แวมไพร์กระหายรัก

แชะ....แชะ.... เสียงรัวชัตเตอร์ดังขึ้นในสตูดิโอ ช่างภาพสาวที่ร้อนแรงที่สุดในค.ศ.นี้คงหนีไม่พ้นสาวลูกครึ่งหุ่นแซบสะบัดอย่าง เฌอเบลล์ ลานิโอ้ สาวไฮโซเซ็กซี่ ติสต์แตกที่ใช้ชีวตแตกต่างไปจากคุณหนูทั่วๆไปลิบลับ หล่อนบ้าพอๆกับหื่น ชีวิตคุณหนูไฮโซไม่ท้าทายพอให้ประทับใจได้ มีแต่เรื่องน่าสะอิดสะเอียนซุกซ่อนอยู่ภายใต้ชีวิตไฮโซหรูหรานั่น เธอเบื่อและสะอิดสะเอียนชีวิตสวยหรูที่มีแค่เปลือกนอกเคลือบฉาบอยู่เต็มที ชีวิตช่างภาพหญิงของเฌอเบลล์เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เด็กสาวหุ่นสะโอดสะองสุดเซ็กซี่กาวเข้าเรียนไฮสคูล มีคนเข้ามาทักว่าหุ่นเธอดีเหมาะกับการเป็นนางแบบ เมื่อถูกทาบทามเข้าบ่อยๆนั่นทำให้เฌอเบลล์ได้ลองผันตัวเองมาเป็นนางแบบ แต่สุดท้ายก็พบว่าตัวเองชอบที่จะเป็นช่างภาพมากกว่านางแบบเสียอีก เพราะการที่เป็นนางแบบอยู่ในสายตาของสังคมและสื่อ นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตคุณหนูเฌอเบลล์น่าขุดคุ้ยไม่รู้จบ เพราะสื่อเดี๋ยวนี้มันน่ากลัว ยิ่งชีวิตคุณหนูไฮโซผู้มีโปรไฟล์โก้หรูน่าขุดคุ้ยอย่างหล่อนยิ่งเป็นที่สนใจ การที่หล่อนเป็นคุณหนู เป็นนางแบบไปด้วย แล้วยิ่งมีเรื่องปัญหาครอบครัวคอยแต่จะฉุดรั้งให้หล่อนไร้ที่พึงพิง พ่อกับแม่ไม่เคยให้เวลาและความอบอุ่นกับหล่อน ทุกอย่างมันเอื้อให้หล่อนเดินทางผิด อำนาจ ชื่อเสียงเงินทองทำให้หลงผิดยังไม่แย่เท่ากับการที่มีใครสักคนเข้ามาในชีวิตและบอกกับหล่อนว่ารักหล่อนจริงแต่สุดท้ายก็ทิ้งให้นั่งจมกองน้ำตา กระทั่งทุกวันนี้เฌอเบลล์ตัดสินใจไม่จริงจังกับใครทั้งนั้น หล่อนเป็นเพลย์เกิร์ล เป็นสาวสายล่า พอใจใครก็อึ๊บได้ทั้งนั้น "ซ้ายอีกหน่อยสิ" เสียงเฌอเบลล์บอกนางแบบสาวหุ่นสะบึมที่ดูท่าจะเบื่อหน่ายเต็มที "เห้อ...รื่องมากชะมัด" เสียงสบถเบาๆของเอลซ่านางแบบบสาวทำให้คนที่ฟังอยู่นิ่งไม่หยี่หระนัก ภายใต้กล้องถ่ายรูปดวงตาข้างนึงหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความตั้งใจกับงานเกินพิกัด มาตรฐานเรื่องงานที่สูงเกินใครนั่นทำให้หล่อนตกอยู่ในอันดับตากล้องหญิงมือทอง ไม่ได้ได้มาแค่เพราะใช้เส้นใช้สาย แต่เพราะผลงานของเธอดีๆจริงๆ ดีมากพอระดับที่โมเดลลิ่งและสตูดิโอมากมายให้การยอมรับ "ฉันบอกให้เอียงมาทางซ้ายอีกนิด" เสียงเอ่ยเย็นเยียบมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ให้ความร่วมมือ เอลซ่าเบะปากเล็กน้อย