เด็กในความลับ

บทนำ @คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยX 14.45 น. “ยัยจัส ฉันหิวข้าวแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ” “เดี๋ยว!! ขอทำข้อนี้ให้เสร็จก่อน แป๊บนึง” “แป๊บของแกนี่กี่นาที?” “ไม่เกินสิบนาที จะเสร็จแล้วเนี่ย” เสียงใสเอ่ยตอบเพื่อนสาวคนสนิทอย่างคริสตัลไป ในขณะที่เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำโจทย์บัญชีต้นทุนที่อาจารย์เพิ่งให้เป็นการบ้านมาเมื่อเช้า “ไม่รู้ว่าจะรีบทำไปทำไม ค่อยกลับไปทำที่บ้านเอาก็ได้นี่นา” “ก็วิชานี้มันยากไง เรียนเสร็จปุ๊บก็ต้องรีบทำเลย ไม่งั้นลืมแน่ๆ “ “คนความจำดีอย่างแกเนี่ยนะ จะลืม? เป็นฉันก็ว่าไปอย่าง” “แกอย่าเพิ่งชวนฉันคุยสิ เดี๋ยวไม่เสร็จนะ” จัสมิน หรือที่คริสตัลชอบเรียกเธอว่า ‘จัส’ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปตั้งหน้าตั้งตาทำโจทย์บัญชีตรงหน้าของเธอต่อ โดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเธอก็ทำโจทย์ข้อนี้เสร็จ แล้วทั้งคู่ก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหารของคณะ “แกจะกินอะไร?” ทันทีที่เดินมาถึงโรงอาหาร คริสตัลก็เอ่ยถามจัสมินในทันที “อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำ แกล่ะ?” “งั้นเดี๋ยวฉันกินข้าวมันไก่” หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงกันเสร็จสรรพ ก็ต่างแยกย้ายไปซื้อของใครของมัน ก่อนจะกลับมาเจอกันตรงโต๊ะที่นั่งเป็นประจำเหมือนเดิม “วันนี้กลับด้วยกันมั้ย เดี๋ยวเฮียไคมารับ” “ไม่ดีกว่า เกรงใจพี่แกอะ เดี๋ยวฉันนั่งรถเมล์ กลับเอาก็ได้” “จะเกรงใจทำไม บ้านแกกับบ้านฉันก็อยู่ติดกันอยู่แล้ว เฮียไม่ว่าอะไรหรอก” จัสมินนั่งชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะตอบตกลงเพื่อนของเธอไป แล้วทั้งคู่ก็เริ่มจัดการกับอาหารที่อยู่ตรงหน้าของใครของมันราวๆ ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะพากันขึ้นเรียนวิชาสุดท้ายของวัน สองชั่วโมงต่อมา 17.45 น. “เย้!! เรียนเสร็จสักที จะได้กลับไปนอนดูซีรีส์แล้วโว้ย!!” เสียงคริสตัลที่นั่งอยู่ด้านข้างของจัสมินดังขึ้นในทันทีหลังจากที่อาจารย์ประจำวิชาเดินออกจากห้องไป "แกไม่ทำการบ้านหรือไง?” “เดี๋ยวค่อยลอกแกเอาก็ได้นี่นา อีกอย่างกว่าจะส่งอาจารย์ก็ตั้งอาทิตย์หน้า แกจะรีบไปไหนของแก ฮะ!!” “ทำเลยมันจะได้จำไง แต่ละวิชาถ้าทิ้งไว้นานเดี๋ยวลืมนะ บัญชีแต่ละตัวไม่ใช่ง่ายๆ ด้วย” “ลอกแกแหละ ง่ายสุด ไว้เดี๋ยวค่อยให้แกมาติวตอนใกล้สอบอีกรอบเอา” จัสมินได้แต่มองเพื่อนรักของเธอด้วยความปลง ก่อนจะหันไปเก็บอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋าของตัวเอง “นั่นคนยืนมองอะไรกันเยอะแยะ?” เสียงใสเอ่ยขึ้นในทันทีหลังจากที่เธอกับคริสตัลเดินมาถึงหน้าตึกคณะ "จะอะไรซะอีกล่ะ โน่นไงตัวต้นเหตุ” สายตาคู่สวยมองตามที่เพื่อนรักของเธอบอก ก่อนจะเห็นรถสปอร์ตคันสีน้ำเงินจอดเยื้องๆ กับตึกคณะพร้อมกับเจ้าของที่ยืนพิงรถอยู่ “พี่แก?” “อือ มารับแค่นี้เอง จำเป็นต้องแต่งหล่อขนาดนี้ป่ะ?” คริสตัลว่าพลางเดินไปหาพี่ชายของเธอที่รถโดยไม่ลืมที่จะลากแขนจัสมินให้เดินตามเธอมาด้วย โดยระหว่างทางที่เดินไปนั้น ได้ยินแต่เสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกผู้หญิง ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องที่ยืนมองไคโรกันตาเป็นมัน “เฮียไค” “มาแล้วเหรอ” “สวัสดีค่ะ” จัสมินยกมือไหว้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าในทันที เพราะถึงยังไงเขาก็อายุมากกว่าเธอตั้งเกือบสิบปี โดยที่ไคโรก็พยักหน้ารับไหว้เธอเช่นกัน “มารับน้อง หรือว่ามาโชว์ตัวกันแน่คะ แต่งหล่อซะจนสาวเล็กสาวใหญ่หลงกันหมดแล้วเนี่ย” คริสตัลอดไม่ได้ที่จะพูดจาเหน็บแนมพี่ชายของเธอ เพราะสิ่งที่เธอพูดมันไม่เกินจริงเลยสักนิด มารับแค่นี้ ต้องแต่งแบรนด์เนมทั้งตัว ไม่พอยังสวมแว่นกันแดดอีก ซึ่งเวลานี้แดดก็ไม่ใช่จะมีแล้ว “คนมันหล่อ ช่วยไม่ได้อะเนอะ” ไคโรว่าพลางยักคิ้วส่งไปให้น้องสาวของเขา ซึ่งคริสตัลก็ได้แต่ทำตากลิ้งเกลือกไปมาด้วยความปลง ส่วนจัสมินเองก็ได้แต่อมยิ้มแล้วมองสองพี่น้องนี้คุยกัน @ในรถ “อยากแวะที่ไหนก่อนกลับบ้านมั้ย?” ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ ไคโรก็เอ่ยถามเด็กสาวทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังทันที “หนูอยากกินปิ้งย่างอะเฮีย แวะไปกินหน่อยได้มั้ยคะ?” “แต่แกเพิ่งกินข้าวไปเมื่อตอนสามโมงนี่เองนะ!” จัสมินหันไปกระซิบข้างกกหูของคริสตรัลทันทีหลังจากที่เธอตอบไคโร พี่ชายของเธอไป “ก็หิวอีกแล้วอ่า อีกอย่างเมื่อกี้ใช้พลังงานในการเรียนมากไปหน่อย นะนะนะ!! ไปกินปิ้งย่างกันก่อนแล้วค่อยกลับ” “สรุปว่า ไปกินปิ้งย่างกันนะ” ไคโรเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง ซึ่งคริสตัลก็ยังคงยืนยันคำเดิม จนจัสมินต้องเออออตามน้ำไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเธอก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกแม่ของเธอ เผื่อท่านจะรอกินข้าวอยู่ที่บ้าน แต่คำตอบที่ได้กลับมานั้น แม่ : พอดีเลยลูก แม่ : แม่ยังอยู่ข้างนอกอยู่เลย แม่ : วันนี้อาจจะกลับดึกหน่อย แม่ : ยังไงถ้าหนูง่วงหนูก็นอนก่อนเลย แม่ : ไม่ต้องรอแม่ก็ได้นะ จัสมินอ่านข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอของตัวเอง ด้วยความปลง เพราะเธอรู้สึกว่าช่วงหลังๆ นี้ แม่ของเธอจะกลับบ้านดึกแทบทุกวัน บางวันก็ยันเช้าเลย เธอเคยถามว่าแม่ของเธอไปที่ไหน แต่คำตอบที่ได้ก็คือไปสังสรรค์กับเพื่อน @ร้านปิ้งย่าง “เดี๋ยวหนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเฮีย ฝากยัยจัสมินแป๊บนึงนะคะ ห้ามให้ผู้ชายโต๊ะนั้นมาขายขนมจีบนะ คนนี้หนูหวง” หลังจากที่นั่งกินปิ้งย่างกันมาสักพัก คริสตัลก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน ซึ่งก่อนไปเธอก็กำชับไคโรพี่ชายของเธอเอาไว้อย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ “แกก็เว่อร์มาก ใครจะมาจีบฉันที่ร้านปิ้งย่างกัน” “ก็ผู้ชายโต๊ะนั้นไง มองแกตาเป็นมันตั้งแต่ที่พวกเราเดินเข้ามาในร้านนี้แล้ว” คริสตัลว่าพลางใช้หางตาแลมองไปยังโต๊ะของผู้ชายที่อยู่ถัดจากโต๊ะของพวกเธอไปประมาณ 3-4 โต๊ะด้วยกัน “เดี๋ยวเฮียรับบทเป็นพี่ชายของจัสมินเอง เราไม่ต้องห่วง” “อย่างเฮียทรงพี่ไม่ได้หรอก ต้องทรงพ่อเท่านั้นค่ะ ไปนะ เดี๋ยวมา” พูดจบคริสตัลก็รีบเดินไปที่ห้องน้ำทันที เพราะตอนนี้ข้าศึกเริ่มประชิดกำแพงเมืองของเธอแล้ว “เรากับยัยคริสนี่เป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ใช่ป่ะ?” ไคโรเอ่ยถามร่างบางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาหลังจากที่คริสตัลไปเข้าห้องน้ำ “เอ่อ เฮียไคหมายความว่าไงคะ จัสไม่เข้าใจ” “ก็หมายความว่า เธอกับน้องสาวของเฮียไม่ได้เป็นเลสเบี้ยนใช่มั้ย?” “แค่ก!! แค่ก!! แค่ก!!” น้ำที่ยกดื่มเข้าไปแทบจะสำลักออกมาจากปากของจัสมินหลังจากที่เธอได้ยินคำถามของคนตรงหน้า “หนูกับยัยคริสเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ อีกอย่างหนูชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบเพศเดียวกัน” “แล้วเรามีแฟนยัง?” “คะ?” พอเจอคำถามจากคนตรงหน้า จัสมินก็ได้แต่ทำหน้างุนงง “จัสมินมีแฟนหรือยัง?” “เอ่อ ยังค่ะ เฮียไคถามทำไมคะ?” “ก็แค่อยากรู้ ว่าสวยๆ แบบเราเนี่ยจะมีแฟนหน้าตายังไง”