ผมไม่ใช่มนุษย์

เราเลิกกันเถอะ เสียงนี้มันยังคงวนเวียนซ้ำๆอยู่ในหัว ผู้ชายที่คบมา 5 ปี ผู้ชายที่คิดว่าแสนดีอยู่ตลอดเวลาที่ไหนได้ มันก็เหมือนกันทั้งโลก บอกเลิกด้วยประโยคปัญญาอ่อน เธอดีเกินไปเราเลิกกันเถอะ เหอะ หาคำอื่นมาพูดจะไม่เจ็บใจเท่าคำนี้เลย กินเหล้า เข้าผับ แรดไปวันๆนี้นะบอกว่าดี หึ อึกๆๆ “พอได้แล้วยัยไนท์แกดื่มมากไปแล้วนะ”มิ้น เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆรีบคว้าเหล้าเอาไว้ก่อน กินไปเยอะแล้วด้วย ไม่น่าบอกว่าจะพามาเลี้ยงเลย ของฟรีสินะกินไม่เกรงใจคนจ่าย “แกฉันไม่ดีตรงไหนวะ เนสถึงมาบอกเลิกแล้วไปกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา”ด้วยความที่กรึมๆได้ที่ ตาปรือๆหันไปมองเพื่อนอย่างน้อยใจ กระแทกแก้วเหล้าบนโต๊ะไปมาหลายๆทีอย่างอัดอั้นอารมณ์ “เฮ้อ แกนี่นะ อยากรู้ไหมว่าเพราะอะไร”ไม่อยากจะพูดเลยถ้าถามแบบนี้ก็จะพูดไปตรงๆ “เออ พูดมาสิ พูดมา ทำไมถึงทิ้งฉันไปมีคนอื่น”หันหน้าไปหา จับไหล่เพื่อนเอาไว้เขย่าไปมาแรงๆ เพราะคิดว่าคนตรงหน้าเป็นแฟน (เก่า) ซะเอง “โอ้ย เบาๆฉันไม่ใช่ไอ้เนส ที่เขาทิ้งแกไป ผู้ชายมันคงเบื่อแกวะก็เล่นเรียนกับทำงานก็ปาไปเกือบ 24 ชั่วโมงแบบนี้ ดูแลตัวเองก็ไม่ค่อยจะดูแบบผู้หญิงทั่วไป แถมนิสัยแก เออ ก็อย่างที่เห็นนี้แหละ”เที่ยวผับ แรดไปทั่ว ไม่ใช่ว่าไม่ดีมันก็ดูแลตัวเองได้ แต่ก็นะ... “ทำไมวะ ผู้หญิงที่มันไปด้วยก็เก็บจากผับเปล่าวะ หน้าอกยังกับลูกแตงโม ปากก็แดงยังกับตูดลิง มันดีกว่าฉันตรงไหน”ถ้าดีกว่าตัวเองจะไม่เจ็บใจขนาดนี้เลย “เออ แกดีกว่าผู้หญิงคนนั้นเยอะ แต่ผู้ชายมันไม่เอาแล้วก็ปล่อยมันไปเถอะวะ หาใหม่ดีกว่า”ร้องไห้หามันก็คงไม่กลับมาอยู่ดี หาใหม่ดีกว่าไหนๆ “ฉันเสียดายเวลามากกว่าวะ รู้งี้จับปล้ำแม่งตั้งแต่มันไม่บอกเลิก อึกๆๆ”เพราะคิดว่าจะอยู่ด้วยกันไปนานๆหรอกนะ เจ็บใจ ยกเหล้ากระดกเข้าปากไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจคำพูดที่บ่นข้างๆหู กินไปกินมาจนเริ่มมึนจนตาเริ่มจะปิดๆลง รู้สึกว่าสมองมันไม่รับรู้อะไรอีก ดับวูบลงไป “เฮ้ย แก...” ตอนเช้า 07.00 น. “โอ้ย