ท่านแม่ทัพอย่ากังวล ข้าจะให้ท่านอยู่ล่าง

ฟื้นคืน

หลัวชิงหลงลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบกับความแสบร้อนในลำคอของตน

นี่เขายังไม่ตาย?...

บ้าน่า... โดนยิงไปขนาดนั้น เขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?

สมองของหลัวชิงหลงเริ่มทำงานอย่างหนักทันทีเพื่อหาเหตุผล ว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมาได้แบบนี้ ดวงตากลอกมองสำรวจทันทีก็พบว่า เขานอนอยู่บนเตียงสี่เสา มีไม้ลายฉลุดูโบราณสลักเป็นหลังคาของเตียง ม่านสีเขียวอ่อนทอดตัวจากด้านบนลงมาคลุมเตียงไว้ทั้งสามด้าน แสงอาทิตย์ยามเช้า ลอดผ่านประตูบานพับ ที่ดูเหมือนห้องโบราณ ในสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ซีรี่ย์ทั้งหลายที่เขาเคยได้ดูกับเพื่อนๆตน ยามที่พบปะกันกับสาวๆผู้คลั่งรักดาราไอดอลทั้งหลาย

ตกลงนี่เขาโผล่มาอยู่ที่ไหนกันแน่?!!

ความตระหนกนี้ แม้ไม่มากนักแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาผุดตัวลุกขึ้น ก่อนจะพบว่าร่างกายหนาวสั่นและเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว

"โอ๊ย!" เสียงหนึ่งครางออกมา มันดูหวาน เกินกว่าจะเป็นเสียงเดิมของเขานัก ชายหนุ่มนักฆ่าเริ่มคลำใบหน้า สำรวจเนื้อตัวของตัวเองทันทีอย่างไม่รอช้า

"ฉิบหาย..." เขาครางออกมาอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อ เมื่อพบว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา ทั้งเนื้อทั้งตัวช่างนุ่มนิ่ม ผิวพรรณขาวผ่อง ร่างกายก็เพรียวบางดูอ่อนแอ มีดีแค่กระดูกใหญ่เท่านั้น ซ้ำยังผอมเกินไป ไม่รู้ว่าที่บ้านอีกฝ่ายเลี้ยงมาแบบไหนถึงได้ผอมขนาดนี้ เขายังไม่เห็นหน้าตัวเอง แต่คิดว่าคงดูดีอยู่ไม่น้อยจากการลูบๆคลำๆองคาพยพของเจ้าตัว และคาดว่า อีกฝ่ายน่าจะยังไม่โตนัก

ถ้ามีกระจกก็คงดี...?

พอคิดได้ดังนั้นเขาก็เริ่มหากระจกทันที แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับลงจากเตียง ประตูห้องก็เปิดออกเสียก่อน

"คุณชาย!!" ผู้มาใหม่เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดา ใส่เสื้อผ้าโบราณอีกแล้ว!? แถมเรียกเขาว่าคุณชายไปอีก? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

"นายเป็นใครเนี่ย?" เขาร้องเมื่ออีกฝ่ายพอเห็นเขานั่งอยู่ ก็แทบจะพุ่งตัวเข้ามากอดเอวเขาถ้าไม่ติดว่าเจ้าตัวถือถ้วยที่มีน้ำร้อนๆอยู่ล่ะก็

"คุณชายฟื้นแล้วหรือขอรับ? บ่าวตกใจแทบแย่ ตอนที่เจอคุณชายติดอยู่ในบ่อน้ำ เป็นบ่าวไม่ดีเองที่ปล่อยให้คุณชายต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนั้น บ่าวขออภัยนะขอรับ ฮือ... "เด็กหนุ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น คุกเข่าอยู่ข้างเตียง ท่าทางเสียอกเสียใจเป็นที่สุด

"เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆ... นายเป็นใครกัน? แล้วตกลงที่นี่มันที่ไหนกันแน่? ทำไมถึงพูดจาแบบนั้น แล้วมันเกิดอะไรขึ้น? "หลัวชิงหลงกุมขมับตัวเอง ตอนนี้เขาปวดหัวน้อยๆอยู่แล้ว พอเจอเจ้าเด็กนี่มันนั่งตีอกชกหัวตัวเองใส่เขา พูดภาษาโบราณสุดแสนจะเข้าใจยาก นี่ก็ทำให้เขาที่ปกติจะคิดอะไรฉับไวรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

" โธ่คุณชาย ตกน้ำป่วยจนฟั่นเฟือนไปแล้วรึขอรับ? ไม่ได้! บ่าวต้องไปบอกนายท่าน นายท่านต้องเรียกหมอมารักษาอาการของท่านได้แน่ คุณชายรอข้าซักครู่!" ว่าแล้วเจ้าตัวก็ทำท่าจะลุกแล้ววิ่งออกไปตามคำ แต่หลัวชิงหลงก็ตะโกนเรียกไว้

"หยุด! แล้วมาหาฉัน เดี๋ยวนี้!" เขาพูดเสียงเข้ม ซึ่งฟังแล้วไม่น่ากลัวแม้แต่น้อย แต่กระแสจากน้ำเสียงที่ไม่ยอมเข้มตามอารมณ์เขานี้ ก็ช่วยหยุดฝีเท้าอีกฝ่ายได้ทันพอดี

" ค... คุณชาย...?"

"พูดมา ฉันชื่ออะไร ที่นี่ที่ไหน แล้วก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น?" หลัวชิงหลงพูดด้วยอาการนิ่งสงบ ถึงยังไงตอนนี้เขาก็มาอยู่ในร่างนี้แล้ว อย่างน้อยๆก็คงต้องรู้ชื่อเจ้าตัวเอาไว้บ้าง

"ค... คุณชาย ท่านมีนามว่า หลัวอี้หนิง ส่วนที่นี่ เป็นจวนราชเลขาหลัว ก่อนหน้านี้ ท่านตกลงไปในบ่อน้ำหลังจวน ติดอยู่ในนั้นสองวันเต็ม กระทั่งมีคนตามไปพบจึงช่วยออกมาได้ทันเวลาขอรับ... ท่านเป็นไข้หนัก สลบไปสามวันเต็มๆ บ่าว... ฮึก! บ่าวคิดว่าท่านจะ..." แล้วเด็กหนุ่มก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง พลางปาดน้ำตาป้อยๆ หลัวชิงหลงได้ฟังดังนั้นจึงเริ่มคิด

สลบไปสามวันเต็ม?

หลัวอี้หนิง? จวนราชเลขา?

เดี๋ยวนะ เหมือนเพิ่งอ่านไปไม่นานมานี้นี่?

" นาย... คืออาเหว่ย? "

" คุณชายจำข้าได้แล้วหรือขอรับ? "สีหน้าบ่าวตัวน้อยเริ่มดีขึ้นเมื่อเขาเรียกถูก เดี๋ยวนะ? ถ้าอย่างนั้น...

" ฉันมีพ่อชื่อหลัวอี้เฟิง เป็นราชเลขาขององค์ฮ่องเต้ มีพี่ชายชื่อ หลัวอี้อัน กับน้องชายชื่อ หลัวลี่เหลียนใช่มั้ย?" เขาถามต่อ คิ้วเริ่มขมวดมุ่น รู้สึกเหมือนจะแน่ใจมากขึ้นมาเกินครึ่งแล้ว

