My Summer Solstice [Omegaverse]

เวลาเดินมาถึงช่วงกลางดึก เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับการดูดาว เมื่อท้องฟ้าไร้เมฆบดบัง ทางช้างเผือกก็เปล่งประกายแสงเด่นพาดผ่านบนฟากฟ้า เศษเสี้ยวจักรวาลส่องแสงท่ามกลางความมืดที่ไร้ที่สิ้นสุด ทั้งคู่นอนแผ่ลงบนผ้าที่ปูรองไว้ มือบางยกขึ้นมาทาบไปกับท้องฟ้าปลายนิ้วชี้หมู่ดาวต่าง ๆ พร้อมกับเล่าตำนานดาวลูกไก่ “ตอนเด็กครีมสงสารดาวลูกไก่มากจนเก็บไปร้องไห้ได้เป็นวันเลยนะ” เสียงเล็กเจื้อยแจ้ว พอเลิกกลัวเลิกเกร็งแล้วครีมที่เป็นครีมจริง ๆ ก็เผยนิสัยออกมา เจย์ฟีนนอนฟังคนตัวเล็กพูดไม่หยุด พูดมาก กินเก่ง นิ้วเรียวชี้ไปบนท้องฟ้าไล่ไปตามหมู่ดาว เจย์ฟีนยกมือซ้ายขึ้นมาทาบมือของอีกฝ่ายแล้วแทรกนิ้วประสานเข้าไประหว่างช่องว่าง ขนาดมือของทั้งคู่แตกต่างมากเกินไปทำให้มืออีกคนคล้ายมือเด็ก ฝ่ามือสอดประสานลดลงข้างกาย ความอบอุ่นแผ่กระจาย กระแสความรู้สึกของทั้งคู่ส่งผ่านส่วนที่สัมผัสกัน ครีมไม่ได้พูดอะไร เจย์ฟีนก็เช่นกัน ทั้งคู่นอนจับมือกันดูดาวเงียบ ๆ อันตรายเกินไป! ครีมคิด หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามแทบจะกระเด็นกระดอนออกมาจากหน้าอก ทุกอย่างเกิดขึ้นไวเกินไป! การกระทำของอีกฝ่ายทำให้คนตัวเล็กหวั่นไหว ความจริงนั้นครีมหวั่นไหวตั้งแต่นิ้วมือสัมผัสกันครั้งแรก คนตรงหน้ามีอิทธิพลถึงขนาดทำให้ลืมเรื่องรุจไปชั่วขณะ กลิ่นไม้กฤษณาเริ่มฟุ้งกระจายไปในอากาศ กลิ่นฟีโรโมนหอมหวานกระตุ้นให้เจ้าของกลิ่นทุ่งหญ้าเริ่มหายใจติดขัด เจย์ฟีนพยายามควบคุมตัวเอง “กลิ่นไม้กฤษณา” เขาเอ่ยขึ้น “กลิ่นเริ่มแรงนะชูครีม” คนตัวโตเตือน คนฟังได้ยินก็นิ่งไป นี่ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้เลยเหรอ ร่างบางเม้มปากแน่น “เจย์ก็อย่ามาจับมือครีมสิ” เสียงนุ่มตอบแบบไม่ปฏิเสธเลยว่าที่ทำกลิ่นฟุ้งเรี่ยราดแบบนี้ก็เพราะอีกฝ่าย “ถ้าไม่คิดอะไรก็อย่าทำแบบนี้” หัวใจดวงน้อยสั่นไหว ความรู้สึกสับสนพุ่งเข้ามาในใจ พอได้ยินว่าที่กลิ่นออกมาขนาดนี้เป็นเพราะตัวเอง เจย์ฟีนก็ใจเต้นแรง “แล้วจีบได้ไหมล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ย เจย์ฟีนกระชับมือแน่นขึ้น จีบ? เจอกันแค่สองวันก็ถูกขอจีบ ถูกรุกไวเกินไปแล้ว “ครีมกลัว” เขาตอบตามตรง “รอยสักที่คอก็มาจากแฟนเก่า” คนตัวเล็กเริ่มเล่าเรื่องราวที่ทำให้ตัดสินใจบินข้ามมาคนละซีกโลก