เพราะชอบพี่เขามาก
2046 คำ
Episode 6 : เพราะชอบพี่เขามาก
ชมรมดนตรี
"น้องไหมมาทางนี้แปบนึงสิ" เสียงพี่ซันเอ่ยเรียกไหมจึงเดินไปหาพี่เขาพร้อมกับสายตาของพี่เพลิงที่มองตามไหม
"มีอะไรหรือป่าวคะ"
"เราตีกลองชุดเป็นไหม"
"ไม่เป็นเลยค่ะ" ไหมส่ายหน้ารัวๆ คืออย่างที่บอกเลยที่ไหมเขาชมรมนี้เพียงเพราะแค่ว่าชอบฟังเพลงแค่นั้นเรื่องความสามารถอื่นๆในเรื่องดนตรีไหมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
"โอเคงั้นเดี๋ยวพี่สอน"
"สอน?สอนทำไมคะ" ถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ
"พี่คิดว่าเราควรเป็นไว้ก็ดีเพราะมือกลองมีคนเดียว เผื่อพี่ป่วยหรือไม่ว่างวันที่มีขึ้นแสดงจะได้มีตัวสองขึ้นไปเล่นแทนได้" ไหมพยักหน้าช้าๆอย่างเข้าใจในเหตุผลของพี่ซัน
อย่างกีต้าร์ก็มีกันตั้งสามคนแล้วใครไม่มาคนนึงพี่อีกสองคนก็ยังเล่นต่อกันได้แต่มือกลองมีแค่คนเดียวถ้าพี่ซันป่วยเล่นไม่ได้ก็เท่ากับวงขาดส่วนสำคัญไปเลย
"โอเคค่ะ ไหมจะลองฝึกไว้ดู"
"ดี งั้นเรามานั่งตรงนี้เลย" พี่เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วให้ไหมนั่งลงแทนที่ประจำของพี่เขา จากนั้นพี่ซันก็ค่อยๆเริ่มสอนไหมไปที่ละขั้นตอน ซึ่งมันก็ไม่ได้ยากอะไรเลยนะแต่ก็ไม่ได้ง่ายเลยไหมคิดว่าตัวเองพอจะทำได้อยู่นะ
"ไม่ๆ เราต้องเหยียบตรงนี้ก่อนแล้วค่อยตีอย่างงี้" ในตอนที่ไหมเริ่มตีผิดจังหวะพี่ซันก็ค่อยๆอธิบายให้ฟังอย่างเข้าใจง่ายๆพร้อมกับมือหนาจับที่มือของไหมจากด้านหลังพาสอนตีในแบบที่ถูกต้อง
ปัก! แต่ในตอนที่พี่เขากำลังสอนไหมอยู่จู่ๆหมอนอิงที่วางอยู่บนโซฟาก็ลอยเข้าที่หน้าพี่ซันอย่างจัง
"เชี้ย! ใคร ใครปาหมอนใส่กู" พี่เขาก็อุทานออกมาพร้อมกับมองหาตัวตนเหตุ พี่ๆคนอื่นๆต่างก็มองพี่ซันอย่างกลั้นขำ
"กูเอง มึงจะทำไม" เสียงเข้มของพี่เพลิงที่นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาเอ่ยพูดขึ้นมา
"เล่นเหี้ยไรของมึงเนี้ย กูสอนน้องมันอยู่มึงไม่เห็น?" พี่ซันบ่นออกมาแต่คนโดนบ่นไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเขาทำแค่นั่งเงียบและเอาแต่จ้องไหมอยู่อย่างนั้น
รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้แฮะ
"มาเดี๋ยวพี่สอนต่อ ไม่ต้องสนใจคนบ้าอย่างไอ่เพลิงหรอก" พี่ซันพูดออกมาพร้อมกับมองเคืองไปที่พี่เพลิงนิดหน่อย
"โอเคค่ะ" ไหมจึงหันกลับมาสนใจกลองชุดอีกครั้งถึงแม้จะรู้สึกเกร็งกับสายตาที่พี่เพลิงมองก็เถอะ
