ถึงร้ายก็รัก

ภาคิน พินิจภักดี หนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าปี เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูล โสด ไม่หล่อแต่มีเสน่ห์ สาวๆหมายปองเขา แต่เขาไม่สนใจ เป็นเจ้าของไร่ชาที่กว้างใหญ่ที่สุดของภาคเหนือ และส่งออกอันตับต้นๆของประเทศไทย นอกจากไร่ชาก็ยังมีธุรกิจโรงแรม ร้านกาแฟอยู่ภายในไร่ชา และในตัวเมืองเชียงใหม่ คุณภมรและคุณพิมพรรณวางมือจากธุรกิจ แบ่งทรัยพ์สมบัติให้ลูกๆทั้งสองคน และพักอาศัยอยู่ในสวนใกล้ๆกับร้านกาแฟ ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย คอยเป็นที่ปรึกษาให้กับลูก คุณภมรและคุณพิมพรรณไม่ห่วงลูกชายคนเล็ก เพราะธุรกิจของเขาทางใต้มั่งคั่งมาก ห่วงก็แต่ลูกชายคนโตที่ยังไม่มีครอบครัว สองสามีภรรยาลุ้นหลายรอบ ว่าเมื่อไหร่ลูกชายจะแต่งงานสักที อ้างแต่ว่ายังอยากทำงานและอยู่เป็นโสด ยังไม่อยากปวดหัว และสุดท้ายก็บอกว่า เลือกไม่ถูกเพราะมีหลายคนเหลือเกิน รักและชอบทุกคน นั่นหมายความว่าเขายังไม่พร้อม ยังมีความสุข ทำให้สองสามีภรรยาไม่คุยเรื่องคู่ครองกับลูกชายคนโตอีกเลย นพพร พินิจภักดี ลูกชายคนเล็ก แต่งงานแล้วกับสาวใต้ตาคม ผมหยักศก และแยกครอบครัวออกไปทำธุรกิจที่บ้านภรรยาทางภาคใต้ ไม่ยุ่งกับกิจกาจของครอบครัวทางภาคเหนือเลย นานๆถึงจะกลับมาเยี่ยมพ่อแม่และพี่ชาย ภาคินเอ็นดูมารดี น้องสะไภ้มาก ทำงานเก่ง ขยัน หน้าตาสวย ดูแลน้องชายเขาดีมากๆเคยแอบคิดว่า ถ้าเขามีภรรยาอาจใกล้เคียงกับมารตี แต่น้องสะไภ้เขาผิวคล้ำ เขาชอบคนผิวขาวเนียนมากกว่า หรืออาจเป็นเพราะว่าเขาเป็นคนผิวคล้ำก็ได้ เลยชอบผู้หญิงผิวขาว อันที่จริงผู้หญิงของเขาก็มีทั้งผิวขาวและผิวคล้ำ แต่ถ้าเจอคนที่เขาถูกใจจริงๆ ก็ไม่เลือกหรอกว่าขาวหรือดำ ถ้าเคมีเข้ากันอะไรๆก็ไม่มีปัญหา เดิมคุณภมรเป็นคนกรุงเทพฯ มาเรียนที่ภาคเหนือและมาเจอสาวเหนืออย่างคุณพิมพรรณ หลังเรียนจบคุณภมรและคุณพิมพรรณแต่งงานตั้งรกรากอยู่ที่ภาคเหนือ สร้างครอบครัวจนมีทุกอย่าง สองคนอยากได้ลูกสาวมาก แต่ไม่สามารถมีได้ ภาคินลูกชายคนโตผิวคล้ำหน้าตาคมเข้มเหมือนพ่อ ส่วนนพพรผิวขาวเหมือนแม่แต่หน้าเข้ม ลูกสองคนนิสัยต่างกันมาก ภาคินใจร้อน มุทะลุ พูดไม่เพราะ พูดก่อนคิด ส่วนนพพรใจเย็น คิดก่อนพูด สองสามีภรรยาไม่ห่วงลูกชายคนเล็กเท่าไหร่ เพราะแต่งงานมีครอบครัว มีธุรกิจที่มั่งคง แต่กลับห่วงลูกชายคนโตมากกว่า ภายนอกเหมือนจะเป็นคนใจเย็นเงียบขรึม แต่ลึกๆแล้วใจร้อนและเอาแต่ใจตัวเองมากด้วย อยากได้อะไรต้องเอาให้ได้ วัยสามสิบห้าปีของภาคิน เขาผ่านเรื่องราวหลายอย่าง ทั้งเรื่องการงาน เรื่องผู้หญิง เรื่องธุรกิจ คู่แข่งของเขาหมายจะล้มเขาหลายครั้ง ใช้เลห์เหลี่ยมมากมายหลายอย่าง แต่เขาก็รอดมาได้ทุกครั้ง วันนี้เขามีนัดประชุมประจำเดือนกับผู้จัดการโรงแรม ร้านกาแฟ ไร่ชา เขามีนโยบายที่จะสร้างร้านกาแฟที่หน้าไร่ชา ห่างจากไร่ประมาณสองกิโลเมตร เหตุเพราะว่าช่วงสองสามปีที่ผ่านมา ไร่ชาของเขาดังมาก ทำให้มีนักท่องเที่ยวเข้ามาเที่ยวชมไร่ชา ดื่มกาแฟ กินอาหาร เขาอยากสร้างร้านกาแฟ เพื่อเป็นจุดพักก่อนที่ลูกค้าจะเข้าไร่ เป็นการชะลอนักท่องเที่ยว ไม่ให้เข้ามาแออัดภายในไร่ มีหลายครั้งที่นักท่องเที่ยวและลูกค้าร้องเรียนเรื่องรอเครี่องดื่มและอาหารนานเกินไป หากสร้างดักไว้ที่หน้าทางเข้าไร่ จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ร้านกาแฟภายในไร่ไม่สามารถขยับขยายได้ เขาไม่อยากให้นักท่องเที่ยวมากระจุกอยู่ที่เดียว อีกอย่างหากเปิดอีกร้าน ชาวบ้านเด็กหนุ่มสาวแถวนี้ก็จะมีงานทำ ไม่ต้องดิ้นรนไปทำงานที่อื่น ใกล้บ้าน ใกล้ครอบครัว เอกภพเลขาคนเก่งของเขา นัดประชุมหัวหน้างานทุกคนที่โรงแรมสามโมงเช้า เอกภพก็เป็นอีกคนที่มีบ้านอยู่แถวนี้ เขาเรียนจบเกษตรที่เชียงใหม่ เคยไปทำงานที่กรุงเทพฯแต่เพราะทนความคิดถึงบ้านไม่ไหว กลับมาหางานที่บ้าน ผ่านงานไกด์นำเที่ยว ทำสวนเกษตร ท่าทางดีรู้งานทุกอย่าง ไม่ว่างานโรงแรม งานออกแบบสวน งานร้านกาแฟ งานต้อนรับ รวมถึงงานประสานงานต่างๆเอกภพทำได้ดี แถมโสด เหมาะกับการทำงานประเภทนี้มาก เอกภพหัวดีหัวเร็วสอนอะไรนิดหน่อยก็ทำได้แล้วมีความรู้เรื่องบัญชีดีมากกลับไปนอนบ้านทุกคืน ถึงแม้ว่าจะมีบ้านและห้องที่โรงแรมไว้ให้สำหรับผู้จัดการพักก็ไม่ค่อยพัก อ้างว่าเป็นห่วงพ่อกับแม่ งานเยอะจริงๆเขาถึงจะยอมพักที่ห้อง หรือไม่ก็ที่บ้านที่เตรียมไว้ให้ ได้คนทำงานแบบนี้ดี แต่เขาก็ไม่ได้เอาเปรียบ ปรับเงินให้ทุกปี สมกับการทำงานที่ทุ่มเทของเขา จริงๆเขามีลูกน้องแบบเอกภพหลายคน เรียกว่าระดับหัวกะทิเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นผู้จัดการไร่ ผู้จัดการร้านกาแฟ โฮมสเตย์ นับวันคนยิ่งตกงานมากขึ้นทุกวัน เด็กจบใหม่หางานยากมาก แล้วลูกน้องเขาแต่ละคนก็มีบ้านอยู่แถวนี้ หลายคนผิดหวังจากเมืองหลวง กลับมาทำงานที่บ้าน ถึงเงินเดือนจะไม่มากมายนัก แต่สำหรับต่างจังหวัดแบบนี้ ถ้าไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุหร่ายก็มีเงินเก็บ พนักงานทุกคนมีที่พักฟรี น้ำไฟฟรี อาหารฟรี ยกเว้นวันหยุด เพราะบางคนก็อยากเข้าไปเที่ยวในเมือง หาโน้นนี่กินบ้าง เอกภพมีแม่กับพ่อที่แก่ชราแล้วสองคน