เมียในปกครอง

เมียในปกครอง ———————————— คำเตือน นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น พฤติกรรมของตัวละครมีความไม่เหมาะเป็นอย่างยิ่ง โปรดใช้วิจารญาณในการอ่านนะคะ ———————————— ของขวัญ หญิงสาวปีสามของมอเอกชนชื่อดังที่ต้องมีชีวิตพลิกผันในข้ามคืน เมื่อพบว่าบิดากับแม่เลี้ยงใช้เธอแทนเงินจนต้องมาอยู่กับเขาเพราะไร้ทางเลือก เจนรบ เจ้าของหนี้สินของครอบครัวที่เหมือนจะโหด..แต่ก็แอบมุมใจดี เขาเป็นคนยื่นข้อเสนอเพื่อให้เธออยู่กับเขาในฐานะภรรยา ———————————— ลำดับซีรีส์ (1) เมียในปกครอง (เจนรบ x ของขวัญ) (2) เมียในความลับ (โอบการุญ x พริกแกง) (3) เมียไร้สถานะ (อิทธิพล x ตระการตา) (4) สถานะเพื่อนนอน (โซ่ x หนูเนย) ———————————— นิยายเรื่องนี้มีอีบุ๊กจนจบแล้วนะคะ โหลดอีบุ๊กแล้วสามาถอ่านจนจบได้เลยค่า? https://w***************m/web/index.php? action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjE2MjQxMyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjIzMDQ4MyI7fQ -บทนำ- ของขวัญกำลังหวาดกลัวตัวสั่นหลังจากที่ตื่นมากลางดึก แล้วพบว่าสองแขนของตัวเองกำลังถูกพันธนาการโดยเชือกเส้นหยาบ รัดแขนเธอไว้กับหัวเตียง พอเธอขยับ อีกฝ่ายก็หลบหนีแล้วรีดขึงแขนเธอตึงขึ้นไปเหนือหัว หญิงสาวจึงคว้าได้เพียงแค่อากาศ “อย่า..อย่าทำแบบนี้นะน้าศร!” สาวน้อยกรีดร้อง ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด มองคนที่ทำกำลังทำเรื่องเลวร้ายด้วยสีหน้าสะใจ พันทบซ้ำอีกรอบให้แน่ใจว่าแน่นหนาเพียงพอที่จะไม่ทำให้ของขวัญหลุดออกมาได้ง่ายๆ “คิดว่าตัวเองอยู่ในสถานะเป็นคุณหนูของบ้านอีกหรือยังไงฮะอีของขวัญ” “คุณพ่อ!! คุณพ่อช่วยขวัญด้วย!!” ของขวัญฉุกคิดว่าความเกลียดชังระหว่างเธอและผู้หญิงใจร้ายคนนี้มีมากเกินไป ไม่มีทางเจรจา ถึงได้หวังพึ่งหัวหน้าครอบครัวให้เข้ามาไกล่เกลี่ย ‘ลูกศร’ คือภรรยาใหม่บิดา หลังจากที่เชษฐาสูญเสียแม่เธอไปเกือบหกปี พ่อก็แต่งงานใหม่อย่างใหญ่โต รับรู้กันโดยทั่วไปว่านี่คือภรรยาคนที่สอง แม้ว่าจะไม่มีการจดทะเบียนอย่างเป็นทางการก็ตาม ของขวัญไม่ได้สนิทสนมกับแม่เลี้ยง เคยเจอกันก่อนพ่อแต่งงานแค่ไม่กี่ครั้ง เจอกันพอเป็นพิธี เพราะพ่อคือคนแต่ง พ่ออยากแต่ง ต่อให้เธอไม่ยอมรับ ยังไงพ่อก็เลือกผู้หญิงคนนั้นมาเป็นคู่ชีวิตแล้ว หญิงสาวไม่ได้รู้สึกโศกเศร้า เธอโตพอที่จะเข้าใจว่าความเหงามีอิทธิพลมากกว่าคำสัญญาว่าจะรักตลอดไปอย่างที่พ่อบอกแม่ข้างเตียงในวันที่ท่านกำลังจะจากไป ที่จริงเธอคิดอยู่บ้างว่าตัวเองไม่ค่อยถูกชะตากับท่าทางไม่เห็นหัวใครของลูกศร เมื่อต่างคนต่างไม่ชอบกัน แค่แยกกันอยู่ก็พอแล้ว พอเรียนจบมหา’ลัย เธอก็จะแยกไปอยู่คนเดียวเพราะพ่อคงไม่เหงาอีก เพียงแต่...ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากบ้าน กลับต้องมาพบเจอเรื่องเลวร้ายนี้เข้าเสียก่อน “หุบปาก! พี่เชษฐ์เขาไม่ว่างมาสนใจเธอหรอก เขากำลังเก็บของอยู่ พวกเราจะไปจากที่นี่แล้วก็จะไม่กลับมาอีก!” ลูกศรตวาด สาดความจริงใส่ลูกเลี้ยงด้วยสีหน้าถมึงทึง “ไป...