เพราะ...เขา

ปัง ปัง ปัง! “ไอ้มีน หลบ!” เสียงปืนที่ฝ่ายตรงข้ามใช้เป็นอาวุธกำลังยิ่งตรงไปที่อีกฝั่ง ท่ามกลางซอยเปลี่ยวซอยหนึ่งย่านฝั่งธน ด้วยความคึกคะนองของกลุ่มนักศึกษาสองกลุ่ม ที่ปะทะอารมณ์กันแทบจะทุกอาทิตย์ แต่ครั้งนี้กลับมีอาวุธที่ยากเกินกว่าอีกฝ่ายจะเอาชนะได้ เข้ามาใช้ในการต่อยตีที่ควรจะเป็นเหมือนทุกครั้ง “สัดเอ้ย แม่งใช้ปืนเลยเหรอว่ะ” “นั่นดิ เอาไงดี ถอยก่อนดีไหวว่ะ” “ไม่!” “ไอ้มีน ฝั่งนั้นมีปืนนะเว้ย มึงไม่กลัวเหรอวะ” “หึ…กูจะใช้ปืนมันยิ่งตัวมันเอง พวกมึงดูต้นทางดิ กูจะเข้าไปเอง” “ไอ้เหี้ยมีน มึงบ้าไปแล้ว” มีนเด็กหนุ่มวัย 19 ที่อยู่ในช่วงคึกคะนอง ด้วยอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน ทำให้ตอนนี้ทั้งสมองและจิตใจยากต่อการยับยั้งในการกระทำที่ไม่มีสติ “พี่ดีม” “เฮ้ย! เดีย มาได้ไง…ใครพาน้องกูมาวะ ใคร!” “เดียตามพี่มาเอง อย่าไปโทษใคร” “กลับไปเดีย ตรงนี้มันอันตราย” “ไม่! พี่ดีมขโมยปืนคุณพ่อมาทำไม แล้วทำไมต้องเอาไปยิงพวกเขา” “โอ้ยย เดีย…มันใช่เวลามาถามไหม” สองพี่น้องคุยกันโดยที่ไม่ทันระวังว่ามีใครอีกคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้ “อุบ! อือออ” “เดีย!!! ไอ้มีนมึง…” มีนใช้โอกาสที่ศัตรูเผลอ จับผู้ชายคนที่นั่งอยู่ข้างๆคู่อริ ปิดปาก ล็อกตัวขึ้นมาบังตัวเองโดยใช้มีดจี้คอไม่ให้หนีไปไหนได้ “ปล่อยน้องกูเดี๋ยวนี้” “หึ…น้องมึง? จุๆๆ งานดีวะ โคตรขาว” “ไอ้เหี้ยมีน” “พูดดีๆ ถ้ามึงยังอยากเห็นหน้าน้องมึงอยู่” “สัดเอ้ย มึงจะเอาไง” “ส่งปืนมาให้กู” “ไอ้มีน…” “กูนับ 1 ถึง 3” “ไอ้เหี้ย…” “1” “มึง…” “2” “ไอ้…สัดเอ้ย! เอาไป” ดีมค่อยๆยื่นปืนส่งไปให้เรสช้าๆ เมื่อมีนจับปืนได้ เขาจึงค่อยๆเดินพาตัวประกันก้าวไปยังรถมอไซค์ของตนที่จอดอยู่ไม่ไกล “หึ…กูขอยืมน้องมึงสักคืนละกันนะ พรุ่งนี้เอาไปคืนให้” “ไอ้เหี้ยมีน!!!!!” ดีมพยายามวิ่งตามรถของมีนที่ขับไปไกลจนเกือบลับตา เสียงตะโกนร้องสาปแช่งของดีม ยังดังไม่เท่าเสียงบิดคันเร่งที่ค่อยๆหายไปเหลือแต่ความเงียบ อู่ ซ่อมรถนายสิงห์ “ลงมา” เดียตัวสั่นมองหน้าคนออกคำสั่ง เขากลัวจนหน้าซีดและไม่กล้าขยับไปไหน “ตามใจ แถวนี้พวกหื่นๆเยอะ อยากนั่งให้มันมาเอาเป็นเมียก็นั่งไป” “ดะ เดี๋ยว” มีนที่กำลังจะก้าวเข้าไปในบ้าน ถูกคนตัวเล็กกว่าดึงเสื้อไว้ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าคมเพราะแผนการที่คิดไว้ดันเป็นไปตามที่คิด “ตามมา แล้วก็อย่าเสียงดัง เพราะกูไม่รับประกันความปลอดภัย” เดียกัดปาก ตัวยังสั่นไม่หาย แต่ก็ต้องจำใจเดินตามเรสเข้าไปในบ้านที่เป็นอู่ซ่อมรถขนาดกลางในซอยแคบ “เข้าไป…ห้องกูเอง” “…แต่…” “อย่าเรื่องมาก หรือมึงจะไปอยู่ข้างนอกให้พวกจรจัดมันเอาเป็นเมีย” เดียก้มหน้าส่ายหัวแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนเล็กๆ พร้อมกับมีนที่เดินตามเข้ามาไม่ห่างกัน “อย่านะ!