ปวดหัว”รู้สึกมึนตึบไปหมด ปวดหัวหนักด้วย สงสัยเมื่อคืนคงดื่มเยอะไปหน่อย ยัยมิ้นคงพามาส่งที่ห้อง “วันนี้วันเสาร์คงต้องลุกไปทำงาน”จันทร์ถึงศุกร์หลังเลิกเรียนก็ไปทำงาน ส่วนเสาร์ อาทิตย์ก็ทำงานเต็มเวลา ร้านที่ทำงานเป็นร้านของพี่สาวคนรู้จักแถวบ้าน เป็นคนบ้านนอกมาเรียนในเมืองก็แบบนี้ ก็หาเงินส่งตัวเองเรียน กริ้งๆๆ “มาแล้วเหรอ มิดไนท์ มาช่วยงานด่วนเลยจ้า”ผู้จัดการร้านสาวหันไปมองร่างเล็กที่กำลังเดินเข้ามาในร้านพอดี “วันนี้คนเยอะจังเลยนะคะ”มองไปรอบๆก็คนเต็มไปหมดเลย รีบเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่สายตามองรายชื่อเมนูตรงหน้า แล้วยื่นมือไปหยิบผงมาชง “หืม เมื่อคืนดื่มหนักไปหรือเปล่า” “แหะๆ รู้ได้ไงค่ะ พี่น้ำหวาน”ขนาดทำตัวปกติขนาดนี้แล้วนะ ยังโดนจับได้อีก “กาแฟจร๊ ไม่ใช่ชาเขียว”ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากทีหนึ่ง อย่างไม่ได้จริงจังนัก เป็นเด็กผู้หญิงแท้ๆ เตือนหลายครั้งแล้วด้วยเรื่องดื่มเหล้าเข้าผับ เพราะเห็นมิดไนท์เป็นเหมือนน้องสาวตัวเองคนหนึ่งเหมือนกันแต่ก็ห้ามไม่ได้เลยสักครั้ง “อุ่ย ขอโทษค่ะ”ก้มมองมือตัวเองก็รีบเปลี่ยนทันที เกือบชงไปแล้วไหมละ ชงเสร็จก็เดินไปเสิร์ฟทีละโต๊ะอยู่แบบนี้ทั้งวันเพราะร้านพี่น้ำหวานเป็นร้านเล็กๆ เลยไม่ได้จ้างคนมาเยอะเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย ทำงานหนักหน่อยแต่ก็ได้ค่าแรงที่เพิ่มขึ้น “วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ อะนี่”ช่วยกันเก็บร้านจนเสร็จ ก็หยิบเงินยื่นไปให้ “ขอบคุณค่ะ คนเยอะจังเลยนะคะ”ทำเอาเหนื่อยจนขาลากเลย ยกมือขึ้นขอบคุณ แล้วยื่นมือไปเก็บเงินค่าแรงวันนี้ “ช่วงใกล้สอบก็แบบนี้คนเต็มร้านมาอ่านหนังสือกัน”เป็นธรรมดาของเด็กมหาลัยแต่ก็ดีกำไรก็เยอะขึ้นตาม “เออ แล้วนี่กลับยังไง เนสไม่มารับเหรอ”ทุกทีก็เห็นมารับที่ร้านก่อนเวลาซะอีก วันนี้ยังไม่เห็นวี่แววเลย “เราเลิกกันแล้วค่ะ” “อ่าว ไหงเป็นงั้น”ได้ยินก็ตกใจอยู่หน่อย เห็นรักกันดีแท้ๆ แล้วเมื่อวานก็ยังมารับกันดีๆอยู่เลย พอมาวันนี้เลิกกันแล้วเหรอ “เขาคงจะเบื่อหนู กลับก่อนนะคะ พี่น้ำหวาน”นึกแล้วคำๆนั้นก็วนซ้ำเข้ามาในหัว ตอนนี้ไม่อยากจะคิดถึงมันอีกแล้ว “จ๊ะ กลับดีๆละ”แอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกันผู้หญิงตัวคนเดียวกับดึกๆแบบนี้ มิดไนท์ผละออกมาแล้วเดินกลับห้องพักที่อยู่ใกล้ๆ ที่เลือกพักแถวๆนี้มันก็ดีอย่างไม่ต้องขึ้นรถให้เสียเงิน ทั้งร้าน โรงเรียน ที่พักอยู่ใกล้ๆกันหมด ช่วยประหยัดได้บ้าง ส่วนเรื่องไปผับ กินเหล้าส่วนใหญ่ก็มียัยมิ้นออกเงินให้อยู่แล้วยัยนี่มันรวย มีเพื่อนดีก็แบบนี้ของฟรีตังค์อยู่ครบ “อึก” “เสียงอะไรนะ”เสียงเบาหวิว เหมือนเสียงลมหายใจหรือเสียงอะไรสักอย่างใกล้ๆนี้ จะถึงหออยู่แล้วผียังจะมาหลอกอีกเหรอ “แฮ่กๆ” "นายเป็นอะไรหรือเปล่า"กำลังจะรีบเดินกลับเข้าไปในห้องก็เห็นคนนอนอยู่ติดๆกับกำแพงใกล้ๆหอพักตัวเอง ท่าทางเหมือนคนไม่มีแรง หรือเสียงที่ได้ยินจะเป็นเสียงผู้ชายคนนี้ พยายามเดินเข้าไปดูใกล้ๆอย่างกล้าๆกลัวๆ "ฉันหิว"เสียงของผู้ชายคนนั้นตอบกลับมาอย่างแผ่วเบาหันไปมองคนที่เดินมาหา ใบหน้าขาวซีด กับร่างกายที่ดูไม่มีเรี่ยวแรง ก็บ่งบอกได้แล้วว่าคงไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน "เดี๋ยวนะเดี๋ยวฉันออกไปซื้อกับข้าวมาให้นายรอตรงนี้นะ โอ้ย...บ้าฉิบ มาล้มทำไมตอนนี้เนี่ย เจ็บ"กำลังจะวิ่งออกไปแท้ๆดันไปสะดุดก้อนหินล้มซะก่อน เจ็บเลือดตรงหัวเข่าข้างขวาไหลออกมาเยอะเลย ก่อนจะนั่งลงไปกุมเข่าเอาไว้ "อึก กลิ่นเลือด ฉันต้องการเลือด"กลิ่นเลือดที่โชยเข้ามาแตะจมูกทำให้ร่างกายมันตอบสนองตามสัญชาตญาณให้เข้าไปหาสิ่งที่เรียกว่า ‘อาหาร’ "นะ...นาย !!!"มิดไนท์รีบหันไปมองตามผู้ชายคนนั้นทันที เมื่อกี้เขาทำท่าทางเหมือนไม่มีแรงแต่ตอนนี้ทำไมถึงคลานมาหาตัวเองได้แถมสายตาที่จ้องมามันเหมือนดวงตาของสัตว์ร้ายที่จ้องจะเขมือบกระต่ายน้อยอย่างเช่นตัวเองในตอนนี้เลย ฟุบ~ "อ่าว นาย"กำลังตื่นเต้นอยู่แท้ๆเชียว แล้วเขาก็ล้มลงไปนอนกับพื้นตรงหน้าทันที ทำเอาตกอกตกใจหมด หิวจนเพี้ยนสินะ ขาก็เจ็บแต่ไม่ช่วยก็ยังไงอยู่ พยายามเดินไปหาแล้วจับแขนพาดบ่าพยุงเดินเข้าไปบนห้องช้าๆ ดีนะที่ห้องอยู่แถวนี้พอดี "โอ้ย หนัก