หล่อนกับยัยตากล้องไฮโซอย่างเฌอเบลล์มีเรื่องให้ไม่ชอบขี้หน้ากันอยู่แล้ว เพราะมีปัญหาขัดแย้งกันเรื่องผู้ชาย หล่อนเป็นนางแบบระดับท๊อป ค่าตัวนี่แพงลิ่ว ไม่จำเป็นอะไรเลยที่จะต้องสนใจหรือใส่ใจคำสั่งของยัยตากล้องตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ ผู้หญิงอย่างเฌอเบลล์ไม่ควรอยู่ร่วมโลกกับคนอย่างหล่อน "ฉันตือนแล้วนะ" เสียงเย็นเยียบพร้อมสายตานั่นมองตรงมาที่เอลซ่า "ฉันอยากพัก" เอลซ่าพูดจบก็เดินออกมาจากเฟรมเอาดื้อๆไม่สนหน้าอินหน้าพรหมเป็นผลให้ร่างสูงสง่าในชุดโชว์สะดือสุดเปรี้ยวตวัดสายตามองอย่างคาดโทษ "เอาล่ะ...เธออยากพักใช่ไหม???...ได้" มือเรียวบนเรือนร่างสะโอดสะองแสนปราดเปรียวหมุนตัวจนรองเท้าบู๊ทมันปราบสุดเปรี้ยวสะท้อนแสงก้มลงเก็บฐานกล้องเก็บใส่กระเป๋าอย่างว่องไว ท่าทางที่เห็นทำเอาทีมงานรีบลุกขึ้นห้ามเป็นพัลวัน "คุณเฌอเบลล์คะ...จะไปไหนคะ??" "ก็นางแบบของพวกคุณอยากพักนี่...ไปเถอะ...ฉันไม่อยากทำงานกับคนที่ไม่รู้จักแยกแยะเรืองงานกับเรื่องส่วนตัวแบบยัยนางแบบนั่น" สองขาเรียวยาวก้าวฉับๆออกไปไม่สนใจใครทั้งนั้น หล่อนรวยไม่สนใจค่าจ้างหรืออะไรทั้งนั้น "ให้มันได้อย่างนี้สิโว้ย...พัง...พังมันให้หมด" ทุกสายตามองมาที่นางแบบสาวคนต้นเรื่องอย่างหมายมั่นปั้นโทษ "บ้าเอ๊ยกว่าจะได้คิวช่างภาพฝีมือดีอย่างนี้...นางแบบอย่างเธอจ้างเมื่อไหร้่ก็ได้...เสียเรื่องหมด" "โทนี่ คุณว่าฉันงั้นเหรอ??" นางแบบสาวสะบัดหน้าหนีออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ สายตากรุ้มกริ่มที่โทนี่มองแม่ตากล้องสาวนั่นมันแสดงออกชัดเจนว่าพิศวาสแม่นั่นแค่ไหน "ฉันเป็นเมียคุณนะ" "นี่ อยาคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าที่เธอยอมนอนกับฉันก็เพื่อหวังไต่เต้า อย่าทำตัวให้มันวุ่นวายนัก ถ้าอยู่เฉยๆไม่เป็นก็ออกไป " โทนี่เอ่ยอย่างรำคาญใจ เขาเป็นลูกชายของบรรณาธิการนิตยสารชื่อดัง ภาพเซตนี้เป็นเซตสำคัญที่กำชับมาแล้วว่าต้องเป็นฝีมือของเฌอเบลล์ช่างภาพหญิมือทองคนที่เขาหมายตาอยู่เท่านั้น หล่นฝีมือดีระดับที่คนของฮอลลีวู๊ดยังติดต่อมาให้ไปร่วมงาน ฉะนั้นโทนี่ไม่เสียเวลาคิดเลยที่จะหาช่องทางติดต่อกับตากล้องสาวปราดเปรียวอีกครั้ง "ติดต่อคุณเฌอเบลล์ใหฉัน บอกว่าโทนี่ เอลินอฟอยากเจอ" เสียงกังวานนั่นสั่งเลขาส่วนตัวของเขา โทนี่ไม่ชอบรอเสียด้วยสิ....ยิ่งกับผู้หญิงสวยๆแบบนี้ ยิ่งไม่อยากรอ ..............................................................