เสน่หาพ่อเพื่อน (NC18+)

บ่ายแก่ ๆ ในวันสุดท้ายของการเปิดเรียนในสัปดาห์นี้ “อ้าววีนา เลิกเรียนแล้วมานั่งทำอะไรตรงนี้” แพรว นักศึกษาปีสองที่กำลังเดินออกจากตึกคณะทักถาม หนึ่งในเพื่อนร่วมกลุ่มที่เรียนคณะเดียวกัน ที่ปกติแล้วอีกฝ่ายจะรีบขึ้นรถของแฟนหนุ่มหรือไม่ก็เพื่อนคนอื่น ๆ ออกไปเดินเที่ยวหรือทำอะไรนอกมหา’ลัย ทันทีที่หมดคาบเรียน แต่วันนี้กลับมานั่งทำหน้าเซ็งโลกอยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นไม้หน้าตึกคณะ “แกรอใคร รอพี่ดรีมเหรอ” แพรวพูดถึงนักศึกษาหนุ่มรุ่นพี่ปีสาม ที่เป็นแฟนของวีนา “ไม่ ฉันรอแกต่างหาก” “รอฉันเนี่ยนะ รอทำไม” “ไปหาไรกินกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” วีนาลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาคล้องแขนเพื่อนสาวตั้งท่าจะลากพาไปด้วย “เดี๋ยว ๆ ใจเย็นก่อน ไหนแกบอกว่าวันหยุดยาวนี้จะไปเที่ยวต่างจังหวัดกับแฟนไม่ใช่รึไง” “ไม่ไปแล้ว แฟนที่ไหนไม่มีย่ะ” แพรวออกตัวเสียงขุ่นสีหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อพูดถึงแฟนหนุ่มคนดังกล่าว “ทะเลาะอะไรกันอีก” “ฉันจับได้ว่ามันแอบคุยกับชะนีคนอื่นน่ะสิ ก็เลยเททริปเที่ยวซะเลย ไอ้บ้าดรีม! คนเฮงซวย!” นักศึกษาสาวสวยประจำคณะเตะกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่ลากมาด้วยพร้อมกับสบถด่าเสียงขัดใจ แพรวไม่ได้ออกความเห็นอะไรมาก เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วีนาทะเลาะกับพี่ดรีม ดรีมกับวีนาคบกันมาตั้งแต่ที่วีนายังเรียนมัธยม คนหนึ่งสวยเซ็กซี่ อีกคนหน้าตาดีแถมรวยมาก เธอรู้นิสัยของเพื่อนดี เช่นเดียวกับที่รู้ว่าแฟนหนุ่มของเพื่อนเป็นผู้ชายเจ้าชู้ ซึ่งก็ไม่ต่างกับวีนาที่มีผู้ชายเข้ามาจีบไม่เว้นวัน แต่ต่างกันตรงที่วีนาไม่เคยมีคนอื่น วีนากับแฟนเคยทะเลาะจนหวิดเลิกกันหลายรอบ แต่ก็กลับมาคืนดีกันในที่สุด เพื่อน ๆ ที่ไม่อยากกินอาหารหมาจึงทำเพียงแค่มองดูเหตุการณ์โดยไม่ออกตัวอะไรมาก ซึ่งครั้งนี้ดูแล้วก็คงไม่ต่างจากครั้งก่อน ๆ “วันหยุดยาวนี้ให้ฉันไปค้างกับแกด้วยนะ” “แต่แกจะไปเที่ยวกับพี่ดรีมไม่ใช่รึไง” “ก็บอกว่าไม่ไปแล้ว ให้ฉันไปนอนด้วยได้มั้ย” “ไอ้ได้มันก็ได้อยู่หรอก แต่วันหยุดนี้ฉันไม่ได้อยู่ห้องน่ะสิ” “อ้าว แกก็จะไปเที่ยวเหรอ” “ฉันถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานที่รีสอร์ทเปิดใหม่ของพ่อน่ะ” “พ่อแก ที่ว่าไม่ค่อยมีเวลาเจอกันนั่นอะนะ” “อือ นั่นแหละ” “งั้นเหรอ... หมายความว่าวันหยุดนี้ฉันก็ต้องอยู่คนเดียวน่ะสิ” วีนาทำหน้าเศร้าซึมจนแพรวนึกเห็นใจ จึงเอ่ยปากชวนเพื่อนไปด้วย “ถ้าแกไม่กลัวเบื่อจะไปด้วยกันก็ได้นะ รีสอร์ทของพ่อฉันอยู่ติดทะเลแถว ๆ ปราณบุรี” “ทะเล๊! จริงอ่ะ ไม่เห็นรู้เลยว่าพ่อแกมีรีสอร์ทติดทะเลด้วย” วีนาอุทานเสียงตื่นเต้น “ตกลงไปมั้ย ถ้าแกจะไปด้วย เดี๋ยวฉันจะไปโทร.ไปบอกพ่อล่วงหน้าก่อน” “ไปสิไป!” วีนาตอบรับในทันที เมื่อแพรวคุยกับพ่อเสร็จ จึงขอตัวกลับไปเอาสัมภาระที่ห้องพัก ส่วนวีนาเมื่อรู้จากแพรวว่าพ่อของแพรวที่ตอนนี้กำลังทำธุระอยู่ที่ไหนสักแห่งในกรุงเทพฯ และจะขับรถมารับในช่วงเย็น เธอจึงขอตัวไปซื้อของเพิ่มเติม “กระเป๋าเสื้อผ้าแกก็อยู่นี่แล้วไง จะซื้ออะไรอีก” “ชุดว่ายน้ำไงยะ ชุดว่ายน้ำ ไปทะเลก็ต้องมีบิกินี่” “คงไม่ใช่ว่าจะใส่ถ่ายรู้ยั่วพี่ดรีมหรอกใช่มั้ย” แพรวถามอย่างรู้ทัน แต่วีนากลบเกลื่อนด้วยการปฏิเสธเสียงแข็ง “หึ ทำไมต้องแคร์มันด้วย ไปทะเลทั้งทีก็ต้องมีชุดว่ายน้ำสวย ๆ ใส่อวดรูปร่างกันบ้าง” “เริ่ด ! วันหยุดยาวคนไปเที่ยวทะเลเยอะ คนสวยอย่างคุณเพื่อนตกผู้ได้ตรึมแน่” แพรวยอเพื่อนอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายไปทำธุระของตนและรอเวลานัดหมาย ๐๐๐๐๐            “ไหนแกบอกว่าพ่อแกจะมารับเวลานี้ไง รู้งี้ฉันขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องของแกซะก่อนก็ดี” วีนาบ่นเหนียวตัวหลังจากรีบไปห้างแล้วสอยชุดว่ายน้ำมาสองสามชุด เธอที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาก็รีบนั่งแท็กซี่มาสมทบกับแพรวที่คอนโด เมื่อถึงเวลาค่ำจึงลงมารอพ่อของแพรวที่คอนโด แต่รออยู่หลายสิบนาทีอีกฝ่ายก็ยังไม่โผล่มา            “ไว้ไปอาบที่นู่นก็ได้ ตัวแกไม่เหม็น พ่อฉันไม่ว่าหรอก นั่นไง! มาแล้ว พ่อคะทางนี้ ๆ !” แพรวปลอบเพื่อนและหันไปโบกมือเรียกรถยนต์ยุโรปสีดำที่ขับมาจอดเทียบอยู่ใกล้ทางเท้าที่ทั้งสองคนยืนอยู่            วีนามองผู้ชายตัวสูงเดินออกมาจากรถด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากเชื่อสายตา เพราะเธอที่ไม่เคยเจอพ่อของเพื่อนมาก่อน จึงคิดว่าพ่อของแพรวจะดูมีอายุกว่านี้เสียอีก            แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับต่างจากสิ่งที่คิดก่อนหน้านี้            พ่อของแพรวตัวสูง รูปร่างหน้าตาดีและดูเด็กกว่าที่วีนาคิด            “พ่อคะ นี่วีนาเพื่อนของแพรว วีนานี่พ่อฉันเองชื่อพศิน ~” แพรวกระโจนเข้าไปคล้องแขนของพ่อและแนะนำให้คนทั้งคู่รู้จักกัน            “ส-สวัสดีค่ะ คุณพศิน” วีนายิ้มเก้อไม่กล้าสบสายตาคมของพ่อเพื่อนขณะยกมือไหว้อีกฝ่าย ที่รับไหว้และทักทายเธออย่างเป็นกันเอง            “เรียกอาพศินเฉย ๆ ก็ได้ครับ ยัยแพรวมีเพื่อนสวยขนาดนี้ คงมีหนุ่มๆ มาจีบลูกด้วยล่ะสิ ไว้พามาแนะนำพ่อด้วยนะ~” พศินหันไปแหย่ลูกสาวอย่างอารมณ์ดี            “พ่ออ่ะ! แพรวบอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ” ลูกสาวบ่นอุบปัดมือพ่อที่ขยี้ผมบนหัวของเธอออก “ครับ ๆ งั้นเรารีบไปกันเถอะ ต้องขับรถอีกไกล มาครับเดี๋ยวอาช่วย” พศินเดินเข้ามาใกล้วีนา ช่วยลากกระเป๋าสัมภาระของเพื่อนลูกสาวแล้วนำไปเก็บไว้ที่กระโปรงหลังรถ เมื่อทุกคนขึ้นรถยนต์ของพศินจึงขับรถมุ่งไปยังจุดหมายปลายทาง