ที่ช่วยเพราะเห็นว่าหล่อหรอกนะ"ขนาดแฟนเก่ายังไม่ถึงครึ่งผู้ชายคนนี้เลย ไม่รู้จะหล่อไปไหน ดีนะห้องอยู่ชั้นล่างให้แบกขึ้นบันไดคงได้ตกลงมาตายก่อนทั้งคู่ เดินมาถึงหน้าห้องก็หยิบกุญแจในกระเป๋าเปิดเข้าไปทันที แอ๊ดดดดดดด~ "เฮ้อ กว่าจะพยุงมาถึงห้องได้ แล้วนี้จะจัดการกับนายยังไงดี"วางไว้บนเตียงเท้าสะเอวมองหน้าหล่อๆ ตรงหน้าที่กำลังหลับตาพริ้มไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ทั้งๆที่ตัวเองแบกจนเหงื่อตก "อืม"ร่างแกร่งครางออกมาเบาๆในลำคอแล้วพลิกตัวไปอีกด้านจนเสื้อเชิ้ตสีดำมันขึ้นจนเห็นซิกแพ็คด้านในทำเอาคนที่มองตามอยู่มองตาไม่กระพริบ ลอบกลืนน้ำลายลงคอค่อยๆเลื่อนสายตามองต่ำลงไปอีกนิดอย่างตื่นเต้น "ขอดูหน่อยได้ไหม อึก"เคยเห็นแต่ในหนังไม่เคยเห็นของจริงเลยสักครั้ง ขอแอบดูหน่อยแล้วกันนะ ถือว่าค่าแบกพามาที่ห้อง หมับบบบ ! "เธอคิดจะทำอะไร"รู้สึกถึงอะไรเข้ามาใกล้ตัวสัญชาตญาณบอกว่าอันตราย ก็รีบลืมตาตื่นคว้าแขนนั้นเอาไว้ "ปะ...เปล่า จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไง"รีบผละออกอย่างไว จะตื่นมาทำไมตอนนี้อีกนิดแท้ๆ "งั้นเหรอ" "ก็ใช่ไง ถามเซ้าซี้อยู่ได้ หิวไม่ใช่เหรอ อะนี่ข้าว"รีบสะบัดข้อมือออกแล้วเดินไปหยิบกับข้าวในตู้เย็นมาให้ ก็เห็นหิวจนเป็นลม "เหม็น"ร่างแกร่งมองอาหารตรงหน้าแล้วหันหนีไปอีกด้านไม่ยอมเอามาใกล้ "ห๊ะ จริงดิ ฉันเพิ่งซื้อมาเมื่อวานมันไม่เสียสักหน่อย"รีบหยิบขึ้นมาดูก็ไม่ได้เหม็นสักหน่อย อาหารในเซเว่นมันอยู่ได้นานจะตายไป "ฉันไม่กิน" "แล้วนายจะกินอะไร"กับข้าวก็มีอยู่แค่นี้แล้วจะกินอะไร ตัวเองก็ไม่ได้มีเงินขนาดพาขับรถออกไปกินในห้างใหญ่ๆหรอกนะ "ฉันอยากกิน....เลือด"ร่างกายมันไม่ได้ต้องการอาหารสักนิด ใช่ ร่างกายมันสั่งว่าต้องกินเลือดเท่านั้น "นะ...นาย ฮ่าๆๆ นายพูดอะไรของนาย มนุษย์ที่ไหนเขากินเลือดเป็นอาหาร นอกซะจากนายเป็นพวกผีดูดเลือด อย่ามาล้อเล่นน่า กินไปเถอะ ของฟรีนะเนี่ย"ยังจะมาพูดเล่นกันอีก สมัยนี้มันยุคไหนสมัยไหนกันแล้ว สงสัยคงหิวจนเพี้ยนจริงๆ ฟึบบบ ! "นะ...