ท่านแม่ทัพอย่ากังวล ข้าจะให้ท่านอยู่ล่าง

ชีวิตที่จากมา

ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งจำความได้ ชีวิตเขาก็มีแต่การฝึกฝน ศึกษา ใช้ชีวิต และเข่นฆ่า

ความบันเทิงแรกที่เขาได้พบเจอ คือตอนที่ได้เรียนหนังสือ แล้วอ่านวรรณกรรมต่างๆ เพื่อเป็นคลังความรู้ไว้เข้าใกล้เป้าหมาย จากนั้น เขาก็กลายเป็นนักอ่านตัวยงมาตลอด นักฆ่าที่ดีควรมีความรู้ติดตัวให้มากที่สุด

ประการแรก เสริมสร้างความคิดและความฉลาด

ประการที่สอง เพื่อทำให้เหยื่อเชื่อถือและไว้ใจ

ประการที่สาม เอาไว้อัพค่าตัว

ประโยชน์มากมายอันเพิ่มมูลค่าให้ชีวิตและงาน รวมถึงทรัพย์สินที่จะเพิ่มพูนขึ้น แม้ว่าชีวิตต้องสละความเป็นอิสระไปบ้าง ก็ไม่ถือว่ามากมายอะไร

อิสระเขาพอจะหาได้บ้างจากการแปลงโฉม อยากจะเป็นใคร ไปที่ไหน อยู่กับใคร ก็ไม่ทำให้มีปัญหา เพราะเขาไม่ใช่คนตัวใหญ่และหน้าตาโดดเด่นอะไร จึงทำให้การแปลงโฉมสามารถทำได้ง่ายดาย

ลักษณะการทำงานที่หลากหลายนี้ ทำให้เขามีค่าหัวสูงและถูกจับได้ยาก การวางแผนที่รอบคอบ และความรู้ที่กว้างขวาง ทำให้เขาสร้างความน่าเชื่อถือและบุคลิกตัวตนใหม่ขึ้นมาได้ทันที รวมไปถึงทักษะการลอบสังหารและเอาตัวรอดก็จัดได้ว่าอยู่ในระดับสูง ปฏิบัติการลอบสังหารของเขาจึงสำเร็จแทบจะทุกครั้งที่ลงมือ แม้จะไม่ได้สำเร็จทุกงาน แต่ก็มีเปอร์เซ็นต์ที่ทำงานสำเร็จ มากกว่านักฆ่าคนอื่นๆ

และที่สำคัญ เขาไม่มีองค์กรมาคอยควบคุม...

เท่าที่ผ่านมาเขาถูกฝึกมาให้เอาตัวรอด โดยชายคนหนึ่งที่ให้เขาเรียกว่า พ่อ มาตั้งแต่เริ่มพูดได้ เขาสามารถใช้ทุกอย่างให้กลายเป็นอาวุธได้ แม้กระทั่งการต่อสู้แบบมือเปล่า นอกจากฝึกร่างกายแล้ว วิธีคิดเองก็ถูกฝึกด้วยเช่นกัน นักฆ่าโดยส่วนใหญ่ มักเก็บงำจิตสังหารตัวเองไม่ค่อยมิดนัก ทั้งยังมีบรรยากาศที่น่ากลัว ประมาณว่ามองปราดเดียวรู้เลยว่า 'ไอ้หมอนี่เป็นคนไม่ดีแน่ๆ' หรือบางคน อาจเก็บได้ แต่มักจะไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใครนักและรักสันโดษ

ทว่า กลับไม่ใช่เขา เขามีตัวตน เขามีเพื่อนเป็นฝูง เขามีร่างกายและทักษะที่พร้อมฆ่าเหยื่อได้อย่างเลือดเย็นและเอาตัวรอดได้ทันที เขามองการฆ่าเป็นเหมือนชีวิตประจำวัน เป็นสิ่งที่ต้องทำ เป็นงานที่ทำให้ชีวิตมีกินมีใช้ ชีวิตปกติอยากใช้ก็ใช้อีกตัวตนนั้นไป แต่เมื่อมีงานเข้ามาก็ใช้อีกตัวตนไปทำไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แค่เพิ่มความรอบคอบเข้าไปตอนทำงานเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว นี่จึงทำให้นายจ้างส่วนใหญ่ที่เคยใช้บริการกับเขามักจะติดต่อกลับมาเสมอเมื่อมีงานชิ้นใหม่ให้ทำ เพราะไม่ว่าจะงานเล็กหรืองานใหญ่ เขาก็รับทั้งนั้น

จนกระทั่งวันหนึ่งมีการว่าจ้างงานหนึ่งเข้ามา เป็นการลอบฆ่าเจ้าพ่อค้ายาเสพติดรายหนึ่ง จะเรียกเจ้าพ่อก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เมื่อข้อมูลที่ผู้ว่าจ้างให้มานั้นกล่าวไว้ว่าอีกฝ่ายร่ำรวยขึ้นมาได้จากการเป็นเด็กส่งยา ขยับขึ้นมาเป็นระดับหัวหน้า และไต่เต้าขึ้นมาเป็นคนคุมการขนส่งในแถบประเทศจีน การขยับขึ้นอย่างรวดเร็วนี้เป็นที่น่าตกใจและเป็นภัยคุกคาม ที่สำคัญอีกฝ่ายยังมีมือขวาที่ลึกลับไม่รู้ที่มาติดตามอยู่ข้างกาย เขาถูกผู้ว่าจ้างสั่งให้จับตาดูว่าอีกฝ่ายทำงานอย่างไร เหตุใดอยู่ๆคนๆหนึ่งถึงพุ่งทะยานจากที่ต่ำสุดขึ้นมายังจุดที่สูงเกินความสามารถได้เร็วนัก?

เขาพบว่านี่เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆนั่นแหละ แต่ก็พอรู้ได้ว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเจ้ามือขวาที่ไร้ที่มาคนนี้ ใช้เวลาอยู่เป็นปี การสังเกตการณ์ และรายงานผลก็ถูกสั่งให้หยุดลง เปลี่ยนเป็นใบสั่งฆ่ามาแทนที่ เนื่องเพราะเป้าหมายกำลังจะทำการค้าครั้งสำคัญที่อาจทำให้แถบเอเชียทั้งหมดตกเป็นของมันโดยสมบูรณ์

ชายหนุ่มวางแผนการลอบสังหารที่รัดกุมมากที่สุดที่จะเป็นไปได้ เขาพยายามคิด และดักทุกความเป็นไปได้ที่จะพลาดจนเหลือเปอร์เซ็นต์น้อยที่สุดจึงได้เริ่มลงมือ

แต่เขาเองกลับไม่รู้เลยว่า นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าออกจากบ้านพักก็ถูกหิ้วตัวมาไว้ที่โกดังร้างแห่งหนึ่งในท่าเรือขนส่งเสียแล้ว

เขาถูกจับได้ ถูกสืบประวัติ สืบจนรู้ตัวตนเกือบทั้งหมด กระทั่งบ้านยังถูกค้นทุกซอกทุกมุม และเขารู้ได้ทันทีว่าคนที่ทำเรื่องนี้ทั้งหมด คือเจ้ามือขวาของคนที่ยืนถือปืนจ่อหน้าเขาอย่างเกรี้ยวกราดอยู่นี่นั่นเอง!!!

เฮอะ! ก็แค่เจ้าคนที่พอมีสมองทำธุรกิจอยู่บ้าง แต่ดันมีหมาฉลาดที่ใช้ประโยชน์มาสวามิภักดิ์ได้เสียอย่างนั้น แถมยังดูภักดีเสียจนน่าสงสัยอีกด้วย! เขาคาดการณ์ได้เลย ว่าพอธุรกิจแถบเอเชียที่กำลังจะทำการตกลงนี้สำเร็จเมื่อไหร่ ไอ้มือขวาที่ว่าเงียบๆขรึมๆข้างๆมันนี่แหละ จะฮุบเอากิจการพวกนั้นทั้งหมดมาไว้ในมือ กลายเป็นเสือติดปีกที่ต่อให้บินตามไปยิงได้ก็ไม่มีวันตายอีกต่อไป!

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

เพราะคนฉลาดกับคนโง่ ความน่าเชื่อถือมันต่างกันยังไงล่ะ! ของที่ได้มานั้นไม่ใช่ของสุจริต เพราะฉะนั้นถ้าเจ้าโง่ที่เป็นเจ้าของอยู่ในตอนแรก ถูก หมาป่าตัวนึงที่นอนฟุบเป็นหมาบ้านอยู่ข้างๆแว้งขย้ำจนตายแล้วแย่งมา ก็ย่อมไม่ใช่เรื่องผิดเช่นกัน ทั้งการเจรจาติดต่อทั้งหมดนั้น คนที่ออกหน้าตัวจริง ก็เป็นเจ้าหมาป่าอยู่แล้ว และคนที่เคยเห็นศักยภาพของหมาป่าตัวนี้แล้ว ไหนเลยจะเลือกหมาขี้เรื้อนโง่ๆตัวนึงที่นั่งชูคออยู่บนตั่งราวกับตัวเองทำทุกอย่างเล่า?

น่าสงสารจริงๆ เป็นหนังหน้าไฟ เป็นเนื้อให้ฉีกทึ้ง เป็นเกราะกันกระสุน โดนใช้สองเด้งสามเด้งขนาดนี้ เจ้าตัวก็ยังคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เกินใครเทียบเทียม ไม่รู้ว่ารอดมาได้ยังไงจนกระทั่งป่านนี้ เฮ้อ!! แต่คนที่น่าสงสารเองก็คงรวมเขาอยู่ด้วย นั่นแหละ โดนใช้อีกเด้งเพื่อสร้างความไว้ใจเสียอย่างนั้น ไม่คิดว่าตัวเองก็จะมีวันที่ถูกนายจ้างตลบหลังเอาแบบนี้ ไม่คิดเลยจริงๆ

คิดถึงเรื่องทั้งหมดมาได้เพียงเท่านี้ เขาก็หมดเวลาชีวิตไปพร้อมกับกระสุน 14 นัดที่ทะลวงอกเข้ามาจนพรุนเสียแล้ว...

ส่วนเจ้าโง่ที่ยิงเขาระบายแค้นนี้ อีกไม่นานก็คงตามมาเช่นกัน

ขอให้โชคดีนะ ฉันลาล่ะ...

แล้วลมหายใจสุดท้ายของเขาก็หมดลงอย่างเงียบเชียบ