เขากลัวเหลือเกิน กลัวทุกอย่างจะเป็นเหมือนที่เคยผ่านมา “ครีมรู้ว่าเจย์ก็คนละคนกับแฟนเก่า แต่ครีมขอเวลาหน่อยได้ไหม” “อืม” ชายหนุ่มตอบกลับ ทั้งสองเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เสียงที่เคยเจื้อยแจ้วก็พลันหายไป เจย์ฟีนคว้าคนข้าง ๆ เข้ามาหาแล้วจับมือเล็กมาทาบที่หน้าอกข้างซ้าย ครีมรับรู้ถึงจังหวะหัวใจของอีกฝ่ายก็หน้าแดง ไม่ต้องมีคำพูดใด เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามคือคำตอบ คนตัวโตคร่อมตัวลงกักอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน ทั้งคู่มองหน้ากันและกันก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประกบทับลงมา ลิ้นร้อนแทะเล็มปากบางเป็นเชิงขออนุญาต ครีมเผยอปากเล็กน้อยให้ลิ้นร้อนเข้ามาสำรวจโพรงปาก เจย์ฟีนดึงคนตัวเล็กขึ้นมาคร่อมตัก มือหยาบลูบไล้บีบเคล้นไปทั่วสรรพางค์กาย ครีมรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ไล่ตามไปทุกที่ที่ถูกสัมผัส แขนเล็กโอบกอดรอบคออีกฝ่าย ปลายลิ้นพันเกี่ยวตวัดกันจนหยาดน้ำใสไหลลงที่ปลายคาง ริมฝีปากชื้นแฉะเสียดสีนัวเนีย กลิ่นไม้กฤษณาและทุ่งหญ้าผสานกันฟุ้งกระจาย ทั้งคู่โดนกลิ่นของอีกฝ่ายมอมเมาจนแทบไม่ได้สติ ปลายนิ้วบางเริ่มรุกล้ำเข้าไปในสาบเสื้อของคนตรงหน้าก็พบว่าร่างกายของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนูนออกมาเป็นตะปุ่มตะป่ำไปทั่วแผ่นหลังและหน้าอก ครีมถอดเสื้ออีกฝ่ายออกแล้วลูบไล้อย่างเผลอไผล สะโพกเริ่มบดเบียดลงบนตักแกร่ง ครีมกำลังจะฮีต! และการที่ทำให้โอเมก้าฮีตนอกฤดูได้นั่นหมายความว่าทั้งสองคือคู่แห่งโชคชะตา! คนตัวเล็กเอียงคอให้อีกฝ่ายคลอเคลีย มือเล็กลูบไล้ผิวกายของอีกฝ่าย ริมฝีปากหนาโลมเลียไปยังซอกคอขาว เจย์ฟีนสูดกลิ่นไม้กฤษณาจากซอกคอขาวจนเต็มปอด แท่งร้อนก็แข็งขึ้นดุนดันสะโพกอวบ “ครีม ชูครีม เก็บยาไว้ที่ไหน” คนตัวโตเป็นฝ่ายที่ตั้งสติได้ก่อน มือแกร่งคว้ากระเป๋าของครีมที่อยู่ใกล้ ๆ มาค้น ในขณะที่อีกฝ่ายไร้สติบดก้นอวบลงกับแกนกายของเขา เจย์ฟีนกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูด เจย์ฟีนปักเข็มลงที่หน้าขาของคนตัวเล็กแล้วกดเดินยาลงไป ส่วนตัวเขาเองก็ใช้ยากันรัทเช่นกัน เมื่ออารมณ์ที่กระจัดกระจายถูกพาเข้าที่คนตัวโตจัดแจงให้อีกฝ่ายนั่งหันหลังพิงอก เจ้าครีมตัวน้อยเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ก็เอามือปิดหน้าตัวเอง