ลิขิตรักราชามังกร

ณ. หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางป่าลึก ซึ่งเป็นป่าต้องห้าม ตอนนี้ในบ้านของท่านผู้นำหมู่บ้านคนปัจจุบัน มีชายวัยกลางคนนามว่า หลวนคุณ ซึ่งเป็นผู้นำหมู่บ้านแห่งนี้นั่นเอง กำลังนั่งปรึกษาหารือกับลูกบ้านอีก 4 คนด้วยใบหน้าเครียดขรึม เหมือนกับว่าหัวข้อสนทนายังไม่ได้รับการคลี่คลาย "เจ้าคิดว่าควรทำอย่างไรดีล่ะ ลู่ฉาง นี่ก็ใกล้จะถึงกำหนดเต็มทีแล้ว" เสียงของท่านผู้นำเอ่ยขึ้นเพื่อขอความคิดเห็นจากลูกบ้านของตน "ข้าว่า เราคงทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องรอต่อไป อย่างไรเสีย ในไม่ช้าก็จะต้องปรากฏสัญลักษณ์ของผู้ถูกเลือกที่ใครคนใดคนหนึ่งเป็นแน่" ลู่ฉาง เอ่ยตอบท่านผู้นำออกไป เขามั่นใจเช่นนั้น ตอนนี้อาจจะยังไม่ถึงเวลาแค่นั้น "ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ท่านผู้นำ" เสียงของหารตง ลูกบ้านอีกคนเอ่ยขึ้น " ขอให้เป็นเช่นนั้นนะหารตง ถ้าถึงกำหนดส่งตัว เรายังหาคนผู้นั้นไม่เจอละก็ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรับมือกับความพิโรธของราชามังกรได้อย่างไร" ท่านผู้นำกล่าวขึ้นพร้อมแสดงสีหน้าวิตกกังวล นี่ก็เหลือเวลาแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ก็จะถึงกำหนดส่งตัวเจ้าสาวแก่ราชามังกรแล้ว แต่ผู้ถูกเลือกก็ยังไม่ปรากฏตัวสักที ผู้ถูกเลือกจะปรากฏปานรูปหงส์ไฟ ตรงไหล่ซ้ายด้านหลังของคนผู้นั้น "เฮ้อ… จะทำอย่างไรดีล่ะ จนป่านนี้แล้วยังหาคนผู้นั้นไม่เจอเลย" ท่านผู้นำพูดพึมพำอยู่คนเดียว หลังจากลูกบ้านกลับกันไปหมดแล้ว "ท่านพ่อ ท่านอย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ อย่างไรเสียก็ต้องเจอแน่เจ้าค่ะ" บุตรสาวของท่านผู้นำพูดขึ้นเพื่อปลอบใจบิดาของตน "แล้วถ้าไม่เจอละหนิงอัน เจ้าว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ข้าไม่อยากให้เผ่าหงส์ไฟผิดใจกับเผ่ามังกรแม้แต่น้อย" ท่านผู้นำพูดกับบุตรสาว พลางให้คิดไปถึงเรื่องที่เป็นต้นเหตุ ที่ทำให้เขาคิดไม่ตกอยู่ในตอนนี้ บรรพบุรุษของเขาได้เล่าต่อ ๆ กันมาจากรุ่นสู่รุ่น เรื่องราวต่าง ๆ มันเกิดขึ้นมานานแล้ว นานแสนนานตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ  หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านที่เผ่ามังกร เลือกจะผูกพันธสัญญาแก่เจ้าสาวมังกร ใครก็ตามที่เป็นผู้ถูกเลือก ก็จะปรากฏสัญลักษณ์ปานรูปหงส์ไฟที่ไหล่ด้านซ้ายของตน