ดวงฤทัยราชเสน

เมื่อความรักที่ไม่อาจครอบครองหรือใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้แม้ว่าจะอยู่ในภพภูมิเดียวกันก็ตามแต่สถานะทางฐานันดรศักดิ์กลับต่างกันโดยสิ้นเชิง “มิว่าจักอยู่ในภพภูมิใดๆก็ล้วนแต่ต้องมีชาติกำเนิดมาเป็นตัวชี้วัดความเหมาะสม ตัวข้านั้นรู้ดีว่าไม่อาจครองคู่กับท่านได้ ข้าจักขอไปตามทางของข้าเอง” สิ้นคำบอกกล่าวร่างนาคีสาวก็เกิดเพลิงอัคคีลุกไหม้ทั่วทั้งกายา เสียงกรีดร้องที่แสนเจ็บปวดและทรมานก้องกังวานนั้นได้ยินแล้วช่างเจ็บปวดรวดร้าวถึงในทรวงแต่นาคหนุ่มไม่สามารถเข้าไปช่วยอะไรคนรักของตนเองได้เลย เขาทำได้แต่เพียงยืนจ้องมองร่างนาคีสาวค่อยๆสลายหายไปกับธาตุอากาศพร้อมกับเสียงร่ำร้องลั่นวาจาถึงคำมั่นสัญญากับใครบางคน “หากแม้นท่านลืมคำมั่นสัญญาข้าจักกลับมาทวงคืน” พรึ่บ! กรี๊ดดด!!! “เจ้าพี่วิมารดี ไม่!!” เสียงกรีดร้องแสนเจ็บปวดก่อนร่างกายพี่สาวอันเป็นที่รักจะแหลกสลายเป็นผุยผงกระจายเป็นเศษละอองมณีต่อหน้าต่อตาผู้เป็นน้องสาว นางมาไม่ทันเวลา! “ฮึก!...แล้วข้าเล่าเจ้าพี่ ข้าจักอยู่อย่างไร ฮือ ๆๆๆ” หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มนวลนางจักทำเช่นไรหากไม่มีพี่สาวอยู่เคียงข้างกายแล้วชีวิตนี้ก็คงไม่มีความหมายเช่นกันหากแต่วิมนตราไม่สามารถทำเช่นวิมารดีได้เธอยังมีหน้าที่สำคัญที่ต้องกระทำแทนพี่สาวของตน “บริวารข้านำนางนาคีผู้นี้ออกไปจากงานมงคลของข้าบัดเดี๋ยวนี้” ปทุมมาศออกคำสั่งให้บริวารพาวิมนตราออกไปจากงานของตนเพราะเกรงว่าราชเสนนาคาจะเปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับนาง “อย่าบังอาจมาแตะต้องตัวข้า! แม้นข้าจักเป็นแค่นาคีไร้ศักดิ์แต่ข้าก็มีคุณธรรมรู้จักผิดชอบชั่วดีว่าอะไรควรอะไรมิควร ข้าเพียงแต่มาตามหาพี่สาวของข้าก็เท่านั้นแต่ไม่นึกเลยว่าจักได้พบพี่สาวของข้าในสภาพที่ช่างน่าเวทนาเยี่ยงนี้!” ปทุมมาศกัดฟันกรอดไม่อยากให้งานมงคลของตนต้องเสียฤกษ์จึงรีบเร่งรัดให้จัดพิธีกรรมขึ้นทันทีนางไม่สนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จะเป็นเช่นไรนางสนเพียงแค่ได้จัดพิธีสมรสกับคนที่นางรักเท่านั้นเป็นอันพอ “เช่นนั้นเจ้าก็รีบไสหัวออกไปจากงานของข้าเสียตอนนี้เถิด พี่สาวของเจ้าทำให้งานมงคลของข้าเสียฤกษ์หมดมิหนำซ้ำยังทำเรื่องอัปมงคลในพิธีมงคลสมรสของข้าอีก บริวารข้าลากตัวมันออกไป!” วิมนตราไม่รีรอให้บริวารของปทุมมาศมาแตะเนื้อต้องตัวของนางแม้แต่ปลายเส้นผม ร่างเล็กลุกขึ้นยืนหยัดแล้วเดินหันหลังออกจากงานไปช้าๆแต่ก่อนที่นางจะเดินลับหายไปนางได้เอ่ยประโยคหนึ่งเพื่อเตือนสติราชเสนนาคา “พี่สาวของข้านางมิใช่ผู้ที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆท่านเองก็รู้อยู่แก่ใจดี นาคราชเสน ท่านมันช่างโง่เขลานัก!!” ประโยคนั้นสะเทือนใจราชเสนนาคาอยู่ไม่น้อยเขาจึงคิดที่จะกระทำการบางอย่างเขาเองก็เจ็บปวดกับภาพของวิมารดีที่เผาร่างกายตนเองต่อหน้าต่อตาโดยที่ไม่บอกกล่าวอะไรเลยสักคำนอกจากคำตัดพ้อที่ด้อยค่าตนเองว่าไม่คู่ควรกับเขา ปทุมมาศที่กลัวว่าราชเสนนาคาจะเปลี่ยนใจกระทันหันและต้องสืบหาความจริงต้นตอของการปลิดชีพตนเองของวิมารดีเธอจึงส่งสัญญาณให้บริวารคนสนิทไปจัดการกับวิมนตราเสียจะได้ไม่เป็นเสี้ยนตำใจขวางหูขวางตานาง แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว ราชเสนนาคาได้ขอยุติพิธีการสมรสไว้แค่นั้น โดยที่เขาใช้ข้ออ้างของการดับสลายดวงจิตวิมารดีมาเป็นข้ออ้างและงานมงคลในครั้งนี้ก็เสียฤกษ์งามยามดีไปแล้ว “ราชเสนนี่เจ้าคิดจะทำกระไร?” ราชาบาดาลแห่งทิศทักษิณเอ่ยปากถามลูกชายเพียงคนเดียวของเขา “ท่านพ่อท่านเองก็เห็นแล้วมิใช่หรือว่างานมงคลนี้ได้กลายเป็นงานอัปมงคลอย่างที่ปทุมมาศกล่าว ลูกเกรงว่าคงจะจัดพิธีอภิเษกสมรสไม่ได้ในตอนนี้ เห็นทีว่าคงจะต้องรอฤกษ์งามยามดีอีกคราเสียแล้ว” ปทุมมาศที่ได้ยินก็รีบคัดค้านทันทีนางให้เหตุผลว่าเรื่องแค่นี้คงไม่เป็นอันใดแต่ราชเสนนาคาที่ไม่อยากอภิเษกกับปทุมมาศอยู่แล้วจึงคิดหาวิธีหลีกเลี่ยงเพื่อยื้อระยะเวลาการจัดพิธีอภิเษกสมรสนี้ให้ทิ้งระยะห่างออกไป พอที่จะใช้เวลาสืบเรื่องราวของวิมารดีได้นานพอสมควร “แต่ฤกษ์อภิเษกสมรสที่เหมาะสมกระหม่อมเกรงว่าจักต้องรออีกหลายร้อยปีเลยพระเจ้าข้า” ท่านโหรทำนายได้กล่าวแทรกขึ้นมา “อะไรนะ! ฤกษ์บ้าฤกษ์บออะไรทำไมต้องรอตั้งหลายร้อยปีเชียว” ปทุมมาศที่ไม่พอใจกับคำทำนายนางไม่สามารถรอคอยได้ขนาดนั้นหรอกเพราะคิดไว้แล้วว่าราชเสนนาคาต้องหาทางหลีกหนีการอภิเษกของตนอย่างแน่นอน “เอ่อ…คือว่าโดยปกติแล้วพิธีสมรสเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างทิศบูรพากับทิศทักษิณเป็นเช่นนี้มานานชั่วรุ่นชั่วหลานแล้วพระเจ้าข้า เป็นพิธีอันศักดิ์สิทธิ์เชื่อมใจนาคทั้งสองตนว่าจักเป็นคู่สร้างคู่สมคู่บุญบารมีกันหรือไม่” “บ้าจริง!” ปทุมมาศเผลอสบทคำออกมาโดยไม่รู้ตัวด้วยความที่เป็นคนเอาแต่ใจและไม่ได้ศึกษาเลยสักนิดว่าราชีนีคู่บัลลังก์ราชาแห่งนาคาต้องมีหน้าที่อะไรบ้าง นางคิดเพียงแค่ว่าดูแลปรนนิบัติให้สามีพอใจในรสรักของนางก็เป็นพอเท่านั้นเมื่อได้สตินางก็รีบทำตัวอ่อนน้อมและต้องทำกิริยานิ่งเงียบดุดสายน้ำทั้งที่ข้างในร้อนรุ่มดั่งเพลิงโลกันต์ แต่กิริยานั้นกลับเป็นที่พอใจของราชเสนนาคา เขายังพอมีเวลาตามหาความจริงของวิมารดีและเชื่อว่าตอนนี้นางต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ ปทุมมาศกระแทกตัวนั่งที่ตั่งบัลลังก์ตนเองอย่างไม่พอใจถึงแม้ว่าจะกำจัดเสี้ยนหนามตำใจไปได้แล้วก็ตามแต่แผนที่วางไว้กลับล่มไม่เป็นท่า นางไม่คิดว่าวิมารดีจะใจกล้าบ้าบิ่นอาจหาญปลิดชีพตนเองต่อหน้าต่อตานาคทั้งหลายในงานมงคลของนาง ทำให้ราชเสนนาคาใช้โอกาสนี้หลีกเลี่ยงการอภิเษกสมรสกับนางซึ่งนางรอเวลาที่จะได้ครองคู่กับเขามานานแล้ว อีกทั้งยังทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดมารในหัวใจให้พ้นทางแต่กลับไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลย ซ้ำยังต้องมาหวาดหวั่นกับเหตุการณ์ปลิดชีพอย่างไม่มีที่มาที่ไปของวิมารดีอีก “ข้าเจ็บใจนักนางนาคสองพี่น้องนั่น