ปิ๊งรักนายเย็นชาจอมโหด ( NC 18+ )

บทที่1 "นี่! แกนัดแฟนไว้ทำไมต้องลากฉันมาด้วยเนี่ยยายมะนาว" เป็นเสียงของลินดาบ่นพึมพำให้กับเพื่อน “เออน่า!! ลินดาฉันสัญญากับน้องดินเอาไว้ไง ว่าจะพาเธอไปรู้จักกับกับเขาน่ะ" “โอ้ยฉันอยากจะบ้าตายกับแก แกจะพาฉันมารู้จักกับเขาทำไมเนี่ย ว่าแต่นายนั่นมีดีอะไรนักหนา เด็กเทคนิคพวกนั้นอันตรายออก ฉันเตือนแกด้วยความหวังดีนะ เพราะแกคือเพื่อนคนเดียวของฉัน " ลินดาเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง... “ดินเขาไม่เหมือนคนอื่นหรอกน่ายัยลินแกคอยดูนะ” มะนาวยังมั่นใจว่าแฟนของเขาไม่เหมือนคนอื่น “ไม่เหมือนตรงใหน เด็กเทคนิคมีแต่อันธพาลทั้งนั้น ฉันว่า ภายในอาทิตย์นี้แกต้องโดนน้องดินของแกทิ้งแน่ๆ"... ลินดายังคงย้ำเพื่อน “เงียบไปนะยัยลิน แกจะพูดทำไมคนยิ่งใจแป้วๆอยู่ด้วย” “มะนาว！” เป็นเสียงของดินเอ่ยทักมะนาว “ดิน！" มะนาวเอ่ยเสียงเบาๆเมื่อเห็นดินเดินมากับผู้หญิงอีกคน “เธอรู้จักกันไว้หน่อยดิ นี่แฟนฉันเอง" ดินเดินโอบเอวผู้หญิงคนนึงมา พูดลอยหน้าลอยตาต่อหน้ามะนาวแบบหน้าหมั่นใส้สุดๆ เห็นแล้วอยากกระโดดถีบแทนยัยมะนาวจริงๆ... “นะนี่..นาย..หมายความว่าไงดิน" มะนาวช็อคกับคำพูดของดินที่อยู่คบกันมาตั้งนาน ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีแฟน “ก็หมายความตามที่พูดไง เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงกันมะนาว..? “นายพูดจริงๆใช่ไหม แล้วที่ผ่านมานายคบกับฉันในฐานะอะไร ทำไมนายมาหรอกฉันแบบนี้ทำเพื่ออะไรวะ" มะนาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตา “ที่ผ่านมาเธอก็แค่ของเล่นฉันไง" ดินตอบมะนาวแบบหน้าตายียวนกวนประสาทมาก เห็นแล้วแ***อยากต่อยปาก มะนาวยืนเหม่อลอย เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างแล้วก็มองตามดินเดินไปกับผู้หญิงคนนั้น จนสุดลูกตา... ลินดาก็ได้แต่กอดปลอบเพื่อน “เราไปดื่มแก้เฮงซวยกันดีไหมมะนาว เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง" “ไม่เอาฉันอยากกลับบ้าน" “ตามใจแกแล้วกัน วันไหนที่เเกอยากดื่มค่อยโทรมาชวนฉันนะ." จากนั้นเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เพราะต้องรีบทำรายงานส่งอาจารย์ ระหว่างเดินกลับบ้านรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก พอเดินถึงประตูหน้าบ้านก็ได้ยินเสียงกุกกักๆ เพล้ง!! เสียงดังมาจากในครัว เกิดอะไรขึ้นกัน ทันทีที่เข้ามาในครัว ก็เจอกับ "ภาคิน" น้องชายฉันเอง “นี่..นายไม่ไปโรงเรียนหรอภาคิน" “ไม่ไป ก็มี๊สั่งให้ล้างจานน่ะสิเบื่อชะมัด พี่ลินดามาช่วยล้างเลย โอ้ย!!! ร้อน..ชิบ.." ขณะที่ล้างจานอยู่ ภาคินก็ยังคาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วยื่นไปจุดกับเตาแก๊สในครัว “ใช้เตาแก๊สจุดได้ยังงัย นายนี่มัน..โง่จังไอ้ภาคินฉันหละเหนื่อยใจกับนายจริงๆ..." น้องชายฉันมักจะหาเรื่องด่า ข้าวของเครื่องใช้ในครัวตลอด วันต่อมา !!!... วันนี้ฉันกับมะนาวมีเรียนช่วงบ่ายๆ ยัยนาวเดินไปพลางด่าโวยวายตลอดทาง “ไอ้ดิน！