เจย์ฟีนยกมือขึ้นลูบหัวอีกฝ่าย เมื่อกี้เพิ่งทำอะไรไปกันวะไอ้ครีม! ครีมก้มหน้างุดตะโกนด่าตัวเองในใจ เผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับคนที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วัน แถมยังไปก้นแฉะใส่เขาอีก! “ฉันขอโทษ” ครั้งนี้เจย์ฟีนเป็นคนเอ่ยปากก่อน “ครีมก็ขอโทษเหมือนกัน” คนตัวเล็กขยับเล็กน้อย ก่อนจะนั่งอยู่บนตักแกร่ง ทั้งคู่นั่งดูดาวด้วยกัน รู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ขยับเพิ่มขึ้นอีกระดับ ปล่อยให้ความรู้สึกค่อย ๆ ลื่นไหลตามธรรมชาติไม่รีบร้อน คนตัวเล็กขอบคุณอีกฝ่ายที่ไม่ฉวยโอกาสในสถานการณ์เช่นนี้ ครีมพิงอกหนา กลิ่นทุ่งหญ้าลอยอ่อน ๆ มาจากคนด้านหลังทำให้ผ่อนคลาย ยักษ์ข้างหลังอบอุ่นเป็นบ้า ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปหัวใจคงไม่ได้หยุดพัก “อ๊ะ! นั่นดาวตก” ครีมรีบกุมมืออธิษฐานแล้วสะกิดให้อีกฝ่ายทำแบบเดียวกัน นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองคนในอ้อมแขน ชีวิตนี้เขาไม่มีอะไรที่อยากได้อีกแล้ว เพราะสิ่งที่อยากได้ที่สุดก็มาตั้งอยู่ตรงหน้า “ขอให้ชีวิตจากนี้ไปมีแต่ความสุข” คนตัวเล็กเอ่ย เจย์ฟีนได้ยินดังนั้นก็กระชับอ้อมแขนแน่น สิ่งที่คนในอ้อมกอดปรารถนาเขาจะทำให้เอง จะปกป้องทั้งร่างกายและหัวใจให้ดีที่สุด “ทั้งร่างกายและหัวใจ ให้ฉันปกป้องได้ไหม” เสียงทุ้มกระซิบเอ่ยที่ข้างหู ครีมได้ยินก็นิ่ง บอกแล้วทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวเกินไป! คนตัวเล็กใจฟู เจย์ฟีนเป็นคนที่ฉุดเขาออกมาจากหลุมแห่งความโศกเศร้าโดยแท้จริง “อือ” เสียงตอบรับเบา ๆ ดังขึ้น “อะไรคือ อือ” “ก็อือไง อือคือตกลง” ครีมเบนหน้ามองไปทางอื่น ใบหูแดงจนอีกฝ่ายสังเกตเห็น อายุก็ขนาดนี้แล้ว ยังมานั่งเขินนั่งอายเป็นเด็กไปได้นะไอ้ครีม! “ขอจีบ” เจย์ฟีนวางคางลงบนไหล่เล็ก คนถูกขอจีบตกใจแต่ก็ตกลง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงออกมาจากอก ทำงานหนักอีกแล้วสินะเจ้าหัวใจดวงน้อย จากนี้ไปก็ขอฝากตัวอีกครั้ง ขอให้รักครั้งนี้อย่าทรมานหัวใจดวงน้อย ๆ ดวงนี้อีกเลย “อือ” ได้ยินดังนั้นคนตัวโตก็หอมซอกคอดังฟอด ปกติเรื่องแบบนี้เขาไม่เคยต้องพยายามจีบใคร ที่ผ่านมาก็มีแต่คนประเคนให้ ใคร ๆ ก็อยากไขว่คว้าทายาทมหาเศรษฐีมาเป็นคนรัก