"เอาจริงๆเราก็เรียนรู้ไวเหมือนกันนะแปบเดียวก็เล่นพื้นฐานได้แล้วอะ"
"แหะ" ไหมได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเขินๆที่พี่ซันชม
"เฮ้ย!สองคนนั้นจีบกันหรอวะ" และเสียงพี่ต้าร์ที่อยู่อีกมุมห้องก็ตะโกนออกมามันเลยทำให้พี่ไคพราวดาวและพี่เพลิงหันมามองที่ไหมและพี่ซันทันที
"จีบห่าไร กูสอนกลองน้อง" พี่ซันพูดขึ้น
"แต่กูเห็นน้องเขิน แน่ใจว่าแค่สอนกลอง" พี่ต้าร์พูดต่อพร้อมกับมองพี่ซันอย่างแซวๆ
"สัสต้าร์ ปั่นนักนะมึง" แล้วพี่ซันก็วิ่งไปที่ที่พี่ต้าร์ยืนอยู่แล้วพยายามจะเตะพี่ต้าร์แต่พี่ต้าร์ก็วิ่งหนีได้ทันเลยกลายเป็นว่าตอนนี้พี่เขาสองคนกำลังวิ่งไล่เตะกันอยู่ ไหมมองการกระทำของพี่เขาสองคนก่อนจะขำออกมาเบาๆ
"ขำอะไร" แต่ในจังหวะนั้นเสียงเข้มของพี่เพลิงก็ดังขึ้นหันไปมองก็เห็นพี่เขายืนอยู่ด้านข้างไหมแล้ว เป็นแบบนี้อีกแล้วเขามายืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้อีกละเนี้ย
"ป่าวค่ะ"
"ก็เห็นอยู่ว่าขำ ยังจะปฏิเสธอีก" พี่เขาพูดออกมาน้ำเสียงติดดุ ซึ่งมันทำให้ไหมค่อนข้างงงว่าไหมทำอะไรผิดหรือป่าวแต่ไหมก็เลือกที่จะเงียบไม่เถียงอะไรพี่เขาก็ยืนมองกันอยู่แบบนั้นแต่ไหมได้ยินนะว่าเขาทำเสียงจิ๊จ๊ะออกมาเบาๆราวกับกำลังขัดใจอะไรสักอย่าง
"ชอบมันหรอ"
"คะ?"
"ไอ่ซันน่ะเธอชอบมันหรอ"
"ป่าวหนิคะ"
"แล้วทำไม ช่าง"
"..." ไหมมองร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยความไม่เข้าใจที่เขาทำท่าเหมือนจะถามอะไรแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ
"จะกลับไหมบ้าน"
"ออ ค่ะ"
"เงอะงะ!" เขาพูดออกมาแค่นั้นแล้วหันหลังไปหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเอง ไหมที่ได้ยินเขาว่าให้แบบนั้นก็ได้แต่ทำหน้าบึ้งใส่
"อ่าว มึงจะกลับแล้วหรอ" พี่ไคที่เห็นพี่เพลิงกำลังเดินออกจากห้องไปก็เอ่ยถามขึ้น
"อืม"
"ไหมก็ด้วยหรอ" พราวดาวก็เช่นกันเพราะไหมก็เดินตามหลังพี่เพลิงไปติดๆ
"อ่า ใช่พี่เขาไปส่งน่ะ"
"หืมม?" พราวดาวทำเสียงออกมาพร้อมกับส่งสายตามองไหมอย่างแซวๆ
"ไปก่อนนะ" ไหมเอ่ยบอกเพื่อนแล้วรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปให้ทันพี่เขาเพราะตอนนี้พี่เพลิงเดินนำหน้าไหมไปไกลมากแล้ว
"พี่เพลิงรอไหมด้วยค่ะ อ๊ะ!" แต่ในตอนที่ไหมกำลังวิ่งให้ทันพี่เขาอยู่นั้นก็เหมือนว่าเท้าสะดุดกับอะไรซักอย่างที่พื้นทำให้ไหมเกือบล้มหน้าทิ่มแต่พี่เพลิงก็ช่วยจับแขนไหมไว้ได้ทันก่อน
"ขอบคุณค่ะ"
"เซ่อซ่า!" เขาว่าให้กันอีกแล้วนะ ชิ!