นายจะทำอะไร"จู่ๆก็โดนกระชากแขนไปนอนบนเตียง แล้วตามมาค่อมทับด้านบน ไม่ได้ห่วงว่าทำอะไร แต่อาหารในมือเกือบหก "ฉันไม่ใช่มนุษย์"จับตึงแขนบางเอาไว้สองข้างแล้วพูดย้ำอีกครั้ง ใช่ เขาไม่ใช่มนุษย์นี่คือสิ่งที่อยู่ภายใต้จิตสำนึกมันบ่งบอกเอาไว้ "นายบ้าเปล่าเนี่ย ก็เห็นๆอยู่นายเป็นมนุษย์"ปีก เขี้ยว เล็บ ก็ไม่มี ที่ต่างออกไปก็คงผิวที่ขาวซีด กับนัยน์ตาสีแดงแต่สมัยนี้คอนแทคเลนส์มีเยอะแยะถมไปก็ไม่ได้นึกแปลกใจอะไร "ฉันไม่ใช่มนุษย์" "เออ ถ้านายไม่ใช่มนุษย์แล้วนายเป็นใคร"พูดแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อกี้ละ ก็บอกว่าไม่ใช่มนุษย์แล้วเป็นตัวอะไร "ฉันไม่รู้ ฉันจำได้แค่ชื่อตัวเอง"พยายามนึกแล้วก็นึกไม่ออก จำได้ก็ตอนที่อยู่ตรงกำแพงตรงนั่นและชื่อของตัวเองที่มันเหลือในเศษเสี้ยวความทรงจำ "แล้วนายชื่ออะไร"รู้สึกสงสารแต่ก็ยังไม่น่าไว้ใจอาจจะหลอกก็ได้ จำอะไรไม่ได้เลยนี่นะ สมองเสื่อมหรือไง "แวมไพม์"ใช่ เขาชื่อแวมไพม์ ชื่อนี้มันยังวนเวียนอยู่ในหัว "แวมไพม์ ตะ...ตานายมัน"จู่ๆ ตาของเขามันเปลี่ยนสีได้ ตอนนี้กลายเป็นสีฟ้าไปแล้ว ยะ..อย่าบอกนะว่าไม่ใช่คนจริงๆนะ "พลังงานฉันใกล้หมดแล้ว"รู้สึกแรงกำลังจะหมดลงไปในไม่ช้านี้ ถ้าไม่รีบกินเลือดมีหวังได้ตายไปจริงๆ "นะ...นายเออ นายต้องกัดคอฉันใช่เปล่า อะเอาเลย"ไม่รู้เหมือนกัน เคยดูในหนังพวกผีดูดเลือดมันต้องกัดตรงที่คอ เอียงคอหน่อยๆให้อีกคนกัดเข้าไปได้ รู้สึกตื่นเต้นดีชะมัดใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลย "กัด?"ไม่เข้าใจท่าทีของผู้หญิงตรงหน้า "ก็ อืม ในหนัง แวมไพม์ต้องดูดเลือดใช่เปล่า"ก็บอกว่ากินเลือดเป็นอาหารถ้าไม่กัดแล้วจะกินยังไง คงบีบออกมาได้หรอกนะ "ฉันไม่ใช่พวกพีดูดเลือด ฉันไม่มีเขี้ยว"แต่ถ้ากัดแรงๆก็อาจจะออกได้อยู่ "เออ จริงด้วยแล้วนายเป็นตัวอะไร แล้วนี้จะกินยังไง"มองดูอีกทีก็ใช่เขาไม่มีเขี้ยว ตกลงมันจะกินยังไง ฟึบบบบ~ "ว้ายยยยย ทำอะไร"ตกใจรีบเอามือปิดกระโปรงลง เปิดขึ้นเห็นไปไหนต่อไหนแล้ว "ฉันจะกินตรงนี้"เมื่อกี้เธอล้มลงไปแผลมันยังเปิดอยู่ เลือดยังไหลไม่หยุดเลย “ตรงนั้นเหรอ”แอบอายเหมือนกัน เม้มปากแน่น งั้นเขาก็เห็นข้างในหมดสิ "อึก แสบ"คิดได้สักพักอีกคนก็โน้มใบหน้าลงไปชิมเลือดตรงหัวเข่า แค่ลิ้นที่แตะลงมาบนแผลรีบกระตุกขาหนีแต่เขาก็จับขาเอาไว้ไม่ยอมให้หนีไปไหน มันแสบจริงๆเหมือนโดนแอลกอฮอล์เช็ดแผลเลย "อืม"ลิ้นร้อนๆไล่วนไปตามหัวเข่า เลือดที่มันไหลออกมา ถึงจะน้อยนิดแต่เหมือนพลังงานจะเริ่มกลับมาหน่อยแล้ว "อ๊ะ เจ็บ เบาๆหน่อย"ดูดแรงไปแล้ว มันทั้งเจ็บทั้งแสบเลย "โอ้ย อื้อ เจ็บ"เจ็บทั้งแผล เจ็บทั้งที่อีกคนกัดลงมาแผลเดิมซ้ำๆอีก ชักขาหนีไม่ได้ ได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างเสียว เอ้ย เจ็บ "พอแล้วเหรอ"กินไปนิดเดียวเองอิ่มหรือไง กำลังได้ที่เชียว "ฉันไม่ชอบเสียงเธอ มันทำให้ฉันรู้สึก..."ร้องออกมาเหมือนกับ... "รู้สึกอะไร"นี่ก็พยายามแอ๊บเสียงให้ใสที่สุดแล้วนะ เหมือนนางเอกเอวีญี่ปุ่น "รำคาญ"ไม่รู้เหมือนกัน มันรู้สึกแปลกๆกับร่างกาย แค่รู้ว่าไม่ชอบความรู้สึกนี้ "อีตาบ้า เสียงฉันออกจะหวานขนาดนี้"ทำเอาหมดความหมั่นใจไปเลย "ฉันอยากอาบน้ำ"ไม่อยากจะเถียงต่อ รีบพูดแทรกขึ้น "ก็เข้าไปอาบสิ"ห้องน้ำก็อยู่ใกล้ๆก็แค่เดินเข้าไป อย่าบอกอีกนะว่าเดินไม่เป็น "ฉันอาบไม่เป็น พยุงฉันเข้าไปหน่อย"รู้แค่อยากอาบน้ำ ร่างกายมันรับรู้แต่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง พลังงานก็ไม่ใช่ว่าจะกลับมามากด้วย "มันจะดีเหรอ"หันไปมองหน่อยๆ ก็อีกคนเป็นผู้ชายแถมตัวเองก็เป็นเด็กผู้หญิงอ่อนหวานแสนบอบบางอาจโดนหลอกทำมิดีมิร้ายแล้วจะทำยังไง “ได้ไหม”เห็นท่าทางลังเล ถึงไม่ยอมอาบให้แต่เดี๋ยวหาทางอาบเองก็ได้ "ไปสิ"ปากไปไวกว่าสมองอีก โอกาสแบบนี้มันมีที่ไหนบ่อย "ฉันอยากแช่"สายตามองไปรอบๆห้องน้ำไม่มีอะไรนอกจากพื้นที่โล่งๆกับอะไรสูงๆติดกับผนังห้อง "ห้องนี้ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก แค่ฝักบัวก็หรูแล้ว อาบๆไปเถอะนะ"นี่ก็หาได้ดีที่สุดแล้วด้วย ก็ไม่รู้ว่าคนๆนี้เป็นใครใช้ชีวิตยังไง แต่ดูท่าทาง คำพูด การแต่งกายแล้วคงจะมีฐานะหน่อยถึงจะดูแปลกๆไปหน่อยก็เถอะ "หึหึ ทำอะไร"เห็นร่างสาวกำลังแกะกระดุมจะถอดเสื้อตัวเองออกก็ถามขึ้น "ถอดเสื้อไง