เขามาเกิดใหม่ในร่างหลัวอี้หนิงคนนั้น หนุ่มน้อยในนิยายวายสายมุ้งมิ้งที่เพื่อนสาวนักอ่านยัดเยียดให้อ่านเป็นเพื่อน เป็นนิยายวายออนไลน์ไม่ได้มีชื่อนัก แต่พระเอกที่เป็นคู่หมั้นของนายเอก(ซึ่งตอนแรกเขาก็ยังงงๆว่าสมัยนั้นเขาหมั้นผู้ชายกันด้วยเหรอ? แต่ก็ได้คำตอบว่า พระเอกเข้าใจว่านายเอกเป็นผู้หญิง พอออกรบชนะกลับมาครั้งแรก จึงขอพระราชทานหมั้นหมายกับหลัวอี้หนิงไว้ก่อน)เป็นถึงแม่ทัพ มาแนวหล่อวัวตายควายล้ม อบอุ่น ใจดี มีนายเอกคนเดียว พอบทจะเถื่อนก็เล่นเอาเตียงสะเทือน ถูกใจสาววายกันสุดๆ ส่วนนายเอกหลัวอี้หนิงคนนี้ ก็น่ารักน่าฟัดจนยากจะห้ามใจ ทั้งสองได้หมั้นกันเอาไว้ จนกลับมาพบกันตอนหลัวอี้หนิงมีอายุได้ 18 ปี และเกิดเรื่องราว ดราม่าต่างๆมากมาย จนได้ครองคู่กันในที่สุด

ตกลงแล้ว เขามาเกิดใหม่อีกครั้งในร่างหลัวอี้หนิงแบบพล็อตกระแสเกลื่อนอินเตอร์เน็ตอะไรแบบนั้น ส่วนหลัวอี้หนิงคนนี้ ก็ดันตายไปในบ่อน้ำพอดีอย่างนั้นเรอะ?!

นี่ไม่ถือว่าสวรรค์ให้โอกาสเขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่หรือ? ถึงแม้ว่าชีวิตเก่าจะไม่ถึงกับไม่ดีนัก แต่เขาก็คงไม่ต้องฆ่าใครเพื่อดำรงชีวิตในร่างนี้อีกแล้วน่ะสิ เขาจะเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องซ่อนตัวจากใครอีกแล้ว แบบนี้ไม่ถือว่าเป็นเรื่องดีหรอกเหรอ?

"ใช่แล้วขอรับ คุณชาย ท่านจำได้แล้ว บ่าวดีใจเหลือเกิน!"

"ตอนนี้ฉันอายุเท่าไหร่?"

"สิบสี่ขอรับ"

ถ้าอย่างนั้นก็ยังไม่เจอพระเอกจนกว่าจะอายุ 18 น่ะสิ? ส่วนเรื่องที่เขาไปติดอยู่ในบ่อน้ำได้ยังไงก่อนหน้านี้ตั้งสองวันโดยไม่มีใครพบเห็น ไม่ต้องสืบก็พอจะรู้ว่าใครเป็นคนทำ ไอ้เด็กเปรตนั่น เขาจะแก้แค้นแทนหลัวอี้หนิงอย่างสาสมเอง!

แต่ก่อนจะแก้แค้น เขาต้องทำอะไรกับร่างกายที่แสนจะอ่อนแอบอบบางนี่เสียก่อน จะได้ไม่ไปกระอักเลือดตายใส่พ่อพระเอกคนนั้นเอา หลัวชิงหลงพอคิดได้ดังนั้น สมองจึงเริ่มประมวลผล แล้ววางแผนฝึกฝนร่างกายนี้ทันที ในเมื่อตัวเขาตอนนี้ยังโตไม่เต็มที่ ก็น่าจะยังพอทำอะไรได้บ้าง!

"ตอนนี้พ่อ...เอ่อ ท่านพ่อเล่า? เป็นอย่างไรบ้าง?"

"มีราชโองการเร่งด่วน ให้นายท่านและคุณชายใหญ่ไปหารืองานราชการขอรับ คุณชาย ยาบำรุงนี่...."อาเหว่ยตอบตามจริง เขาถูกกำชับให้ดูแลหลัวอี้หนิงอย่าให้ห่าง ก่อนหน้านี้เขาเพียงไปเอายาบำรุงที่ครัวมาเท่านั้น กะว่าถ้าหลัวอี้หนิงฟื้นมาเมื่อใด จะได้กินบำรุงทันที ทำเช่นนี้อยู่หลายวันตั้งแต่ได้เทียบยามา ไม่คาดว่าหลัวอี้หนิงจะไม่ตื่นเลยตลอดสามวัน ทั้งยังหายใจรวยรินราวกับจะสิ้นลมได้ตลอดเวลา เขาแทบไม่กล้าแม้แต่จะนอนหลับด้วยซ้ำ สามวันมานี้ อาเหว่ยจึงมีสภาพไม่ต่างจากสยงเมา ทว่า เมื่อเห็นหลัวอี้หนิงฟื้นขึ้นมาพูดจาได้เช่นนี้ ความโล่งใจก็ทำให้บ่าวตัวน้อยเริ่มง่วงงุนขึ้นมาบ้างแล้ว

หลัวชิงหลงสังเกตท่าทางตาจะปิดของบ่าวตัวน้อยตรงหน้าแล้ว ก็พูดขึ้น

"เอายามาให้ฉัน เอ่อ...ให้ข้าเถอะ แล้วก็เอากาน้ำชามาวางใกล้ๆมือข้าหน่อย หลังจากนี้เจ้าก็ไปพักได้แล้ว เรื่องที่ข้าฟื้น เจ้าอย่าเพิ่งบอกใคร รอท่านพ่อกับท่านพี่กลับมา ค่อยไปรายงาน แต่ถ้าออกไปแล้วไม่ได้พัก ก็มานอนที่ตั่งในห้องนี้ ข้าเองก็ยังไม่หายดี มีอะไรจะได้เรียกใช้เจ้าได้"เขาพูด ท่าทางสุขุมดูเป็นผู้ใหญ่นี้ แต่พูดจาผิดๆถูกๆ ทำให้อาเหว่ยแปลกใจอยู่บ้าง ปกติคุณชายก็ปฏิบัติต่อเขาดีอยู่แล้ว แต่ไม่เคยพูดเหมือนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาเลยเช่นนี้

เนื่องเพราะเป็นบ่าวที่รับใช้ประจำตัวของหลัวอี้หนิง เขาจึงถูกคนรับใช้ของหลัวลี่เหลียนกลั่นแกล้งบ่อยๆ คนงานในครัวก็เป็นคนของอนุฮวาไม่น้อย ยามที่เขาต้องกลับมาพักเรือนคนงานก็ไม่ค่อยจะมีอะไรกินดีนัก ซ้ำยังโดนใช้งานหนักบ่อยๆเกินหน้าที่อยู่บ้าง แต่อาเหว่ยเป็นคนขยัน จิตใจดี จึงไม่ปริปากบ่นอะไร

พ่อบ้านหวังเอง ก็ถูกใจอาเหว่ยอยู่ไม่น้อย แต่ไม่ได้ติดตามความเป็นอยู่ของบ่าวตัวน้อยมากมายนัก จึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายโดนโขกสับจนเกินค่าจ้างไปนานแล้ว ทั้งคนของอนุฮวายังรู้หลบเป็นปีก ไม่กระทำการให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่พวกตนรู้มากนัก อาเหว่ยจึงทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

หลัวชิงหลงรู้เรื่องนี้เพราะอาเหว่ยมีส่วนสำคัญต่อเนื้อเรื่องหลักอยู่ไม่น้อย เขาจึงเอ่ยปากออกไปเช่นนี้ เหตุการณ์ที่หลัวอี้หนิงตกลงไปในบ่อน้ำนี้ ไม่เคยปรากฎในหนังสือ แต่เรื่องราวก่อนหลัวอี้หนิงจะพบกับพระเอกบางฉากบางตอน จะค่อยๆถูกเฉลย แฟลชแบ็คเหตุการณ์เป็นฉากๆอย่างแน่นอน

ทว่า ก่อนที่หลัวชิงหลงจะได้คิดอะไรต่อ ตัวการในการลอบทำร้ายเขาก็ถีบประตูเข้ามาหาเรื่องก่อนเสียแล้ว...

ปัง!!

"อาเหว่ย พี่รองข้าตายรึยัง? "