ไปจากที่นี่งั้นหรอ” “ใช่สิ! คิดว่าฉันจะอยู่รอให้ไอ้พวกเวรตะไลนั่นมันมาทวงหนี้ถึงนี่หรือไง!? แกคิดว่าฉันสิ้นคิดขนาดนั้นหรอฮะ” “แต่นั่นมันหนี้ที่พ่อกับน้าศรสร้างเอาไว้ ขวัญไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย แล้ว...แล้วทำไมต้องมาจับขวัญผูกเอาไว้แบบนี้” “ฉันล่ะหมั่นไส้แกจริงๆ ขนาดตกอยู่ในสภาพนี้ก็ยังโง่ไม่มีที่สิ้นสุดเลยนะยะ” “...” ของขวัญพูดไม่ออก เธอบอกตัวเองถึงความน่าจะเป็นนั้นแล้วว่าทำไมลูกศรถึงจับเธอมัดอย่างไม่เหลือทางให้หนี เพียงแค่คิดว่าการกระทำป่าเถื่อนต่ำช้าอาจเป็นเพราะเหตุผลอื่น เหตุผลที่ยังพอหลงเหลือมนุษยธรรมอยู่บ้าง หัวใจดวงน้อยกระตุกวาบด้วยความหวาดกลัวกับเรื่องโหดร้ายที่อาจเกิดขึ้นกับตัวเอง “พอไปจากที่นี่ ฉันกับพี่เชษฐ์ก็คิดกันไว้แล้วว่าจะเช่าบ้านสักหลังเพื่อหาทางขายของขยับขยายกันต่อไป ถึงจะลำบากไปหน่อย แต่ฉันก็คงต้องอดทน” “แล้วขวัญล่ะ?” “แกก็อยู่ที่นี่ไง คิดว่าฉันมัดแกเอาไว้กับเตียงแบบนี้เพราะอยากพาไปด้วยหรือไงฮะอีโง่!” นิ้วชี้ข้างขวาของลูกศรกดลงบนหน้าผากมนสวยจนอีกฝ่ายหน้าสะบัดไปอีกทาง “หงุดหงิดชะมัด ฉันไม่น่าเสียในบ่อนเลย พวกมันโกงฉันหรือเปล่าวะ? รอบสุดท้ายนั่น...ฉันน่าจะเป็นฝ่ายได้เงินพวกมันสิ” แม่เลี้ยงใคร่ครวญไม่เลิก ท่าทางขัดอกขัดใจเมื่อนึกถึงตาสุดท้ายที่เกือบจะได้ยิ้มเฉิดฉาย แทนที่จะโดนลากออกจากบ่อนด้วยสภาพไม่น่ามอง “น้าศรเล่นยาหรอคะ?” ท่าทางเกรี้ยวกราดสลับเหม่อลอย รวมถึงนัยน์ตาขาวที่แทบจะถูกแทนที่สีแดงนั้นทำของขวัญนึกเอะใจกับคนที่เคยมีประวัติมาก่อน “อีบ้า! มึงอย่ามาใส่ร้ายกูนะ!” “นี่พ่อรู้หรือเปล่าคะว่าน้าศรเล่นยาน่ะ? พ่อเคยเตือนแล้วไม่ใช่หรอว่าถ้าจะเลือกมัน...ก็อยู่บ้านนี้อีกไม่ได้น่ะ” หลังจากแต่งงานกันได้เกือบปี เชษฐาก็จับได้ว่าภรรยายุ่งเกี่ยวกับสารเสพติด เขาทั้งช็อกทั้งตกใจ แต่ด้วยความรักหน้าถือตัวถึงไม่ได้ส่งให้หญิงสาวไปรักษาบำบัด กลับบีบคั้นให้ลูกศรเลิกมันด้วยตัวเอง ของขวัญเคยเตือนบิดาแล้วว่าการเลิกยุ่งเกี่ยวกับสารพวกนี้ต้องพึ่งพาผู้เชี่ยวชาญ หากเชษฐาไม่สนใจ เขารักหน้าตัวเองมาก อย่างไรก็ไม่ยอมเสี่ยงให้มีข่าวหลุดรอดออกไปแน่ เขาเป็นถึงคนใหญ่คนโต เป็นท่านประธานของบริษัทยักษ์ใหญ่ หากมีข่าวว่าภรรยาติดยา จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เพี้ยะ! “อีบ้า! อีระยำ! มึงใส่ร้ายกู!! วันนี้กูจะเอาเลือดหัวมึงออก กูจะทำให้มึงรู้ว่ามึงไม่ควรมายุ่งกับคนอย่างกู เป็นแค่เด็ก มีสิทธิ์อะไรมาว่ากูฮะ” “ศร! นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย” “พ่อ!! พ่อคะ!! น้าศรกลับไปเล่นยา!!” ของขวัญแข็งใจฝืนหน้าที่เจ็บจนชาให้หันกลับมา ได้กลิ่นคาวเลือดในปาก เดาไม่ยากว่าโดนกระแทกจนปากแตกแน่ หากบิดาแทบไม่ได้ปรายตามองเธอ หันไปพูดกับภรรยาที่เด็กกว่าตัวเองเป็นสิบปีแทน “ไปกันสักที เราจะสายไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว อยากให้พวกมันตามมาเจอเราที่นี่หรือไงฮะ” “พ่อ!” ของขวัญอึ้งงัน นัยน์ตาหวานเบิกโพลงกับท่าทีเย็นชาห่างเหินของผู้ให้กำเนิด พยายามดิ้นรนหวังให้เชือกที่พันธนาการอยู่นั้นขาดวิ่นด้วยความน่าสงสาร “ฮึก..