ดีแลนยังไม่แน่ใจว่าเขาควรจะหาทางออกเรื่องของเอียนยังไง รู้สึกไม่ดีเลยที่ต้องทำอะไร ไปไหนมาไหนเองคนเดียวในโรงเรียนแบบนี้
“ไง แอรอน โดนแฟนหนุ่มทิ้งแล้วเหรอจ๊ะ” นั่นไง ยังไม่ทันจะขาดคำ “เอ… หรือว่าโดนเขาทิ้งมากันเอ่ย? รสนิยมบนเตียงไม่ลงรอยกันหรือว่ายังไง?”
“หนวกหูน่าโทมัส” เสียงกระแทกล็อกเกอร์ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ยับยู่ยี่ของเอียน “ทำแบบนี้ทุกวันๆ ไม่เบื่อบ้างหรือไง”
“อะไรกันพวก ฉันก็แค่แกล้งแซวแอรอนขำๆ เอง อ้อ รู้แล้ว จะปกป้องเขาใช่ไหมล่ะ คืนดีกันแล้วงั้นเหรอ”
ดีแลนหันไปสบตากับเอียนโดยไม่ได้นัดหมายทันที เขาเห็นความเจ็บปวดและร่องรอยตัดพ้อจากอีกฝ่าย จากนั้นเอียนก็เบือนหน้าหนีแล้วเดินดุ่มๆ ไปอีกทางอย่างรวดเร็ว
“อ้าว หนีซะแล้ว โธ่ ไม่แน่จริงนี่นา เฮ่! เอียน นายลืมแฟนหนุ่มของนายไว้น่ะ ไม่รีบมาเอาคืนเดี๋ยวเขากลับไปหาเจเรมี่นะ!”
“เงียบนะ โทมัส” ครั้งนี้ดีแลนเป็นฝ่ายเปิดปากบ้าง เขาหงุดหงิด