"เพลิง" อยู่ๆก็มีเสียงหวานของร่างบางเดินมาหาพี่เพลิง
"มีไร" พี่เพลิงตอบไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆตามสไตล์พี่เขา
"พึ่งซ้อมเสร็จหรอ"
"อืม"
"แล้วนี่จะไปไหนต่อกลับบ้านหรือไปร้าน" ไหมมองพี่คนนี้ที่ยืนคุยกับพี่เพลิงด้วยความสนิทสนม พี่เขาสวยมากเลยนะไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพี่เขาเป็นอะไรกับพี่เพลิง
"ไปส่งยัยนี่" พี่เพลิงตอบพร้อมกับชี้มาที่ไหมที่ยืนอยู่ข้างๆพี่เขา พี่คนนั้นพอเห็นพี่เพลิงตอบแบบนั้นก็เหมือนจะทำให้พี่เขานึกได้ว่ามีไหมยืนอยู่ตรงนี้ด้วยอีกคน
"ว่าแต่น้องคนนี้เป็นอะไรกับเพลิงหรอ"
"รุ่นน้องในชมรม"
"รุ่นน้องในชมรม" พี่คนนั้นทวนคำพูดพี่เพลิงช้าๆก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ไหมด้วยความเป็นมิตร
"พี่ชื่อปริมนะเป็น..เพื่อนในห้องของเพลิงน่ะ"
"อ่อค่ะ หนูชื่อใยไหมค่ะ"
"ม.4?"
"ใช่ค่ะ"
"มาจากโรงเรียนอื่นสินะ"
"ใช่ค่ะ" ไหมตอบออกไปพี่ปริมก็พยักหน้ารับรู้ช้าๆ
"กลับได้ละ" พี่เพลิงที่ยืนฟังอยู่นานก็พูดขึ้นพร้อมกับจับที่ข้อมือไหมแล้วพาเดินไปที่รถของพี่เขาอย่างไม่รอให้ไหมได้บอกลาพี่คนนั้นเลย
"ไม่คิดจะบอกลาเพื่อนหน่อยหรอคะ" เอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัยเพราะนั้นเพื่อนในห้องพี่เขาเลยนะแล้วก็ดูเหมือนจะสนิทกันด้วยไม่กลัวเพื่อนโกรธหรอ
"ยุ่งวะ!" พี่เขาพูดออกมาพร้อมกับโยนหมวกกันน็อคมาให้ไหมใส่
"ไม่มีมารยาทเอาซะเลย" ไหมบ่นอุบอิบออกมาเบาๆแต่ก็ไม่พ้นที่ร่างสูงจะได้ยินอยู่ดี
"ว่าไงนะ" เขาพูดพร้อมกับหันมามองไหมช้าๆ
"ป่าวหนิคะ" ไหมปฏิเสธออกไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้ แล้วรีบเดินไปซ้อนท้ายพี่เขาเพราะทนสายตาที่พี่เพลิงมองกันด้วยความกดดันไม่ไหว
แต่ว่านะ พี่ปริมคนนั้นถึงเขาจะยิ้มให้ไหมด้วยความเป็นมิตรแต่ว่าสายตาพี่เขาดูไม่ค่อยจะชอบไหมยังไงไม่รู้แปลกจังเป็นอะไรกับพี่เพลิงกันแน่
ดูแล้วไม่น่าจะใช่แค่เพลิงร่วมห้องธรรมดาสินะ
"ในโรงเรียนนี้นะเด็กพี่เพลิงโคตรเยอะโดยเฉพาะคนสวยๆอะ"
ถ้าใช่จริงๆไหมจะทำยังไงดีละ
วันต่อมา
-Siripanya HighSchool-
ม.4
"ไหม!"