พ่อ พ่อคะ พ่อช่วยขวัญด้วย” “ฉันบอกว่าเราควรไปกันได้แล้วไง” “ค่ะพี่เชษฐ์ ศรจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” “พ่อ! พ่อคะ!!” ของขวัญยังมีความหวัง ยังพยายามเรียกเขา “แล้วก็หาอะไรมาปิดปากของขวัญเอาไว้ด้วย อย่าให้ส่งเสียงน่ารำคาญอีก เร็วๆ เกิดพวกมันมาก่อนเวลาก็ซวยกันพอดี” “...!?” ร่างบางรู้สึกได้ว่าความหนาวเหน็บกำลังเกาะไปถึงขั้วหัวใจ ก่อนที่จะลามแผ่ออกมาจนเนื้อตัวเย็นเฉียบไปถึงปลายนิ้ว ตอนนั้นของขวัญนึกขยะแขยงขึ้นมาครามครัน ไม่รู้ว่าพ่อไปพบเจอผู้หญิงคนนี้ที่ไหน จากติดยา ก็ไปสิงอยู่ในบ่อน หากพอออกปากพูดคุยตักเตือน บิดากลับไม่ใส่ใจอีก บอกชัดว่าไม่ใช่เรื่องของเธอ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แต่เมียคนเดียว ตัวเขาจัดการได้ ถ้าสังเกตให้ดีจริง หรือตอนนั้นตัดกันไม่ขาดจะไม่ใช่เพราะความรักเสียทีเดียว อาจเป็นเพราะพวกเขาผูกมัดกันด้วยเรื่องการพนัน พ่อรู้ว่าลูกศรเล่นพนัน แล้วพ่อก็รู้ด้วยว่าเมียยังยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด มีแค่ลูกสาวอย่างเธอที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยราวกับคนโง่เขลาเบาปัญญา พลั่ก! ลูกศรผลักของขวัญจนล้มลงบนเตียง เหยียดยิ้มชั่วร้ายแสดงความเกลียดชังโดยที่ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนเอาไว้อีกต่อไป ได้เป็นตัวเองอย่างที่อยากแสดงออกกับของขวัญมานานแล้ว “ลาขาด! ชาตินี้ระหว่างพวกเราสามคนคงไม่มีทางมาเจอกันอีก แกมันขวางหูขวางตาฉันมานานแล้ว อยู่ที่นี่..รอนิ่งๆ เป็นเด็กดีรอพวกมันไปก็แล้วกัน” “ใคร!” “ก็เจ้าหนี้ของเธอไงของขวัญ” ลูกศรหยิบเอาผ้าผืนเล็กออกมาจากกระเป๋าอย่างเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว จัดการคาดปากของหญิงสาวหน้าสวยให้แน่นหนา ตรวจเช็กทุกอย่างให้แน่ใจด้วยใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง สะใจที่จินตนาการได้ว่าลูกเลี้ยงคนนี้จะย่อยยับเพราะหนี้สินที่เธอก่อไว้กับเชษฐามากแค่ไหน เกลียดมันนัก ท่าทางราวกับคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีนั้นกดดันให้ลูกศรรู้สึกต้อยต่ำกว่าเสมอ ถึงแม้เธอจะได้ชื่อว่าเป็นเมียของเชษฐา แต่นังเด็กนี่เคยเคารพกันเสียที่ไหน แค่ต่างคนต่างอยู่มันไม่พอหรอก เธอต้องการให้ของขวัญนอบน้อม ของขวัญกลับไม่เคยทำ ก็ดี เพราะอย่างนี้เลยยิ่งตัดขาดได้ง่ายดายโดยไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรู้สึกผิด “อื้อ! อื้อ!!” ของขวัญพยายามกรีดร้อง ดิ้นขลุกขลักจนเชือกที่รักข้อมือนั้นเสียดสีกันแดงเถือก สองตามองตามแผ่นหลังของลูกศรที่ค่อยๆ ลับหายออกไป