แต่กับคนในอ้อมกอดแม้ต้องพยายามเท่าไร แลกกับสิ่งสำคัญมากเพียงใด เจย์ฟีนก็จะคว้าหมอตัวเล็กมาครอบครองให้ได้ เพียงได้เห็นหน้าก็ตกหลุมรักเข้าเสียแล้ว ความรักหนอความรักช่างเล่นสนุกกับหัวใจเหลือเกิน... เวลาล่วงเลยไปกว่าค่อนคืน เจย์ฟีนเห็นว่าควรไปนอนจึงปลุกคนตัวเล็กในอ้อมแขนให้ขึ้นไปยังเต็นท์บนหลังคารถจี๊ปที่เขาเตรียมไว้ คนตัวโตถอดเสื้อออกก่อนจะล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ถามว่าพยายามเพียงใด ก็ถอดเสื้อนอนด้วยเลยเป็นอย่างไร ครีมจะได้ชิน... คนตัวเล็กสะดุ้งตื่นมาในตอนเช้าก็พบว่าตกอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย ใบหน้าแนบไปกับหน้าอกหนั่นแน่นตรงหน้า ครีมสังเกตว่าร่างกายของเจย์ฟีนเต็มไปด้วยแผลเป็นนูนออกมาเป็นลวดลายเหมือนผิวจระเข้ ตรงหน้าท้องเป็นรอยอักษรโบราณที่อ่านไม่ออก สีผิวสม่ำเสมอทั้งร่างโดยปราศจากรอยสัก ก็คงวิ่งหนีถ้าเจ้าของร่างกายนี้เป็นคนแปลกหน้า ปลายนิ้วไล่ไปยังรอยนูนแต่ละรอย จากต้นแขนสู่หน้าอก ลามไปยังหน้าท้อง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าอีกฝ่ายตื่นแล้ว! “ถ้าไม่หยุดลูบจะให้ลูบอย่างอื่นแทน” เสียงทุ้มดังขึ้น ไอ้ครีมก็ชักมือกลับทันที คนอะไรชอบทำให้ใจเต้นอยู่ได้ ครีมเหนื่อย! มือแกร่งคว้ามือถือมาดูก็พบว่าถึงเวลาเหมาะสมที่ทั้งคู่ควรเดินทางกลับ “หวงตัว!” ครีมบ่น “ถ้าวันนี้ไม่มีงานก็จะไม่หวง” เขาน่ะคือหมาป่าที่รอขย้ำเหยื่อ ถึงตอนนี้ยังต้องปลอมตัวเป็นหมาบ้านก็เถอะ เมื่อถึงที่พักครีมก็รีบเปลี่ยนชุดเป็นชุดนายสัตวแพทย์สีฟ้าอ่อนแล้วมารออีกคนที่หน้าบ้าน วันนี้คนขับรถประจำตัวไม่ตรงเวลานัดเล็กน้อย ครีมจึงถือโอกาสนั่งรอที่หน้าบันได ปึง เสียงปิดประตูดังก็พลันให้ครีมลุกขึ้นไปด้วย วันนี้ครีมจะไปดูช้างตัวเดิม คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว แผลที่เท้าก็ดูไม่ค่อยดี “เจย์ อยากกินไข่เจียว” อยู่เฉย ๆ ครีมก็บ่นขึ้นมา “...” “คือข้าวกับไข่ทอด” ก่อนกลับที่พักก็เพิ่งไปกินข้าวด้วยกันมา ตอนจะออกไปทำงานก็ยังบ่นหาของกิน “ตอนพักจะพาไปกิน” ในหัวของอีกฝ่ายคงมีแต่เรื่องช้างและของกิน “ขอบใจนะ” ครีมยิ้มส่งถึงดวงตา เจย์ฟีนก็อดยิ้มตามไม่ได้ โลกทั้งใบของเขาพลันสดใสขึ้นมาในพริบตา พอถึงอาคารเลี้ยงช้างคนตัวเล็กก็โบกมือลาแล้ววิ่งไปเข้างาน ครีมแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ก็พบว่าที่สถาบันแห่งนี้ขาดแคลนบุคลากรอย่างน่าเป็นห่วง