…จะทำอะไร” มีนตรงเข้ามากอดเอวคอด พินิจพิจารณาร่างขาวเนียนที่มีใบหน้าหวานเหมือนกับผู้หญิง “มึงเป็นน้องไอ้ดีมจริงๆเหรอวะ ต่างกันฉิบหาย” “…กับพี่ดีม เป็นลูกคนละแม่” “ถึงว่า โคตรจะต่างกัน แต่…” จากที่เดียก้มหน้าอยู่ตรงอกคนใจร้าย เขาจึงกับเงยขึ้นมองคนที่ทิ้งช่วงห่างในประโยคที่กำลังพูด “สายเลือดชั่วคงเหมือนกัน” “คุณ…ไอ้บ้า” “อะ โอ้ยยย” เดียก้มกัดลงไปที่ไหล่ของมีนจนเลือดซิบ ลูกแมวน้อยพอโกรธก็พยศได้น่าฟัดไม่เบา ตุบ! “มึง…ทำกูเลือดออก มึงรู้ไหมว่าใครทำกูเลือดออกมันต้องโดนอะไร” ร่างขาวที่ถูกมีนผลักลงไปกับเตียง ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวเมื่อชายหนุ่มค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางที่ไม่น่าไม่วางใจ “ผม…ผมขอโทษ อย่าทำอะไรผมเลย ขอโทษ” มีนก้มตัวลงไปคร่อมร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นบนเตียง ใบหน้าคมขยับเข้าใกล้จนปลายจมูกเกือบเเตะชนกัน “หึ…กูเอามึงไม่ลงหรอก ไปอาบน้ำไป” มันดึงตัวออกมาแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวที่ซักแล้วในตู้เสื้อผ้าโยนไปให้เดีย เขาสั่งให้คนที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเตียงเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำของห้องนอน เดียทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าห้องน้ำปิดประตูดังปัง จนคนที่อยู่ด้านนอกถึงกับอมยิ้มออกมาไม่รู้ตัว 1 ชั่วโมงผ่านไป ก๊อก ก๊อก ก๊อก “มึงจะเข้าไปตายในห้องน้ำหรือไง เมื่อไหร่จะออกมา กูต้องลงไปอาบน้ำข้างล่างแทนเพราะนั่งรอมึงมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ” “…คือ…เราไม่มีชุดเปลี่ยน” “เปิด” “ไม่! นายจะทำอะไร” “เปิดประตู จะเอาชุดให้ใส่ หรือจะนอนโป๊กูก็ไม่ติดนะ” แกร๊ก~ เดียปลดล็อกกลอนแย้มประตูออกมาเล็กน้อย พอให้คนด้านนอกสามารถยื่นเสื้อและกางเกงเข้ามาได้ “ขอบคุณ” มีนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และเดียก็รีบปิดประตูเพื่อจัดการเปลี่ยนชุดที่อีกคนให้มาทันที แอ๊ดดด คนตัวขาวเปิดประตูออกมา เดินมาหยุดยืนอยู่กลางห้องที่ตอนนี้กลับไม่มีร่างของเจ้าของห้องอยู่ “ไปไหนนะ หรือว่าเขาจะปล่อยเรากลับแล้ว” เดียยิ้มกว้างรีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง หวังที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง ทันทีที่เปิดประตูออกมา ร่างสูงใหญ่ของคนที่บังคับพาเขามา ดันยืนหน้าตึงอยู่หน้าประตูพอดี “มึงจะไปไหน” “คือ…เออ…คือ ผม…ผมหิวน้ำ” “ในห้องมีน้ำวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มึงไม่เห็นหรือไง” “เหรอครับ…ผมไม่ทันมอง” เดียหน้าเจื่อนเดินคอตกกลับเข้าห้อง แล้วรีบขึ้นไปนอนบนเตียงหวังให้ถึงพรุ่งนี้เช้าเร็วๆสักที “ไหนบอกหิวน้ำ” “ไม่หิวแล้ว” คนตัวเล็กหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงพร้อมตอบคำถามกลับไป “หึ…ตอแหลนะมึง” “คนใจร้าย” “กูร้ายได้มากกว่านี้อีก มึงจำไว้” เดียขมวดคิ้วใต้ผ้าห่ม ไม่เข้าใจความหมายที่อีกคนต้องการจะสื่อ ตอนนี้เขารับรู้ถึงแต่เเรงยวบข้างตัวและแรงกอดรัดจากด้านหลังที่ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย “…อย่า…” “กูไม่ทำอะไร ไม่ต้องหวงตัว กูไม่ชอบบังคับใคร แต่ถ้ามึงอยากกูก็ไม่ติด” “ไอ้…ไอ้บ้า โรคจิต” “หึ…” เดียพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย แต่ยิ่งดิ้นพันธนาการที่อีกคนรัดไว้ยิ่งแน่น เขาจึงทำได้เพียงปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจจนหลับไปถึงเช้า