ท่านแม่ทัพอย่ากังวล ข้าจะให้ท่านอยู่ล่าง

ปี 2030 ผัวะ!!!  "ฉันถามว่า ใครส่งแกมา!" เสียงตะคอกน่ากลัวนี้ ดังก้องไปทั่วทั้งโกดังร้างแห่งหนึ่ง ในความมืดมิดของโกดังร้างแห่งนี้ กลับมีไฟสาดส่องอยู่ที่เดียวเท่านั้น ปรากฎร่างสองสามร่างอยู่ในที่แห่งนั้น คนนึงถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ สภาพสะบักสะบอม ใบหน้าบวมช้ำจนตาแทบจะปิดทั้งสองข้าง บนร่างมีรอยเลือดไหลซึมเป็นวงกว้างอยู่สองสามจุด ทว่าหากสังเกตดีๆ จะพบว่ามันคือรอยกระสุนที่เจาะทะลุร่างของเขานั่นเอง สภาพเช่นนี้ หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปคงตายไปนานแล้ว แต่ชายคนนี้กลับยังนั่งนิ่งตัวตรง ไม่แม้แต่จะแสดงความเจ็บปวดให้เห็น ส่วนอีกคนยืนนิ่งอยู่ด้านข้างชายคนที่ตะคอกเสียงดังอย่างเงียบๆ เมื่อชายเสียงดังนั้นในมือของเขาถือปืนอยู่ เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของอีกฝ่าย ก็ยิ่งรู้สึกโกรธจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆจนเห็นชัดเจน ใช่แล้ว! เขากำลังเค้นข้อมูลเอาจากนักฆ่าคนนี้ แต่มันกลับไม่ปริปากพูดซักคำ! ขนาดถูกเขายิงไปแล้วสามนัดถ้วน ก็ยังไม่ร้องซักแอะ!  "พ่อแกไง สั่งฉันมาฆ่าแก" ชายผู้ถูกมัดกับเก้าอี้แค่นยิ้มแล้วพูดเรียบๆอย่างมีอารมณ์ขัน กฎข้อแรกของนักฆ่า เรื่องของนายจ้าง ต้องเป็นความลับเสมอ และแน่นอน ถึงเขาจะรู้อยู่แก่ใจตอนนี้ ต่อให้ตายก็ต้องไม่ปริปากบอกว่าใครจ้างเขามา การพลาดพลั้งถือเป็นความผิดของตัวเขาเองที่ไม่รอบคอบ ทำงานไม่ดีทั้งที่มีข้อมูลอยู่แล้วแต่เขาก็ยังถูกเป้าหมายกากๆแต่ดันมีกุนซือมือฉมังตลบหลังซ้อนแผน จนถูกจับได้จนได้! คิดไม่ถึง! คิดไม่ถึงจริงๆว่าจะมีวันนี้!!  "พ่อฉันตายไปนานแล้วไอ้เวร! ถ้าแกไม่บอกว่าคนจ้างเป็นใคร งั้นแกก็หมดประโยชน์แล้ว!"  "นายครับ อย่าเพิ่--!!!"  ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!  เสียงกระสุนดังต่อเนื่องจนหมดรัง เหลือไว้เพียงร่างไร้วิญญาณ ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจากบาดแผลของกระสุนที่ถูกกระหน่ำยิงเท่านั้น ชายหนุ่มนักฆ่าเพียงปิดตาราวกับเขาเพียงแค่นอนหลับไปอย่างสงบเท่านั้น กระทั่งตาย ก็ยังไม่มีแม้แต่สีหน้าของความโกรธแค้นหรือเจ็บปวดใดๆ แม้กระทั่งคนฆ่าเองยังแปลกใจกับสีหน้านี้ของนักโทษตน ช่างเป็นคนที่แปลกจริงๆ