ สะ เสี่ย เสี่ย ฉะ ฉะ ฉัน ฉัน กลัวแล้ว อะ อะ อี อีแก้ว อีแก้วออกมาเดี๋ยวนี้นะโว๊ย มึงอยากให้กูตายตรงนี้จริงๆรึไง ว๊ะ ออกมาสิโว๊ย “ กระถิ่น เธอยกมือไหว้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว อีกทั้งน้ำเสียงและก็มือที่สั่นเทาของเธอ มันไม่รู้ว่าอันไหนจะแสดงออกก่อนกัน จะเป็นมือที่ไหว้สับประหลกหรือว่าคำกล่าวที่สั่นเทา ก่อนจะหันมาทางป่าออ้ย ที่สัญชาตญาณของเธอมันบอกเธอว่าลูกสาวของเธออยู่ด้านในนั้น กระถิ่นเธอตะโกนเรียกชื่อลูกสาวของเธอเสียงดัง เพื่อให้ลูกสาวตัวน้อยออกมา แก้ว เด็กน้อยวัยเพียง12ปี ด้วยความที่เธอเป็นเด็กน้อยจิตรใจดี เมื่อเห็นคนทำร้ายแม่ของเธอ ด้วยความรักและก็กลัวว่าแม่ของเธอจะโดนฆ่าตาย เด็กน้อยก็เดินออกมาจากป่าออ้ยทันที เจ้าหนี้เมื่อเห็นแบบนั้นก็ถึงกับปล่อยหนังหัวของกระถิ่น พร้อมกับมองเด็กน้อยเนื้อตัวหม่อมแหมมอย่างพินิจพิจารณาว่าเด็กน้อยคนนี้ถ้าเอาไปขายต่อจะคุมกับเงินที่แม่มันติดไว้หรือไม่
ปึก
“ เอาตัวมันไป “
“ แม่ ฮือออออ ฮือออออ แม่จ๋า ฮืออออออ “ ชายหน้าตาดุ ที่ยื่นมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งอยู่ไม่นานก็สั่งให้ลูกน้องเอาตัวแก้วไป แก้วที่โดนอุ้มคาบเอวชายอีกคน เธอก็ทั้งดิ้นรน ปากของเธอก็ร้องเรียกผู้เป็นแม่น้ำใสๆก็ไหลลงมาอาบแก้มด้วยความหวาดกลัว ภาพหน้าเวทนาของเด็กน้อยที่ร้องเรียกแม่ทั้งน้ำตา แต่แทนที่แม่ของเธอจะช่วยหรือว่าพูดอะไรออกมาบ้าง แต่กับกันกระถิ่นกับมองลูกสาวของเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปากมองดูเด็กน้อยไปอย่างคนไม่รู้สึกอะไร
“ หึหึหึ เอาเงินที่เหลือมา “ ผลึบ กระถิ่น เมื่อเห็นคนจับลูกสาวพาเธอออกไปขึ้นรถแล้ว เธอก้แย่งเงินมาจากมือของชายชุดดำด้วยความเร็วแสงเหมือนกับว่าหิวกระหายกับกระดาษในมือมาก