เมื่อสัญลักษณ์ปรากฏที่ผู้ใด คนผู้นั้นจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย มีเรื่องราวเล่าขานกันมาว่า มีบุรุษคนหนึ่ง ซึ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นราชาของเผ่ามังกร ได้มาเจอหมู่บ้านลึกลับกลางป่าต้องห้าม ในเขตมนต์ตราแห่งนี้ ด้วยความบังเอิญ และมาหลงรักบุรุษหนุ่มรูปงาม มารู้ทีหลังว่าเป็นบุตรของท่านผู้นำเผ่าหงส์ไฟ "ที่นี่ที่ไหนกัน ทำไมถึงมีหมู่บ้านมาอยู่กลางป่าต้องห้ามแห่งนี้ได้ ผู้คนรึก็ช่างงดงามแตกต่างจากที่อื่นอย่างสิ้นเชิง ช่างน่าแปลกยิ่งนัก" เขาพึมพำกับตนเองด้วยความแปลกใจ แต่แล้วก็ต้องตกตะลึงในความงดงามของบุรุษคนหนึ่ง ที่กำลังเดินมาทางที่เขากำลังยืนอยู่ เขารีบหาที่หลบจนบุรุษผู้นั้นเดินผ่านไป จึงรีบออกจากที่ซ่อนตัว และแอบตามไปอย่างเงียบ ๆ "ใครอยู่ตรงนั้นออกมาเดี๋ยวนี้นะ!" เว่ยหนานตะโกนออกไปพร้อมกับชักดาบออกมากระชับเตรียมพร้อม เขารู้สึกได้ว่ามีคนตามมาตั้งแต่เขาเดินมาทางนี้แล้ว ตามมาตลอดจนเขาทนไม่ไหว จึงหันมาตะโกนถาม พร้อมตั้งท่าเตรียมสู้ จนคนที่แอบตามมาปรากฏตัว สายตาคมประสานกับสายตาหวานอยู่เนิ่นนาน อย่างหลงใหลซึ่งกันและกันตั้งแต่แรกเจอ สุดท้ายจื่อหลงเลยตามเว่ยหนานกลับหมู่บ้านไปด้วยความเต็มใจ "เจ้าพาผู้ใดมาเว่ยหนาน เจ้าก็รู้ว่าที่นี่ไม่ให้คนนอกเข้ามา แล้วเขาเข้ามาได้อย่างไรกัน" "ข้าก็ไม่รู้ ข้าเจอเขาที่หน้าหมู่บ้าน"เขาเลยหันไปถามอีกคนที่ตามบุตรชายของเขามา "เจ้าเข้ามาได้อย่างไรรึเจ้าหนุ่ม ในเมื่อที่นี่มีค่ายกลเวทคุ้มกันอยู่" "มันไม่ใช่เรื่องยาก สำหรับราชาของเผ่ามังกรอย่างข้าหรอกนะท่าน" และความลับทุกอย่างก็ถูกเปิดเผย ว่าที่แท้หมู่บ้านแห่งนี้ คือหมู่บ้านของชาวเผ่าหงส์ไฟที่หายสาบสูญไปนานแล้ว ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในดินแดนต้องห้ามแห่งนี้ และยังมีค่ายกลเวทคุ้มครองอีกด้วย "มิน่าล่ะ บุรุษและสตรีของที่นี่ถึงได้งดงามราวกับเทพเซียนกันทุกคน" เขาพึมพำออกมาคนเดียว หลังจากรับรู้เรื่องราวความเป็นมา เมื่อก่อนเผ่าหงส์ไฟก็ไม่ได้หนีมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่หรอก แต่ด้วยความสามารถของชนเผ่าที่ว่ากันว่า หากผู้ใดได้ครอบครองคนของเผ่าหงส์ไฟก็จะช่วยส่งเสริม และนำความยิ่งใหญ่มาให้คนผู้นั้น นี่จึงเป็นต้นเหตุให้เผ่าหงส์ไฟหนีมาอยู่ที่ป่าต้องห้ามแห่งนี้ เพราะความสามารถจึงนำภัยมาสู่ตน ผู้คนในเผ่าไม่ว่าบุรุษหรือสตรี จะถูกจับตัวไปเพื่อเสริมบารมีของคนที่มีอำนาจอยู่แล้ว