การเดินทางของกีรติ

ยามบ่ายกลางทะเลทรายอียิปต์โบราณ… ความเงียบที่ไม่ใช่เพียงเงียบ แต่คือเงียบจนรู้สึกได้ว่าโลกทั้งใบหยุดหายใจ ลมร้อนแผ่ว ๆ พัดพาเม็ดทรายให้ไหลวนราวกับคลื่นทะเลสีทอง ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงเม็ดทรายไหลไถล…เสียงที่ทำให้คนฟังเหมือนกำลังยืนอยู่กลางความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต หญิงสาวร่างบอบบาง~กีรติ~ค่อย ๆ กระพริบตาตื่นขึ้นมา แสงตะวันแรงจัดกระแทกเข้าดวงตาจนแสบ เหมือนมีไฟนับพันดวงจ้องเผาเธออยู่ เธอรีบยกแขนขึ้นบัง ทั้งที่แขนยังเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและร่องรอยถูกลากถูไปตามทราย หัวใจเธอเต้นระรัว สับสนและสั่นกลัว “ที่นี่…ที่ไหนกัน…” เสียงเธอแห้งพร่า ราวกับทรายได้ไหลเข้าไปอุดในลำคอ สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียง ทิวเนินทราย ที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา ไม่มีต้นไม้ ไม่มีแม่น้ำ ไม่มีบ้านเรือน…แม้แต่เงาของมนุษย์สักคนเดียวก็ไม่มี มีเพียงความเวิ้งว้างที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งเป็น ทันใดนั้น—ฝุ่นมหึมา ก็โหมพวยพุ่งจากขอบฟ้า คล้ายพายุทะเลทรายกำลังวิ่งตรงเข้ามา กีรติหรี่ตามอง และหัวใจเธอก็แทบจะหลุดออกมา เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่พายุ แต่มันคือ…ฝูงม้านับสิบกำลังทะยานมา! เสียงกีบม้ากระแทกพื้นดัง “ตึก! ตึก! ตึก!” ก้องสะท้อนจนพื้นสั่นสะเทือน “ไม่…ไม่นะ! หนีสิ…ต้องหนี!” ขาของเธอสั่นจนแทบไร้เรี่ยวแรง แต่สัญชาตญาณก็สั่งให้คลานตะเกียกตะกายหนีไปข้างหน้า ล้มแล้วลุก ลุกแล้วล้ม ความหวังของเธอเหมือนเปลวไฟเล็ก ๆ ที่กำลังจะถูกพายุลมแรงพัดดับ~แต่เสียงกีบม้าที่โหมกระหน่ำเข้ามากลับโหดร้ายยิ่งกว่า ไม่ทันไร~วงแขนแข็งแรง ของชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งก็คว้าตัวเธอขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย ร่างของเธอถูกกระชากขึ้นพาดอยู่บนหลังม้าที่กำลังควบเต็มฝีเท้า เหมือนตุ๊กตาผ้าที่ไร้ชีวิต ชายผู้นั้นสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า ดวงตาเดียวที่มองลอดออกมานั้นเย็นชา ราวกับนักล่าที่ไม่เคยลังเลต่อเหยื่อ “จับตัวได้แล้ว!” เสียงมันตะโกนลั่นท่ามกลางเสียงกีบม้า เสียงหัวเราะแห่งชัยชนะของพวกนักล่าทาสก้องไปทั่วทะเลทราย “ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย!!!” เสียงร้องของกีรติถูกกลืนหายไปกับลมร้อนและฝุ่นควัน ไม่มีใครได้ยิน…นอกจากเหล่านักล่าที่หัวเราะสะใจราวกับได้ของเล่นชิ้นใหม่ กลางตลาดค้าทาส แดดยังคงโหดร้ายราวกับไม่รู้จักความเมตตา แต่บรรยากาศในตลาดกลับเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงผู้คนโหวกเหวกโวยวาย ปะปนกับกลิ่นฝุ่น เหงื่อ และกลิ่นคาวเลือดจนแทบหายใจไม่ออก พ่อค้าจากสารทิศส่งเสียงตะโกนขายของ~ทั้งอัญมณี เครื่องเทศ สัตว์…และ “ชีวิตมนุษย์” กีรติถูกขังอยู่ในกรงเหล็กสนิมเกรอะ สายตาเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มือที่กำซี่กรงนั้นสั่นระริก บนใบหน้ามีทั้งเหงื่อและน้ำตาที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้ รอบตัวเธอเต็มไปด้วยหญิงสาวคนอื่น ๆ ที่มีชะตากรรมไม่ต่างกัน~บางคนร้องไห้สะอึกสะอื้น บางคนตาลอยเหมือนวิญญาณหลุดออกไปแล้ว เสียงหัวเราะของเศรษฐีผู้มั่งคั่งดังก้อง เขาเดินวนเลือกทาสเหมือนเลือกสัตว์ใช้งาน บ้างชี้นิ้ว บ้างหัวเราะเย้ยหยัน ราวกับชีวิตคนตรงหน้ามีค่าแค่เศษเงิน กีรติกลืนน้ำลายลงคอ ความแห้งผากทำให้ลมหายใจติดขัด “ฉัน…ฉันต้องไม่ร้องไห้…” เธอบอกกับตัวเองทั้งที่เสียงสั่นยังคงสั่น แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับจะระเบิด “เพี๊ยะ!” เสียงแส้ฟาดดังสนั่น ชายร่างยักษ์ตะคอกลั่น “ใครคิดหนี จะถูกเฆี่ยนจนตาย! จำใส่กะลาหัวเอาไว้นะ!” เสียงนั้นทำให้หญิงสาวในกรงพากันสะดุ้งเฮือกแทบทุกคน รวมถึงกีรติที่รีบเบือนหน้าหลบสายตาอย่างรวดเร็ว แล้ว…ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง ภาพประหลาดก็แวบเข้ามาในหัวของกีรติ~ เธอเห็นห้องโถงสีทอง อาบไปด้วยแสงประหลาด ได้ยินเสียงดนตรีที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน เสียงนั้นทั้งลึกลับและไพเราะราวมาจากอีกโลกหนึ่ง มือใครบางคนยื่นมาหาเธอในความมืด…พร้อมเสียงกระซิบที่ดังในหัวใจ “จงจำไว้…ว่าเจ้า คือ~” เสียงนั้นดับหายไป พร้อมภาพมายาที่แตกสลาย เธอถูกฉุดกลับสู่ความจริงอันโหดร้าย~กรงเหล็กสนิม กลิ่นเหงื่อและเลือด เสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังคลุ้งไปทั่วตลาด ก่อนที่ความสิ้นหวังจะกลืนกินเธอจนหมดสิ้น~เสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นเหนือความโกลาหลทั้งหมด “หยุดก่อน!!” เสียงนั้น หนักแน่น ดังก้องกึกก้อง…และอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนโชคชะตาของกีรติไปตลอดกาล?