ยอดดวงใจรพี

ก๊อกๆๆ พนักงานสาวที่นำทางเคาะประตูก่อนจะมีเสียงบอกอนุญาตจากด้านใน ‘เปิดเข้ามาได้เลย’ อีกฝ่ายจึงไขกุญแจเปิดประตูให้ อิซาเบลเอ่ยขอบคุณแล้วเข้าไปด้านใน พนักงานก็ปิดประตูแล้วจากไป หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบห้องสวีตหรูภายในโรงแรมใหญ่เพื่อหาคนที่ตนมาพบ ทว่ากลับไม่เห็นใครในส่วนรับแขก ปลายหางตาเห็นคนก้าวออกมาจากส่วนห้องนอนจึงหันมอง ทว่ากลับต้องชะงักกับภาพที่เห็น ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำผ้าหนา ดูเหมือนภายในจะไม่มีสิ่งใดเพราะแผงอกเปลือยที่เผยให้เห็นตรงสาบเสื้อกว้างทำให้พอเดาได้ หญิงสาวถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างระวังตัว สบตาคู่สีดำลึกด้วยแววเข้มดุแล้วในใจตกประหวั่นพิกล ทั้งเขายังกวาดตามองจากใบหน้าตนจรดปลายเท้าอย่างไม่เกรงใจ คิ้วเข้มขยับสูงราวประเมินสินค้า อิซาเบลขุ่นใจครามครัน “เธอจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานแค่ไหน” พลางถามก็ก้าวไปนั่งลงไขว่ห้างบนโซฟา ทำเอาคนมองตามต้องรีบเลี่ยงสายตา อยู่ๆ หน้าก็ร้อนวูบวาบขึ้น หากพยายามวางสีหน้านิ่ง “ต้องขอโทษที่ดิฉันเข้ามาเร็วไป เชิญคุณทำธุระก่อนตามสะดวกค่ะ ดิฉันจะออกไปรอหน้าห้อง” ดวงตาคู่เข้มดุตวัดมองราวประหลาดใจ ทว่าอิซาเบลหันหลังกลับก้าวไปยังประตูเพราะคิดว่าตนไม่เหมาะสมจะอยู่ในห้องในเวลาที่อีกฝ่ายแต่งตัวไม่เรียบร้อยเช่นนี้ แต่ช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ ขณะที่มือบางจับลูกบิดประตู มือหนาก็เคลื่อนมาทาบทับจับมือตน พร้อมร่างสูงใหญ่อบอุ่นปราดมาถึงตัวทำเอาหญิงสาวสะดุ้งพร้อมสะบัดมือตนทันที “อ๊ะ?” เพราะพื้นห้องปูพรมและตนใส่รองเท้าหนังหุ้มส้นแบบผู้หญิง จึงได้ยินเพียงเสียงเดินของตัวเอง ไม่ทันฉุกใจถึงเสียงอื่น ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายก้าวตามมา ร่างระหงหันกลับไปก็ต้องผงะแผ่นหลังแนบประตู เพราะร่างสูงใหญ่โน้มมาใกล้ เท้ามือข้างที่ไม่ได้จับลูกบิดประตูยันเหนือศรีษะเธอพร้อมจ้องด้วยแววตาเข้มวาววับ “ธุระของเรา ใส่ชุดนี้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่ หรือว่า...” มือหนาผละออกเลื่อนลงเฉียดแก้มนวลราวจงใจไปจับปมที่ผูกเสื้อคลุม “จะไม่ใส่ ฉันก็ไม่ติดอะไร” คิ้วเรียวสวยขมวดอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายแสดงท่าทีคุกคาม “คุณหยาบคาบกับฉันเกินไปแล้วนะ ถ้าไม่คิดจะให้สัมภาษณ์ดีๆ ฉันจะกลับล่ะ” พูดแล้วก็เหลือบมองลูกบิดที่มือหนายังจับไว้ ก่อนจะกลับมามองสบตาคู่คมอย่างขุ่นขึ้ง “เปิดประตู” “เธอคิดจะเล่นแง่อะไร” ชายหนุ่มถามเสียงเข้มขึ้น “รับเงินฉันไปแล้วจะบิดพลิ้วหรือ” “พูดเรื่องอะไรของคุณ คนอะไรทำตัวหยาบคาย ไร้มารยาท คุกคามคนอื่น น่ารังเกียจ” “เธอกล้าต่อว่าฉันหรือ” “ใช่ แล้วก็ปล่อยมือจากลูกบิดเดี๋ยวนี้ ฉันจะออกไปจากที่นี่” “ฉันจ่ายเงิน คนที่มีสิทธิ์ออกคำสั่งคือฉันไม่ใช่เธอ หากฉันไม่อนุญาต เธอก็ออกไปจากห้องนี้ไม่ได้ จนกว่าจะทำธุระของเราเสร็จ” ดวงตาคู่คมโตจ้องกลับตาเข้มดุอย่างไม่เกรงกลัว แม้อีกฝ่ายวางอำนาจใส่ ริมฝีปากอิ่มเม้มเล็กน้อยก่อนจะคลี่ระบายยิ้มอ่อนพลางขยับเข้าไปชิดร่างสูงใหญ่ หากยังเว้นระยะไม่ให้เนื้อตัวแตะต้องกัน ชายหนุ่มจ้องใบหน้างามกับดวงตาคู่สวยที่อยู่ๆ ก็อ่อนแสงลงแวบหนึ่ง ยอมรับว่าความสวยแบบผสมผสานสัญชาติตะวันตกกับตะวันออกของหญิงสาวดูน่ามองมาก ยิ่งเมื่อมือบางวางบนแผงอกตนเขาก็เริ่มคลายความเคร่งเครียดแม้จะยังแปลกใจที่เจ้าตัวเปลี่ยนทีท่ากะทันหันก็ตาม “แหม เข้ามาเจอแบบนี้เป็นใครก็ตั้งตัวไม่ติดทั้งนั้น อย่าดุนักสิ” พลางเอ่ยเสียงอ้อนมือบางก็ไล้ขึ้นไปตามลำคอหนา แม้คิ้วเข้มจะขมวด ทว่าดวงตาคมกริบยังสบตาเธอ หญิงสาวรีบอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังมึนกระแทกเข่าขึ้นสูงกลางกายชาย พลั่ก “อึก” และระหว่างที่ร่างสูงใหญ่ตัวงอ เธอก็กระทืบร้องเท้าหนังของตนบนเท้าที่มีเพียงรองเท้าใส่ในห้อง “โอ๊ะ!” คนที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งโหยง ไม่รู้จะกุมตรงไหนดีเพราะรวดร้าวหนักทั้งสองจุด “ผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายดุ รู้ไว้ซะด้วย!” “เธอ!” มือหนาพยายามจะคว้าร่างระหง แต่หญิงสาวรีบเปิดประตูพรวดเผ่นออกไปด้านนอก “และฉันไม่ได้ขายตัวย่ะ ไอ้คนลามก!” พูดจบก็ปิดประตูทันใด ขณะที่ร่างสูงใหญ่ทรุดลงพลางเข่นเขี้ยว “ให้ตายสิ พวกสิบแปดมงกุฎ คิดจะโกงคนอย่างนายพีหรือ ฉันไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่” ถึงจะเอ่ยอาฆาตหากตนก็เจ็บร้าวทั้งที่เท้าและกลางลำตัวขยับไม่ถนัด ทำได้เพียงทุบมือกับประตู ด้านหญิงสาวเมื่อออกมาจากห้องได้ก็เร่งฝีเท้าวิ่งไปยังบันไดตรงมุมตึก ทว่ากลับชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง “อิซซี่” ชายหนุ่มที่อิซาเบลชนช่วยประคองตนเอาไว้ “ภากร” “มีอะไร ท่าทางเหมือนหนีอะไรมา” “ก็นายคุณรังสรรค์ นักธุรกิจใหญ่ข้ามชาตินั่นน่ะสิ จะใครซะอีก” “คุณรังสรรค์?” ชายหนุ่มมองไปยังเส้นทางที่หญิงสาววิ่งมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ “นี่ชั้นสามนี่ คุณรังสรรค์พักชั้นห้า เราเองก็กำลังจะขึ้นไป” เขาบอกพลางปล่อยเจ้าของร่างระหงเพราะเจ้าตัวไม่ได้โซเซเสียหลัก อีกอย่างดูหงุดหงิดมากกว่าตระหนกตกใจ “อะไรนะ ชั้นห้า?” “ใช่ นี่เราขนกล้องขึ้นไปแล้วรอบนึง ว่าจะลงไปรออิซซี่ แต่ไม่เห็น เกรงว่าคุณรังสรรค์จะรอนานก็เลยกลับขึ้นมา” “อะไรกัน?” อิซาเบลพึมพำอย่างงุนงง “แล้วทำไมพนักงานพาฉันไปห้องนั้นล่ะ ดูสิ ไปโผล่ห้องใครก็ไม่รู้ ผู้ชายคนนั้นทั้งหยาบคาย ทั้งลามก บ้าจริง” หญิงสาวบ่นอุบพร้อมค้อนด้วยความขุ่นเคือง “แล้วเขาทำอะไรอิซซี่หรือเปล่า” “ยังไม่ได้ทำอะไร ฉันหนีมาก่อน” “เราลงไปแจ้งพนักงานไหม” ภากรห่วงใยสวัสดิภาพเพื่อนร่วมงานสาวไม่น้อย ทั้งยั้งเกรงว่าผู้ชายคนนั้นอาจก่อความเดือดร้อนให้คนอื่น ทว่าอิซาเบลส่ายหน้า “ช่างเถิด เหมือนเขารอคนอยู่” แม้จะไม่พอใจผู้ชายคนนั้น แต่มาคิดดูแล้วชายหนุ่มก็เหมือนรอใครสักคนอยู่ ไม่ต้องเดาให้มากความก็พอเข้าใจได้ว่าเป็นเรื่องใด ในเมื่อพนักงานพาตนไปผิดห้องจึงไม่แปลกที่เขาจะเข้าใจผิดไป แต่ก็ไม่ได้อธิบายกับเพื่อนร่วมงานหนุ่ม “อย่าเสียเวลาเลย คุณรังสรรค์รออยู่ไม่ใช่หรือ” “ใช่ แต่อิซซี่โอเคแน่นะ” “อืม” เธอพยักหน้ารับ พยายามไม่ใส่ใจผู้ชายคนนั้น “รีบขึ้นไปชั้นห้ากันเถิด” ร่างระหงก้าวนำไปก่อน ชายหนุ่มจึงก้าวตาม ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยต่อ “หรือพนักงานจำเบอร์ห้องผิด ถึงได้พาอิซซี่ไปผิด เราน่าจะรอมาด้วยกันเสียตั้งแต่แรกก็ดี” อิซาเบลยักไหล่ ทว่านึกย้อนกลับไป เธอยังไม่ทันได้บอกชื่อแขกที่ตนมาพบด้วยซ้ำ พนักงานก็รีบทักทายเชื้อเชิญนำทางมาที่ห้องนี้แล้ว ‘สวัสดีค่ะ มาพบแขกวีไอพีใช่ไหมคะ ท่านแจ้งเอาไว้แล้วค่ะว่าหากคุณมาถึงให้พาขึ้นไปที่ห้องได้เลย’ หญิงสาวไม่ทันฉุกใจอะไร คิดว่าคุณรังสรรค์ก็คือแขกสำคัญของทางโรงแรมนั่นเองเพราะเป็นนักธุรกิจข้ามชาติ ร่ำรวยมหาศาล จึงตามไปโดยง่าย ไม่คิดว่าจะผิดพลาดอย่างนี้ และเธอไม่ต้องการทำเรื่องให้ยุ่งยากมากความในเมื่อมาต่างถิ่นต่างแดน หากไปคุยกับพนักงานด้านล่างก็คงไม่ต่างจากตำหนิการทำงานของอีกฝ่าย “เรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก” อีกอย่างเธอก็หลบออกมาจากห้องนั้นได้แล้ว แถมความรู้สึกลึกๆ ในใจยังไม่อยากเฉียดใกล้หรือกลับไปข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีก “รีบทำงานให้เสร็จดีกว่า อยากกลับเร็วๆ” ภากรยิ้มอ่อนอย่างเห็นด้วย เวลานี้ทั้งคู่เดินทางมาสัมภาษณ์นักธุรกิจข้ามชาติชาวไทยถึงสิงคโปร์เลยทีเดียว และค่อนข้างมีเวลาจำกัด มาถึงเมื่อวาน เข้าพักในโรงแรมที่ราคาถูกกว่าไม่ห่างจากที่นี่นัก ทำงานเสร็จก็ต้องไปขึ้นเรือให้ทันตามเวลาเพื่อกลับเมืองไทย อิซาเบลถือว่าตัวเองโชคดีที่มีไหวพริบและยังคล่องตัวมากพอที่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ล่อแหลมได้ หากก็อดสะใจหน่อยๆ ไม่ได้ที่ได้จัดการผู้ชายลามกคนนั้น ‘ฮึ สะใจชะมัด ช่วยไม่ได้ ดวงซวยมาเจอฉันเอง’ ======