เด็กสารเลว ฉันจะสับนายเป็นชิ้นๆเลยคอยดู " มะนาวยังเจ็บใจไม่หาย “ยัยลินแกรู้ไหมเมื่อเช้าฉันโทรคุยกับมัน รู้ไหมมันด่าฉันว่าอะไร มันว่าฉันน่าขยะแขยง ได้ยินเสียงฉันแล้วมันอยากจะอ้วก"... “มะนาว...ฉันว่าเราอย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่า" ฉันเตือนมะนาวเพราะไม่อยากให้ไปยุ่งกับเด็กเทคนิคคนนี้ ดูแล้วน่าจะนิสัยไม่ดี... “ไม่ได้หรอกแก ฉันเป็นบ้าตายพอดีสิยัยลินถ้าไม่ได้ทำอะไรกับมันสักอย่าง" มะนาวเก็บอารมณ์โกรธไม่ไหว จากนั้นมะนาวก็พาฉันมาร้านเกมส์ที่ใหญ่ที่สุด เพราะหมอนั่นชอบมาเล่นเกมส์ที่นี่ แล้วมะนาวก็เปิดประตูเข้าไปด้วยความแรงของมะนาว.. “ไอ้สารเลวมันอยู่ใหนนะฉันหาไม่เจอเลย นั่นไงยัยลินแกเห็นเด็กพวกนั้นไหม.." มะนาวชี้ไม้ชี้มือให้ฉันดูใครบางคน “ทำไมหรอ..หรือแกเจอดินแล้ว..." “เปล่าหรอก..พวกเด็กอาชีวะน่ะ.." ฉันมองตามมะนาวไป เห็นกลุ่มเด็กอาชีวะหน้าตาหล่อกระชากใจ ประมาณ10กว่าคน กำลังเดินเข้ามาในร้านเกมส์... “มะนาว！เป้าหมายแกไม่ใช่มาตามหาไอ้ดินรึไง ฉันหละงงกับแกเลย" “เด็กพวกนี้ อาจจะเป็นกลุ่มที่ซ่าส์ที่สุดในโรงเรียนอาชีวะก็ได้นะแก.." มะนาวพูดขึ้นมาแล้วทำตาแป๋ว.. “แล้วไงแกคิดจะทำอะไรกันแน่ ." ลินดาไม่เข้าใจว่าเพื่อนกำลังสื่อถึงอะไร “ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก" ฉันมองไปยังกลุ่มเด็กพวกนั้น ให้ตายสิร่างกายฉันร้อนๆวู้บๆว้าบๆ เลือดกำเดาแทบพุ่ง เด็กผู้ชายสมัยนี้กินอะไรเข้าไปนะ ทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้... “ยัยลินแกอยากรู้จักไหม ฉันรู้จักชื่อพวกเขาหมดเลยนะ" มะนาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส “นี่แก..ถึงกับรู้จักทุกคนเลยหรอ.เอาจริงๆ" “อือ ฉันจะแนะนำให้รู้จักหมดเลยเอาไหม.." “ก็ได้นะว่ามาดิ๊.." ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะรู้จักพวกนั้นจริงๆไหม “คนตัวสูงๆขวาสุด ชื่อ"มาร์ค "นั่นชื่อ "คิมหันต์ " แล้วคนที่เล่นเกมส์อยู่ ผมสีทองชื่อ "อดัม"มะนาวชี้ให้ดูและบอกชื่อทีละคน “อื้อ แล้วคนต่อไปหละ.." ฉันถามมะนาวต่อ “แล้วแกตกลงอยากรู้จักใครกันแน่." “คนที่ฉันอยากรู้จักคือ...คนโน้น ที่ยืนสูบบุหรี่หน้าตาเคร่งเครียด จดจ่ออยู่กับจอเกมส์อยู่กับนายผมทองนั่น..." “แต่หมอนั่นฉันได้ข่าวว่า อยู่อาชีวะปี3เป็นหัวโจกเชียวนะเธอชอบหรอ แต่เขาเกลียดผู้หญิงมากเลยนะ โดยเฉพาะเด็กมหาลัย xxxของเรา.." “เขาก็ดูหล่อเหลาเอาการ คมเข้มตัวสูง ผมสีเทาๆ หน้าขาวใบหน้าเรียวได้รูป...ทั้งพฤติกรรมและแววตาเย็นชาทรงออกแบ้ดๆ แล้วปากเล็กๆที่คาบบุหรี่นั่นอีก มันดูเท่ห์ไปหมดในตัวเขาทั้งๆที่ยู่ในชุดนักศึกษา..." ลินดานั่งบรรยายภาพคนตัวสูงตรงหน้า เหมือนเธอจะโดนเด็กอาชีวะคนนั้น ตกเข้าให้ซะแล้ว... “แต่ว่าฉันก็ไม่ได้ชอบผู้ชายแบบนี้นะ แต่ทำไมถึงอยากรู้จักชื่อเขานะ..." ลินดาบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ...