ตกลงขายน้องสะใภ้กับหลานสาว
1070 คำ
เห็นเฝิงหลี่จวินไม่พูดอะไร ทั้งยังไม่ทรมานเยี่ยหูชงเพิ่ม หวงเจียวหม่าใจชื้นรีบพูดโน้มน้าว
“พรุ่งนี้ข้าจะพานางขึ้นรถม้าไปส่งให้นายท่านด้วยตัวเอง รับรองนายท่านเห็นหน้ากัวซื่อจะต้องชื่นชอบ นายท่านไม่ต้องห่วงข้าจะพูดกับนางให้เข้าใจเอง กัวซื่อมีวาสนารับใช้นายท่านนางต่างหากต้องดีใจ ข้าพูดถูกต้องหรือไม่เจ้าคะ”
“แล้วบุตรสาวนาง เจ้าจะให้ข้ารับไว้อีกคนไม่อายุน้อยไปหน่อยหรือ”
“เรื่องนั้นนายท่านไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ลั่วเอ๋อร์ฉลาดรู้ความ นายท่านให้นางเป็นบ่าวรับใช้อีกคนก็ได้ หรือจะเอานางไปขายต่อข้าเชื่อว่าต้องได้ราคาดีแน่เจ้าค่ะ”
..ปัง!...
เฝิงหลี่จวินเผลอตบโต๊ะจนขาไม้หักเอียง ฟังจากวาจาหวงซื่อ หมายความว่านางกับเยี่ยหูชงมีความคิดอยากขายครอบครัวน้องชายนานแล้ว โชคดีที่เขามาพบเสียก่อน โชคดีมาก!
เงาร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนหันหลังเตรียมจากไป “..ดี...ดีมาก ยามเช้าข้าจะรอข่าวดีจากเจ้า”
“ขอบคุณนายท่าน! ขอบคุณนายท่าน”
ก่อนไปเฝิงหลี่จวินไม่ลืมกำชับ
“สามีไม่เอาไหนของเจ้ากระดูกหักไปครึ่งตัว ทางที่ดีพวกเจ้าอย่าได้คิดหลบหนี ต่อให้หนีพวกเจ้าไม่มีทางออกไปพ้นถนนตั๋วถ่ง ถึงตอนนั้นเงินกี่ตำลึงก็แลกชีวิตพวกเจ้าไม่ได้”
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ นายท่านไว้ใจข้าได้เลย ให้คนของท่านเฝ้าไว้ก็ได้ ฟ้าสางเมื่อไหร่ข้าจะรีบไปบ้านน้องสะใภ้ทันทีเลย”
หวงเจียวหม่าโขกศีรษะคารวะซ้ำไปซ้ำมา เฝิงหลี่จวินกับหงเทาเร้นกายหายไปแล้ว สายลมเย็นพัดพาความเงียบสงัดมาเยือนฝั่งบ้านใหญ่สกุลเยี่ย พอแน่ใจว่านายท่านโต่วฉ่างกลับไปแล้วหวงซื่อรีบเข้าไปดูอาการสามี ที่ไหนได้นางแตะตัวเขาทีเดียวเยี่ยหูชงเจ็บปวดจนชักกระตุก หวงซื่อสองมือเงอะงะแก้มัดผิดบ้างถูกบ้างยิ่งทำเยี่ยหูชงเจ็บเข้าไปใหญ่ กว่าสองสามีภรรย***านใหญ่สกุลเยี่ยจะลากตัวกันเข้าบ้านได้กินเวลานานพอดู นั่นเป็นเรื่องที่แม่ทัพใหญ่เฝิงไม่สนใจ สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวชายหนุ่มวัยสามสิบปีตอนนี้ คือใบหน้างดงามดวงตาฉ่ำวาวราวกับจะคั้นน้ำ ช่วงเอวเรียวบางที่เขาได้สัมผัสวันนี้ความรู้สึกยังร้อนผ่าว สมองเฝิงหลี่จวินพลอยร้อนวูบวาบไปด้วย
“หงเทาเจ้าไปหารถม้าดีที่สุดในเมืองเตรียมไว้ พรุ่งนี้เช้าข้าต้องได้ตัวคนกลับเมืองหลวงไปด้วย”
“ทราบแล้วขอรับ”
“ส่วนสารเลวสองคนนั่นส่งเข้าคุกซะ ชาตินี้อย่าให้ออกมาทำชั่วได้อีก”
“ขอรับ”
ก่อนฟ้าสาง
หงเทานำรถม้าอย่างดีที่สุดในเมืองเจิ้งโจวมาจอดรอหน้าบ้านหวงซื่อ ทันทีที่เห็นท้องฟ้าทอแสงวันใหม่ บานประตูบ้านหวงซื่อเปิดออก เงาร่างสะใภ้ใหญ่สกุลเยี่ยเดินออกมา สีหน้าหวงซื่ออิดโรยเหมือนไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน
หวงซื่อมองเห็นรถม้าคันใหญ่จอดรออยู่ไม่ไกลก็เข้าใจ นางพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินไปเคาะประตูบ้านอดีตน้องชายสามี รออยู่สองเค่อถึงได้เห็นเงาร่างกัวฝูเชี่ยนเดินมาเปิดประตูต้อนรับ สายตาหงเทามองตามไปเห็นเพียงหวงเจียวหม่ากับกัวฝูเชี่ยนเดินเข้าไปข้างใน ไม่รู้หวงซื่อพูดจาอีท่าไหนครึ่งชั่วยามต่อมานางพาสองแม่ลูกออกมาได้จริง หงเทารีบก้มหน้าหลบสายตา
“เอาล่ะน้องสะใภ้ พวกเรารีบขึ้นรถม้ากันเถอะ”
กัวฝูเชี่ยนมองดูรถม้าหรูหราคันใหญ่ก่อนหันมามองหวงซื่อ “นี่เป็นรถม้าที่พี่สะใภ้เตรียมไว้หรือเจ้าคะ เหตุใดคันใหญ่เพียงนี้ ท่านเอาเงินมาจากไหน”
“เมื่อวานเจ้าบอกว่าลั่วเอ๋อร์ล้มป่วย ข้าคิดอยู่ทั้งคืนเป็นห่วงหลานสาวนอนอย่างไรก็ไม่หลับ เช้านี้หารถคันนี้มาได้ไม่ง่ายเลย รีบขึ้นไปเถอะจะได้พานางไปหาหมอยิ่งเร็วยิ่งดี”
ปากพูดไปหวงซื่อแทบจะลากเยี่ยซีลั่วขึ้นรถม้าอยู่แล้ว กัวฝูเชี่ยนไร้หนทางอิดออดได้แต่ยอมเดินขึ้นรถม้าโดยดี อันที่จริงเมื่อคืนลั่วเอ๋อร์ร้องเจ็บแผลอยู่นานค่อนคืน จนอ่อนแรงหลับไปเอง เช้านี้หวงซื่อมาเคาะประตูบ้านกลับไม่ทวงเงิน บอกว่าเตรียมรถม้าไว้พาลั่วเอ๋อร์ไปหาหมอ ฟังบทสนทนาหวงเจียวหม่า หงเทาเข้าใจแล้ว เช่นนี้เองแม่นางกัวถึงได้ยอมพาบุตรสาวออกจากบ้าน
“พี่สะใภ้ไม่นั่งข้างในด้วยกันหรือเจ้าคะ ที่ทางกว้างขวางท่านเข้ามานั่งด้วยกันเถอะ”
หวงซื่อโบกมือ “ข้าเวียนหัวง่ายไม่ชอบนั่งรถม้า ข้านั่งรับลมข้างนอกดีแล้ว รีบออกรถเถอะ”
มือหยาบรีบปลดผ้าม่านลง ประโยคหลังหวงซื่อหันมาบอกหงเทา วันนี้สารถีรถม้าคันใหญ่เป็นถึงลูกน้องคนสนิทแม่ทัพใหญ่เฝิง ล้อรถม้าเคลื่อนออกไปพ้นถนนตั๋วถ่งไม่นาน หงเทาส่งสายตาให้หวงเจียวหม่ากระโดดลงไป รถม้ายังวิ่งอยู่หวงซื่อลังเลเห็นได้ ชัดสุดท้ายนางไม่กล้ากระโดดเลยโดนปลายเท้าหงเทาช่วยสะกิด ร่างอ้วนท้วนกลิ้งลงไปคลุกฝุ่นหลายตลบ ฟังจากเสียงกระแทกน่าจะมีกระดูกหักสองสามแห่ง หงเทายิ้มพึงพอใจ
“ท่านแม่เสียงอะไรเจ้าคะ”
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“หรือจะเป็นเสียงท่านป้า”
กัวฝูเชี่ยนอยากรู้ไม่ต่างกับบุตรสาว พูดตามตรงนางไม่ไว้ใจหวงซื่อ ไม่ทันที่มือเรียวบางจะเปิดผ้าม่านออกดู เงาร่างสูงใหญ่โผล่พรวดเข้ามานั่งด้านในเสียก่อน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แม่ทัพเฝิง?
(กดอ่านตอนต่อไปเลยจ้า)
~~~~~~~~~~~~~~~~~
หากชื่นชอบอย่าลืมกด ❤️ กดติดตามเพิ่มเข้าชั้น ✅
คอมเม้นท์ให้กำลังใจกันนะคะ
- ผู้เขียน