ทำแผนการข้าพังย่อยยับหมด” นางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถ้าสามารถเข้าไปกระทืบร่างไร้ตัวตนของวิมารดีได้นางคงทำไปแล้ว “องค์หญิงโปรดทรงเย็นพระทัยลงก่อนพระเจ้าข้า” มหิงสานาคหนุ่มองครักษ์รับใช้ข้างกายปทุมมาศกล่าวกับองค์หญิงของตนให้ใจเย็นลงก่อนเพราะเวลานี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว “เจ้าจักให้ข้าใจเย็นลงได้อย่างไรมหิงสา! นางวิมารดีปลิดชีพตนเองต่อหน้าพระพักตร์ท่านพี่ราชเสนและหมู่นาคอีกมากมายที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานอภิเษกของข้าทำให้พิธีอันเป็นมงคลของข้าต้องพังพินาศลง และท่านพี่ราชเสนก็มิปล่อยให้นางตายเฉยๆแน่ท่านพี่จักต้องสืบเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดเจ้าจักให้ข้าใจเย็นลงได้งั้นรึ? มหิงสา!” นางกล่าวตะคอกใส่องครักษ์คนสนิทอย่างเกรี้ยวกราดเพราะนางรู้จักนิสัยของราชเสนนาคาดีนาคหนุ่มที่รักความยุติธรรมและกำลังจะได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากท่านพ่อของเขาและวิมารดีก็เป็นหญิงที่ราชเสนนาคาหมายปองมีหรือที่เขาจะยอมให้วิมารดีตายไปเฉยๆโดยที่ไม่สืบหาความจริง “แล้วเรื่องนางน้องสาวตัวดีของวิมารดีเล่า เจ้าจัดการนางไปหรือยัง?” “ข้าตามฆ่านางมิได้พระเจ้าข้ามีคนมาช่วยนางไว้ได้ก่อน ข้าเกรงว่าหากเข้าไปจัดการกับนางต่อ อาจจักส่งผลเสียต่อองค์หญิงได้พระเจ้าข้า” ได้ฟังคำบอกกล่าวจากองค์รักษ์คนสนิทปทุมมาศก็เบาใจขึ้นมาหน่อยถึงแม้จะกำจัดวิมนตราไม่ได้แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีสำหรับนางในตอนนี้ “ดี…ที่เจ้ายังไม่ฆ่านางไปเสียก่อน มิอย่างนั้นเรื่องของ วิมารดีคงสาวมาถึงตัวข้าในเร็ววัน เจ้าปล่อยพวกมันไปก่อนลำพังแค่นาคีสาวต่ำต้อยตนเดียวคงไม่มีความสามารถอะไรจักมาทำอันใดข้าได้ เจ้าออกไปเถอะ ไปตามหาดวงจิตของนางวิมารดีว่ามันไปเกิดที่ใด ข้าเชื่อว่าท่านพี่ราชเสนต้องออกตามหานางเป็นแน่” มหิงสาถวายบังคมองค์หญิงปทุมมาศแล้วขอตัวออกไปตามล่าหาดวงจิตของวิมารดีต่อการที่นางปลิดชีพตนเองเช่นนี้ก็ใช่ว่านางจะสลายหายไปแต่นางได้ไปเกิดในที่ใดที่หนึ่งที่ไม่ใช่พิภพของวังนาคินถึงอย่างไรเขาจะต้องตามหานางให้พบแล้วกำจัดนางเสียให้พ้นทางรักของเจ้านายตน “วิมารดีต่อให้เจ้าจักไปเกิดเป็นอันใดก็ตามข้าจักตามจัดการเจ้าให้สิ้นซาก นาคชั้นต่ำเช่นเจ้าจักมิมีวันได้ครองรักกับท่านพี่ราชเสนเพราะท่านพี่ต้องเป็นของข้าเพียงผู้เดียว ต่อให้ข้าต้องตามฆ่าเจ้าไปทุกภพทุกชาติข้าก็จะทำ” ปทุมมาศกำมือแน่นดวงตาเปล่งแสงสีแดงดุดดั่งไฟนรกโลกันต์มารในหัวใจนางก็คือวิมารดีนาคสาวที่มีชาติกำเนิดเป็นแค่นาคีนางรำไม่มีตำแหน่งหรือบารมีอันทรงเกียรติเลยแต่กลับได้หัวใจของราชเสนนาคาไปครอบครอง ส่วนปทุมมาศนางที่เป็นถึงเจ้าหญิงนาคีแห่งฝั่งทิศบูรพาแต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับบริวารนาคสาวตนหนึ่ง ปทุมมาศรู้สึกเสียเกียรติและเสียศักดิ์ศรีของตนนางจะไม่ยอมให้นาคที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยตนหนึ่งอย่างวิมารดีมาแย่งของรักของนางไปได้อย่างเด็ดขาด ไม่มีวัน !!