เดี๋ยวเปียก"อาบน้ำไม่ถอดเสื้อผ้าบ้านไหนเมืองไหนเขาทำกัน "อืม"ไม่ได้ว่าอะไรก็ยอมให้ถอดเสื้อออกให้ เอาหลังพิงกับผนังใกล้ๆฝักบัวเอาไว้ แค่แรงจะยืนยังไม่ค่อยจะมี "อึก หุ่นดีชะมัด"แอบลอบกลืนน้ำลายทีหนึ่งเมื่อถอดเสื้อออกให้ ร่างกายขาวซีด ซิคแพ็ค มัดกล้ามอย่างพองามหล่อไม่พอแถมหุ่นดีอีกต่างหาก กำเดาแทบไหลมิดไนท์ คราวนี้คงนอนตายตาหลับซักที ต่อไปก็...หึหึ หมับบบบ ! "ตรงนี้ไม่ต้อง"รู้สึกไม่น่าไว้ใจจับมือเอาไว้ไม่ยอมให้ถอดกางเกงออก "แต่ฉันอยากเห....เอ้ย ไม่ใช่"โอ้ย พูดอะไรออกไปเนี่ย เกือบเอามือปิดปากไม่ทัน ไม่ได้ๆให้เขารู้ไม่ได้ เบื้องหน้าตัวเองต้องเป็นผู้หญิงอ่อนหวานใสซื่อบริสุทธิ์เท่านั้น "หืม" "เปล่า ไม่มีอะไร ใครจะไปอยากเห็นของนายกัน"เออ แม้ในใจลึกๆอยากจะเห็นก็ตามเถอะ ปฏิเสธเข้าไว้ "ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ"พูดเองเออเองทั้งนั้น ดูออกง่ายชะมัดเลย "เออ รีบๆอาบเถอะน่า"ยังจะพูดมากอีก หงุดหงิด ไม่ให้ดูแล้วยัง "เธอก็อาบด้วยกันสิ"เดี๋ยวโดนน้ำคงเปียก ไหนๆก็ไหนๆละอาบพร้อมกันไปเลย "ดะ...เดี๋ยวนายอาบเสร็จก่อนก็ได้"เดี๋ยวอดใจไม่ไหวเผลอปล้ำแล้วจะยุ่ง ฟึบบบบ! "เห้ย นาย ทำอะไร"จะถอดกางเกงก็ไม่บอก ตกใจรีบเอามือปิดตาไว้ทันที ปิดแบบถ่างนิ้วออกทั้งห้านิ้ว เดี๋ยวมองไม่เห็น "พวกมนุษย์นี่ดูออกง่ายจังอยากรู้อยากเห็นก็บอกมาตรงๆสิ"ก็ไม่รู้ว่ามันมีอะไรน่าดู "นี่นาย...อึก"ตาหวานๆจดจ้องไปยังใต้สะดือทันทีไม่ได้ลามกนะ เขาอยากโชว์เองก็แค่ช่วยดูให้ ใหญ่ไปไหน ซิกแพ็คนะคะ “เก็บหน่อยไหม” “อะไร”เก็บอะไรตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรหล่นสักหน่อย “น้ำลายนะหกแล้ว” “บ้า”รีบเอามือเช็ดปาก เออ มันก็ไหลจริงๆ เฮ้ย ไม่ใช่สิ “เธอก็ถอดบ้างสิ ฉันอยากเห็นของเธอบ้าง”ว่ามันจะต่างกันขนาดไหน ร่างกายตัวเองอาจจะเหมือนมนุษย์ก็จริงแต่มันอาจจะมีสักที่ที่ไม่เหมือนก็ได้ อยากรู้ความแตกต่างนั่น “ถอดเหรอ”รีบสำรวจตัวเองทันที ให้ถอดเสื้อผ้าออกนี่นะ “อื้ม” “มันจะดีแน่เหรอ”ไม่มั่นใจเอาซะเลย ไม่รู้ว่าหุ่นดีหรือเปล่า เผื่อถอดออกมาแล้วเขาเดินหนีล่ะ หมดกันเลยนะชีวิตความเป็นลูกผู้หญิง แต่ช่างเถอะ.... ฟึบบบ ! “หึหึ”แววตาคมจดจ้องไปยังร่างสาวตรงหน้าอย่างไม่ลดละ ที่กำลังถอดเสื้อและกระโปรงออกเท่านั้น ร่างกายยังมีอะไรชิ้นเล็กๆปกปิดด้านบนกับด้านล่างเอาไว้ ทั้งรูปร่างผิวพรรณขาวผ่องทำไมถึงได้ดูสวยไปหมด ร่างกายผู้ชายกับผู้หญิงมันแตกต่างกันสินะ เขาไม่มีอะไรตรงหน้าอก ร่างกายดูแข็งแรงกว่า ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อรู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนขึ้นเหมือนต้องการอะไรบางอย่าง เหมือนอยากอาหารแต่ไม่ใช่ “มองอะไร”มองแบบนี้มันยังไง มองแล้วขมวดคิ้ว หุ่นไม่ดีเหรอ หรือว่าเราไม่สวยเลยไม่น่ามอง สงสัยเพราะกินเยอะแน่ๆเลย บอกแล้วว่าอย่ากินเยอะ คงต้องหาเวลาออกกำลังกายซะแล้วสิ (มโนไปไกลมาก) “ไม่เหมือนจริงๆด้วย”ความต้องการมันไม่เหมือนกัน สัญชาตญาณอีกด้านมันต้องการแรงกว่าอยากอาหารอีก “อะ...อะไรไม่เหมือน”ไม่เหมือนอย่างที่คิดใช่ไหม ก็ตัวเองก็เป็นแค่คนธรรมดาร่างกายมันจะไปดูสวยใสเหมือนนักแสดง ดาราได้ยังไง ที่แม่ให้มาก็มีอยู่แค่นี้ “ฉันหิวอีกแล้วสิ”ใบหน้าหล่อยกยิ้มทีหนึ่งเมื่อรู้แล้วว่าร่างกายมันต้องการอะไร ถึงไม่มีในส่วนของความนึกคิด แค่ทำไปตามร่างกายมันสั่งการขยับเดินเข้าไปหาใกล้ๆจนต้อนร่างบางไปติดกับผนังห้องน้ำยกมือมาค่อมกันเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน แววตากลมโตที่กลับมาเป็นสีแดงปกติจดจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา ยื่นหน้าใกล้จนแทบจะติดกัน กลิ่นกายของผู้หญิงคนนี้มีผลต่อร่างกายเขามากจริงๆ “แต่นายเพิ่งกินไปเมื่อกี้เองนะ”ยังเจ็บๆอยู่เลย ให้กินอีกรอบนี่น้ำตาเล็ดแน่นอน แล้วทำไมต้องยื่นหน้ามาใกล้ๆ รู้ว่าหล่อ แบบนี้มิดไนท์หัวใจจะวายตาย “ไม่ได้หิวเลือด”แค่เมื่อกี้ถึงให้พลังงานไม่มากแต่ก็พอช่วยได้ แต่สิ่งต่อจากนี้ต่างหากอาจจะอยู่ได้อีกหลายชั่วโมงร่างกายมันรู้สึกอย่างนั้น “ละ...แล้วหิวอะไร”มองหน้าแบบนี้ แววตาแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่ ใจเต้นตุบตับๆเลย เม้มปากแน่นอย่างพอเหนียมอายเล็กน้อย ฉันต้องการSEX