จิ่วหรง

sds เจินจิ่วหรงแหงนหน้าขึ้นมองเพดานขุ่นมัว นัยน์ตาวูบไหวดั่งแสงเทียน เรือนผมดำขลับถูกปล่อยสยายไร้เครื่องประดับ ลำคอระหงแสนแห้งเหือด กระนั้นกลับเอื้อนเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา “ปีนั้นท่านบอกว่าท้องฟ้าและผืนหญ้าเป็นของข้า” น้ำเสียงของนางสั่นไหว เรียวนิ้วมือยื่นออกไปหมายไขว้คว้าภาพฝันรางเลือน “ข้าใช้เวลาห้าปีเพื่อเฝ้ามองท่าน อีกห้าปีถัดมาใช้มันเพื่อเป็นภรรยาของท่าน ทว่าสุดท้ายข้ากลับใช้สามปีเพื่อทบทวนความผิดของตนเอง” “...” “แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะแต่แรกท่านไม่ชอบข้า ทั้งหมดเป็นเพียงความเห็นใจของท่านงั้นหรือ” นางหลับตาลงหยาดน้ำตาไหลอาบอย่างเชื่องช้า ถ้วยน้ำชาในมือถูกกำแน่น เป็นองค์หญิงเก้าแล้วอย่างไร เจ้าเองก็เป็นสตรีนางหนึ่งมิใช่หรือ ต่อให้ข้ามีอนุภรรยามากมาย ข้าจะยังให้เกียรติเจ้าในฐานะภรรยาเสมอ “ข้าเกลียดความใจดีและความเห็นใจของท่าน” เรียวนิ้วมือสั่นระริก เสียงสะอื้นดังไม่หยุด “ข้าเกลียดที่ควบคุมตนเองไม่ได้ ข้าเกลียดตนเองที่ยังคาดหวัง ทะเยอทะยานอย่างโง่งม” “...” นางสูดหายใจเข้าช้า ๆ “ข้าไม่อยากเป็นฝันร้ายของท่าน ไม่อยากได้รับแววตาเย็นชา ข้าแค่ต้องการพื้นที่ข้างกายท่าน” “...” “ท่านบอกอย่างง่ายดายว่าไม่ได้ตั้งใจ ทว่าน้ำตาของข้ากลับหลั่งไหลไม่เคยหยุด” ใช้เวลามากมายมัวเมาสุรา เฝ้าถามตนเองอยู่ทุกวันถึงความผิด ” หากข้าก็ยังไม่เคยได้รับคำตอบใดกลับมา” . . . สวัสดีค่ะ ขอฝากน้องจิ่วหรงด้วยนะคะ เรื่องนี้ย้อนความเดิมประมาณหกตอน จากนั้นเราจะบินสู่อนาคตฮะ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน ขอฝากน้องด้วยอีกรอบนะคะ ตั้งใจเขียนมาก ๆ เหมือนทุกเรื่องเลย