ให้เพิ่มยิ่งขึ้น ผู้นำเลยอพยบชาวเผ่ามายังดินแดนแห่งนี้ อย่างเงียบๆ และได้สร้างค่ายกลเวทเพื่อคุ้มครองหมู่บ้าน เพื่อความอยู่รอดของทุกคน แม้ว่าข่าวลือนั้นจะเป็นเรื่องจริงหรือแค่เข้าใจผิดกันไปเองก็ตาม พวกเขาก็ไม่สามารถแก้ตัวหรืออธิบายให้ใครรับรู้ได้เลย ผู้คนช่วยกันร่ายเวทมนต์ชั้นสูงเพื่อสร้างค่ายกลเวทจนสำเร็จ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้พบเห็นเผ่าหงส์ไฟอีกเลย "ที่แท้ก็แอบมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่นี่เอง เป็นบุญของข้าแท้ๆ ที่มาเจอเจ้า" "คงเป็นโชคชะตากระมัง ที่นำเรามาพบกัน" "ข้าหลงรักเจ้าตั้งแต่แรกพบเจอ เจ้ายินดีที่จะเป็นชายาของข้าหรือไม่" "ข้าก็รักท่าน แต่ท่านพ่อคงไม่ยอมหรอก" "ไม่เป็นไร ข้ามีวิธีของข้า" เป็นที่รู้กันว่าหงส์ ย่อมหนีมังกรไม่พ้น อย่างไรเสีย หงส์ก็ต้องเคียงคู่มังกรโดยมิอาจหลีกเลี่ยง หลังจากนั้น การสร้างพันธสัญญาจึงเกิดขึ้น งานวิวาห์ก็ได้ถูกจัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ และแน่นอนว่า งานวิวาห์จะเกิดขึ้นได้ ย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน เพราะราชามังกรจอมเจ้าเล่ห์ ได้ยื่นข้อเสนอให้ท่านผู้นำ ถ้าหากไม่ยกเว่ยหนานให้เขา ความลับก็จะไม่เป็นความลับอีกต่อไป ท่านผู้นำเลยจำใจยกบุตรชายอันเป็นที่รัก เป็นดั่งแก้วตาดวงใจให้ราชามังกรไป โดยมีข้อแม้ว่า "เพื่อให้ข้าวางใจว่าท่านรักลูกข้าจริงๆ ท่านต้องทำการผูกพันธะสัญญากับเว่ยหนาน ให้ข้าได้มั่นใจว่าท่านจะไม่ทอดทิ้ง จะยกย่องเขาเป็นชายาเพียงหนึ่งเดียว" "ข้ายอมรับข้อตกลงของท่าน ข้าจะมีเขาเป็นชายาแต่เพียงผู้เดียว" ก่อนพิธีวิวาห์จะเริ่มขึ้น การผูกพันธสัญญาของทั้งคู่ก็เสร็จสิ้นลง ท่านผู้นำจึงวางใจได้ว่าบุตรชายของตน จะเป็นชายาเพียงหนึ่งเดียวของราชามังกร และตั้งแต่นั้นมา การผูกพันธะเลือกเจ้าสาวมังกร ก็สืบทอดกันมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะได้เป็นผู้ถูกเลือก แต่ราชามังกรจะเลือกคนที่คู่ควรกับตน โดยการปล่อยญาณทิพย์ของตนออกไปทำหน้าที่ค้นหาเจ้าสาวของตน โดยไปเข้านิมิตของอีกฝ่าย ผู้ที่เป็นคู่พันธะจะมีความพิเศษ มีสัตว์เทพประจำกายเรียกใช้ได้ แต่จะต้องปลดผลึกเสียก่อน โดยที่คู่พันธะจะต้องทำการผูกพันธะสัญญาด้วยเลือด และหลังจากที่คนทั้งคู่รวมเป็นหนึ่ง ก็จะมีการปรากฏตัวของสัตว์เทพเป็นครั้งแรก ..................................................