"อ่า หะ?" เพราะเสียงที่พราวดาวเรียกมันดังมากไหมจึงหันไปมองด้วยความตกใจว่ามีเรื่องอะไร
"เป็นอะไร วันนี้เหม่อทั้งวันเลยดูไม่ค่อยสดใสด้วย"
"ป่าว ไหมแค่มีเรื่องให้คิดเรื่อยเปื่อยน่ะ" ปฏิเสธออกไปพร้อมกับท้าวคางแล้วหันหน้าไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง
จริงๆแล้วไหมแค่คิดเรื่องพี่ที่ชื่อปริมเฉยๆน่ะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแค่รู้สึกว่าพี่เขาสวยมากๆเลยสวยกว่าไหมอีก
"เมื่อวานยังดีๆอยู่เลย วันนี้เป็นอะไรเล่ามาเลยนะ" พราวดาวพูดพร้อมกับจับหน้าไหมให้หันไปทางเดียวกัน
"นาวกับมิ้นไปไหนละ"
"สหกรณ์ แต่ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยเล่ามาเดี๋ยวนี้" พราวดาวพูดออกมาอย่างรู้ทันพร้อมกับมองไหมด้วยสีหน้าจริงจังเป็นแบบนี้มันเลยทำให้ไหมทำไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเล่าเรื่องที่เจอพี่ปริมเมื่อวานให้พราวดาวฟัง
"อ๋อ เป็นเพราะยัยพี่ปริมนี่เอง"
"ทำไมไปเรียกพี่เขาแบบนั้นละ" พูดออกไปแล้วมองพราวดาวอย่างดุๆที่ไปเรียกรุ่นพี่ว่ายัยแบบนั้น
"ก็นี่ไม่ชอบอะ ชอบมาทำตัวสนิทกับกลุ่มพี่เพลิงทั้งๆที่ตัวเองเป็นแค่คู่นอนชิ!"
"คู่นอน.." ไหมทวนคำพูดนั้นออกมาเบาๆ ถึงแม้จะคิดไว้อยู่แล้วแต่พอได้ยินคนยืนยันว่ามันคือเรื่องจริงก็อดที่จะรู้สึกเศร้าแปลกๆไม่ได้
"โอเคเปล่า" พราวดาวถามออกมา คงจะเห็นสีหน้าไหมที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนนั้นแหละนะ
"โอเคสิ" พูดพร้อมกับยิ้มออกไปให้พราวดาวถึงแม้มันจะดูฝืนสุดๆก็เถอะ
"นี่เตือนแล้วไงว่าอย่าไปจริงจังอะไรกับพี่เขามาก"
"ก็ไม่ได้จริงจังอะไรสักหน่อย"
"ยิ้มยังฝืนเลยไหมยังจะปฏิเสธอีก"
"..." ไหมเงียบและเม้มปากตัวเองเบาๆ นั่นสิไหมน่ะพยายามแล้วไม่ใช่ว่าไม่พยายามไหมบอกกับตัวเองตลอดว่าให้เผื่อใจหน่อยแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้ระยะเวลาที่รู้จักพี่เขามันแค่เดือนกว่าๆเอง
แต่ทำไมมันถึงทำให้ไหมชอบพี่เขามากขนาดนั้นจังเลยละ
"เลิกชอบพี่เขาตอนนี้ยังทันนะไหม" พราวดาวมองมาที่ไหมอย่างเป็นห่วง
"..."
"มันไม่ใช่แค่เรื่องผู้หญิงหรอกนะ แต่ไหมคิดจริงๆหรอว่าข่าวลือพวกนั้นไม่ใช่เรื่องจริง"
"..." ข่าวลือหรอ ถ้าพี่เขายังไม่ยอมรับมันก็ยังคงเป็นแค่ข่าวลือเท่านั้นแหละ
"ถ้าไหมยังฝืนต่อไปเชื่อสิว่าไหมจะแย่เอานะ คนอย่างพี่เพลิงน่ะเขาไม่มีหัวใจหรอก"
"ไม่จริงหรอกพราวดาว"
"..."
"คนเราทุกคนน่ะมีหัวใจกันหมดนั่นแหละ แต่อยู่ที่ว่าเขาฝากไว้ที่ใครก็เท่านั้น" ใช่!ไหมเชื่ออย่างนั้น เชื่ออย่างนั้นมาตลอด
"ไหม.."
"ไม่ต้องห่วงไหมหรอกนะ ไหมมีขีดจำกัดของไหมถ้ามันเป็นไปไม่ได้จริงๆเดี๋ยวไหมก็ออกมาเองนั่นแหละ"
"นี่ยอมในความพยายามของไหมจริงๆนะ" พราวดาวพูดออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้ไหมอย่างให้กำลังใจกัน
ความพยายามหรอ ไม่ใช่เลยสักนิดไหมน่ะไม่เคยมีเลยด้วยซ้ำความพยายามอะไรนั่นแต่มันเป็นเพียงเพราะว่าตอนนี้ไหมชอบพี่เขามาก มากซะจนสามารถหลับหูหลับตามองข้ามเรื่องพวกนี้ไปได้
ก็แค่นั้นเอง..
- ผู้เขียน