เนื่องจากสถานที่ตั้งอยู่ห่างไกลและส่วนใหญ่เป็นสัตว์ป่าที่ไม่ได้เชื่องแบบสัตว์ที่ถูกเลี้ยงโดยมนุษย์ เงินเดือนตอบแทนค่อนข้างสูงแต่แลกกับความไม่สะดวกสบายทั้งปวง น้อยคนนักที่จะยื่นใบสมัครเข้ามา สำหรับคนตัวเล็กที่นี่ค่อนข้างสบาย ชีวิตก่อนหน้านี้ก็อยู่กลางป่ากลางเขา ครีมแทบไม่ต้องปรับตัว อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ห้องอาหารที่มีอาหารที่หลากหลาย ขนม เครื่องดื่ม ห้องสันทนาการที่มีบอร์ดเกม หมากรุก และอุปกรณ์ต่าง ๆ เพื่อกิจกรรมยามว่างก็ครบครัน รวมถึงลานกีฬาที่มีสนามบาสและยิมออกกำลังกาย ทุกอย่างที่พอจะเป็นไปได้ยกเข้ามารวมอยู่ที่นี่แลกกับการที่เกือบตัดขาดจากโลกภายนอกและค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ ครีมเป็นหมอช้างเพียงคนเดียวของสถาบัน ซึ่งก่อนหน้านี้คนที่มารักษาช้างเป็นหมอพิเศษของสัตว์แผนกอื่นคอยแบ่งเวลามารักษา เป็นสัตวแพทย์สามารถรักษาสัตว์ได้ทุกสายพันธุ์ แต่ความถนัดของแต่ละคนค่อนข้างเฉพาะทาง ทีมของคนตัวเล็กคือหมอหนึ่งคน ผู้ช่วยอีกสามคน ‘อิกอร์ โอมารี และชากา’ เป็นผู้ช่วยของครีม ทั้งสามเป็นเบต้าทำให้การทำงานของครีมค่อนข้างราบรื่น เพราะกลิ่นของครีมจะเข้มข้นขึ้นเมื่อตื่นเต้น ด้วยเหตุนี้เจย์ฟีนจึงมอบความสบายใจในการทำงานให้กับบุคลากรในสถาบัน เพศรองที่หลากหลายไม่ใช่อุปสรรคของการทำงานร่วมกัน “มันชื่อซาเบีย” อิกอร์เอ่ย เมื่อเห็นคุณคนเก่งหมอยืนค้นประวัติการรักษาบนโต๊ะทำงาน “ขอบคุณครับ” ครีมเงยหน้าขึ้นยิ้มพร้อมกล่าวขอบคุณ ซาเบียเป็นช้างวัยรุ่นตัวเมีย เธอโดนกับดักของนายพรานในขณะที่หาอาหาร ครีมเตรียมอุปกรณ์ทำแผล น้ำเกลือ โพวิโดนไอโอดีน ผ้าก๊อช ยาลดบวม ยาแก้อักเสบ และอื่น ๆ ห้องยาแห่งนี้ค่อนข้างครบครันและดูเหมือนยาจะเปลี่ยนใหม่เสมอ ครีมคิด คนตัวเล็กหิ้วกระเป๋ามาหาช้างตัวเดียวกับเมื่อวาน เมื่อเห็นหมอเดินตรงมาหาเจ้าช้างก็พัดหูใหญ่ คนทั่วไปสามารถแยกประเภทของช้างได้ที่ใบหู ช้างแอฟริกามีขนาดใบหูที่ใหญ่กว่าช้างเอเชียเนื่องจากสภาพอากาศที่แตกต่าง “ไงซาเบีย” ครีมทักทาย “นี่ครีม” คนตัวเล็กพูดชื่อตัวเองซ้ำ ๆ แล้วเอานิ้วชี้มาที่ตัวเอง แนะนำตัวให้คนไข้รู้จักอย่างเป็นทางการ ก่อนทำแผลครีมต้องศึกษาพฤติกรรมของช้างตัวนี้ให้ดี และสังเกตอารมณ์ของช้าง “ครีมขอกอดหน่อย” ครีมอ้าแขนกว้าง ค่อย ๆ เดินเข้าประชิดตัว เจ้าช้างที่จำคนตัวเล็กได้ก็เอางวงมาลูบใบหน้าขาว ครีมจึงกอดหมับเข้าที่ขาซ้ายด้านหน้า เมื่อคุ้นเคยกัน เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากหมอจิ๋ว เขาค้นพบแล้วว่าช้างป่าตัวนี้ค่อนข้างขี้แกล้ง ซาเบียใช้จะงอยปลายงวงจี้เอว และใช้งวงตีก้นคนตัวเล็กเบา ๆ ในขณะที่ครีมกำลังเริ่มง่วนกับการล้างแผล เหล่าผู้ช่วยเห็นภาพตรงหน้าก็พากันยิ้มแก้มปริ เหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับช้างที่ชื่อซาเบีย ชากาจึงอาสานำกล้วยมาให้ซาเบียกิน พอได้อาหารเจ้าช้างก็ตั้งหน้าตั้งตากิน บรรยากาศผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด เจ้าช้างปล่อยให้หมอรักษาสบายใจเฉิบ กินก่อน แผลช่างมัน! หลังจากที่ครีมใช้ผ้าก๊อชชุบโพวิโดนไอโอดีนเช็ดแผลให้เสร็จก็ล้างมือแล้วไปคว้ากล้วยหอมจากชากามากินต่อหน้าซาเบีย ไอ้ครีมกินอีกแล้ว “คิวซีก่อนให้คนไข้กินไงชากา” ครีมแก้ตัวเมื่อเห็นผู้ช่วยมอง มือข้างที่ว่างอยู่ก็ป้อนกล้วยให้ซาเบีย “เปล่านะคือ ผมก็ไม่คิดว่าหมอรับมือกับซาเบียได้” ชากาค่อนข้างแปลกใจ เพราะก่อนหน้านี้เวลาหมอจากแผนกอื่นมาทำแผลให้ซาเบียทีพวกเขาก็เตรียมพร้อมที ซาเบียค่อนข้างโมโหร้าย บางวันต้องถึงขั้นยิงยาสลบเพราะซาเบียอาละวาด “ช้างก็เหมือนคนนะชากา ไม่ต่างกันเลย พวกมันฉลาดมีความคิดและมีความรู้สึก เวลาที่คนเราไม่ชอบโดนทำแผลยังไง ช้างก็แบบเป็นนั่นแหละมันเจ็บ” พอพูดเสร็จ ครีมก็กัดกล้วยเข้าไปอีกคำใหญ่ แซ่บ! เป็นหมอช้างมันแซ่บปาก ผลไม้เอยอะไรเอยเอามาเยอะ ๆ เนื่องจากบุคลากรขาดแคลน ครีมเองเมื่อทยอยรักษาช้างเสร็จก็ต้องเดินทางไปที่กรงสิงโต คนตัวเล็กค่อนข้างตื่นเต้นเล็กน้อยเนื่องจากไม่ค่อยมีโอกาสได้ใกล้ชิดสิงโตเท่าไร ครีมเริ่มจากทักทายคุณหมอที่ประจำการอยู่แล้วจึงเข้ามาดูตารางงาน งานในกรงสิงโตของครีมได้เป็นงานง่าย ๆ เช่นให้นมลูกสิงโต เนื่องจากคนตัวเล็กชี้แจงว่าไม่ค่อยได้มีโอกาสใกล้ชิดสิงโตเท่าไรนักคุณหมอท่านอื่นจึงลงความเห็นว่าให้คุณหมอคนใหม่เริ่มดูแลจากลูกสิงโตก่อน แล้วค่อย ๆ ปรับตัว ครีมถือตะกร้าใส่ขวดนมเข้าไปยังกรงสิงโต สิงโตเด็กก็คือแมวตัวใหญ่ ครีมอุ้มเจ้าสิงโตตัวน้อยขึ้นมานั่งตักแล้วจ่อจุกขวดนมเข้าไปในปาก พวกลูกสัตว์เหล่านี้ดูแลไม่นานพวกมันก็จะถูกปล่อยกลับสู่ป่า ลูกสิงโตตัวแล้วตัวเล่าถูกป้อนนมโดยหมอครีม เจ้าแสบพวกนี้กินเสร็จก็เล่นต่อ บางตัวก็เห็นคนแปลกหน้าเหมือนเพื่อนใหม่ เข้ามากัดปลายเสื้อ กระโดดใส่จนวุ่นวายไปหมด ใครบอกว่างานง่าย ๆ วุ่นวายสุด ๆ เลยต่างหาก! คนตัวเล็กทำงานเพลินจนลืมเวลาพัก ตอนรักษาช้างก็แอบกินกล้วยมาตั้งสองลูก พอถึงเวลาพักก็ดันไม่หิว ความจริงเขาควรพักตั้งแต่รักษาช้างเสร็จ แต่ด้วยความตื่นเต้นกับการทำงานวันแรก หมอครีมตัวน้อยก็เดินทางไปยังกรงสิงโตต่อ เมื่อเสร็จจากการตามคุณหมอคนอื่นไปให้ให้อาหารสิงโตตัวใหญ่แล้วครีมถึงรู้สึกจริง ๆ ว่าหิวมาก คนตัวเล็กเดินหมดแรงกลับมาที่แผนกรักษาช้างในเวลาเลิกงาน ก็เริ่มตรวจดูช้างทุกตัวอีกครั้งทุกอย่างเรียบร้อยดี วันนี้ไม่มีเคสด่วนหรือช้างตัวไหนอาการทรุด ทุกคนเลยได้พักไปด้วย “โอมารี ครีมหิวมาก มีอะไรให้กินม้ายยยยย” เสียงเล็กตะโกนหาผู้ช่วย มีอะไรให้กินหมายความว่ามีผลไม้อะไรเหลือให้กินไหม ของช้างนั่นแหละ อย่างน้อยก็รองท้องก่อนเดินไปหาอะไรกินที่แคนทีน “มีไข่เจียว” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง พอได้ยินก็รีบหันไปหาเจ้าของเสียงทันที พอเห็นหน้าคนตัวโตก็พอจะรู้สึกถึงความผิด เจย์ฟีนคว้าแขนคนตรงหน้าแล้วพาไปคุยกันสองคน เมื่อเช้าก็ดันบ่นใส่คนตรงหน้าว่าอยากกินไข่เจียวแล้วก็ลืม ตอนพักแทนที่จะไปหาเจย์ฟีนที่แคนทีนกลับมุ่งหน้าไปกรงสิงโตปล่อยให้คนตัวโตรอเก้อ “แหะ ๆ ไงเจย์” ครีมหัวเราะแห้งเงยหน้ามองร่างสูง “ทำไมไม่โทรตามครีมล่ะ” “แล้วรับสายไหม” คนตัวเล็กจับกระเป๋าซ้ายขวาก็พบว่าโทรศัพท์มือถือไม่ได้อยู่กับตัว คนตัวโตยื่นโทรศัพท์มือถือให้คนตรงหน้า ครีมเบิกตากว้าง ลืมโทรศัพท์มือถือไว้ที่แผนกช้าง! พลาด พลาดมากที่สุด ทำงานวันแรกก็พลาดเลย “วันหลังอย่าลืมอีก” โดนคนเด็กกว่าดุจนได้ “เจย์อย่าโกรธ” ความจริงแล้วเจย์ฟีนไม่ได้โกรธเรื่องผิดนัด เขาห่วงเรื่องความปลอดภัยมากกว่า ติดต่อและตามตัวไม่ได้แบบนี้ เขากลัวว่าจะโดนพวกสัตว์ป่าลากไปกินเหลือเกิน “วันนี้โชคดีไม่มีเคสฉุกเฉิน ยังไงวันหลังก็อย่าลืมอีก” เจย์ฟีนดุคนตัวเล็ก “This is noted ครับ” ครีมกล่าวก้มหน้างุด คนถูกดุซึมลงไปถนัดตา เหมือนบรรยากาศกำลังเริ่มอึดอัดเล็กน้อย เจย์ฟีนไม่ได้ดุครีมต่อหน้าเจ้าหน้าที่คนอื่น มีเพียงเสียงพูดเบา ๆ ของทั้งคู่ โครกคราก เสียงท้องร้องของคนตัวเล็กดังขึ้น ทั้งสองก็รู้สึกตัว “ยังอยากกินไข่เจียวอยู่ไหม” คนตัวโตถาม “อือ” ครีมตอบ หิว ครีมหิว “ไหนพูดดี ๆ” เจย์ฟีนเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นหยอกล้อคนตรงหน้า ครีมที่รู้สึกว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปก็ยิ้มออก “น้องเจย์พี่ครีมอยากกินข้าวไข่เจียว” รอบนี้ไอ้ครีมไม่ยอมโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียว พอได้ยินประโยคกวนกลับมาเจย์ฟีนก็คิ้วกระตุก ที่คนตัวเล็กมาเรียก ‘น้อง’ ใส่นั้นมันชวนให้อยากแกล้งอีกฝ่ายมากขึ้น คนตัวโตโน้มเข้าไปกระซิบด้วยเสียงนุ่ม “ให้พูดอีกที” ครีมกลั้นหายใจ “เจย์ ครีมอยากกินไข่เจียว” รอบนี้ไม่มี ‘น้อง’ เพิ่มเข้ามา ร่างสูงก็ หึ ในใจ หิวจะตายอยู่นี่แล้วยังโดนดุเพิ่มอีก ไอ้ครีมนะไอ้ครีม โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีเคสฉุกเฉิน ครีมอยากจะเอาหัวตัวเองโขกผนังให้รู้แล้วรู้รอด ทั้งคู่พากันไปยังแคนทีน คนตัวโตก็ขอให้แม่ครัวทำไข่เจียวให้คนตัวเล็กกิน มื้ออาหารนี้ทำให้ครีมมีความสุขมาก นอกจากไข่เจียวแล้วครีมยังได้ลองทานอาหารแอฟริกันอื่น ๆ ก็พบว่าก็ทานข้าวเป็นหลักเหมือนกัน ที่ครีมตกหลุมรักเลยก็คือเมนู Yassa เป็นไก่ที่หมักกับน้ำส้มสายชู หัวหอม เลมอน ทำให้เนื้อไก่มีความนุ่มละมุน ครีมเคาะอันนี้ สิบ สิบ สิบ ทั้งยังได้ลองชิม Egusi ซุปเมล็ดฟักทองแสนกลมกล่อมเองก็ถูกใจมากเป็นพิเศษ ทั้งเผ็ดร้อน ไม่วายคนตัวเล็กก็กลับมาพร้อมไอศกรีมโคนในมือ รอบนี้ไม่เหมือนคราวที่แล้ว รอบนี้โคนใหญ่! แย่งกินอย่างไรก็ไม่หมดในทีเดียวแน่ ๆ ลิ้นเล็กเลียไอศกรีมระหว่างนั่งรถกอล์ฟกลับที่พักอย่างเพลิดเพลิน เจย์ฟีนอดขำไม่ได้ จะหวงอะไรขนาดนั้น ระหว่างที่ครีมกำลังเลียไอศกรีมอยู่นั้น จู่ ๆ มือใหญ่ก็คว้าแขนข้างที่ถือไอศกรีมไปแล้วงับเข้าให้ “นี่!” ครีมขึ้นเสียงสูง ไอศกรีมโคนรอบนี้โดนกัดส่วนบนไปจนหมด เหลือเพียงส่วนก้นกรวยแหลมที่เต็มไปด้วยช็อกโกแลต “แย่งกินอีกแล้ว!” คนตัวเล็กยัดส่วนที่เหลือเข้าปากตัวเอง เออ! ยังดีที่เหลือส่วนที่อร่อยที่สุดไว้ให้ เห็นเจย์ฟีนหัวเราะอย่างมีความสุขก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เมื่อยานพาหนะจอดลงข้างที่พัก ครีมก็กระโดดลงรถมายืนทำเสียงฮึดฮัด “อร่อย” “ยังจะมาอร่อยอีก” ครีมกอดอกบ่น เจย์ฟีนอดไม่ไหวแอบขโมยจูบคนตรงหน้า ริมฝีปากกระทบกันไว ๆ พาให้อีกฝ่ายรีบวิ่งหนีเข้าที่พัก พอยอมให้จีบก็รุกไว! พอยอมให้แกล้งก็ได้ใจ! หัวใจครีมไม่ได้หยุดพักเลย! พี่นิจช่วยครีมด้วย!