พี่สาวและพี่ชายแต่งงานแยกครอบครัว เหลือเขาที่เป็นลูกคนเล็กที่ต้องอยู่ดูแลพ่อกับแม่ ทำให้ถึงจะอายุสามสิบแล้ว เลขาของเขาก็ยังไม่มีครอบครัว และเขาเอ็นดูเอกภพเหมือนน้องชาย ยินดีให้ความช่วยเหลือทุกอย่าง เขาชอบคนตั้งใจทำงาน ไม่ว่าจะเป็นที่โรงแรม ร้านกาแฟ โฮมเตย์ เขาจะมีเบี้ยขยันให้พนักงานทุกคน “สรุปว่าทุกคนเห็นด้วยกับฉันไหม เรื่องเปิดร้านขนมของเราเอง อาจจะต้องทำให้ห่างจากร้านเดิม ย้ายไปทำใหม่บนเนินเขานั่น แยกออกจากร้านกาแฟไปเลย” “เห็นด้วยครับ/เห็นด้วยค่ะ”ทุกคนดูตื่นเต้นกับโครงการใหม่ “งั้นก็ตกลงตามนี้ ต่อไปนอกจากโรงแรม ร้านอาหาร ร้านกาแฟ โฮมสเตย์ เราจะมีโรงงานทำขนมของเราเอง พวกขนมที่ทำจากชาก็จะต้องย้ายไปอยู่ด้วยกัน ที่ร้านกาแฟให้ขายเครื่องดื่มอย่างเดียว อาจจะต้องมีการเพิ่มคนส่งขนม ส่งอาหาร ขึ้นอีกแผนกนะเอกภพ” “ครับเจ้านาย” “หาคนออกแบบโรงผลิตขนม ให้เรียบร้อย เอาแบบมาให้ฉันดูก่อน ฉันอยากได้เร็ว ใกล้ปีใหม่แล้ว อยากให้เสร็จทันนักท่องเที่ยว” “ครับเจ้านาย ผมจะรีบจัดการทุกอย่างให้โดยด่วนครับ” “อ้อ...แล้วก็เริ่มรับสมัครพนักงานได้เลยนะ เอาที่คล่องทำขนมทั้งไทยและฝรั่งได้ ที่สำคัญโสดยิ่งดี จะได้ไม่มีปัญหา หรือถ้ามีครอบครัวก็ขอให้เป็นคนจังหวัดนี้ ได้ใกล้ๆยิ่งดี” “ครับเจ้านาย” หลังจากวันที่ประชุมกับพนักงาน ภาคินมีงานสำคัญที่กรุงเทพฯกำหนดอยู่ที่กรุงเทพฯหนึ่งสัปดาห์ เขาไม่กังวล ฝากงานไว้ที่เอกภพ และรบกวนพ่อกับแม่ให้เข้ามาดูความเรียบร้อยให้ ภาคินเดินทางด้วยเครื่องบิน เขามีบ้านและคอนโดอยู่ที่กรุงเทพฯส่วนมากเขาพักที่คอนโดมากกว่า เพราะสะดวกหลายอย่าง ทั้งเรื่องสาวๆของเขา เว้นที่บ้านไว้ อยากให้เป็นส่วนตัว เขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนไปที่บ้านเขาเลยสักคนเดียว เพราะยังไม่ได้จริงจังกับใคร จริงๆเขามาคุยงานกับต่างชาติที่จะมาเที่ยวเมืองไทย นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้ ชอบตีกอล์ฟ และจังหวัดที่เขาอยู่มีสนามกอล์ฟขนาดสิบแปดหลุมอยู่สองสามที่ เป็นอีกธุรกิจที่เขาชอบ ต่างชาติหนีหนาวมาเที่ยวเมืองไทย แพคเกจค่าห้องพัก ค่าอาหาร ราคาไม่แรงเลย นั่นทำให้ต่างชาติหลายคนอยากมาเที่ยว ภาคเหนือวัฒนธรรมสวยงาม สถานที่ท่องเที่ยวมากมาย ปีนี้เป็นที่สามที่เขารับทัวร์จากต่างประเทศ แต่เขาไม่คิดที่จะขยายธุรกิจ เอาแค่ที่มีก็พอ แม้จะชอบธุรกิจสนามกอล์ฟมาก แบ่งให้คนอื่นบ้าง เขาไม่เน้นขยายกิจการ แต่เน้นการบริการและคุณภาพมากกว่า ภาคินแปลกใจ มีใบสมัครงานเข้ามาในระบบ และเป็นแม่ของเขาที่เปิดรับสมัครผ่านบริษัทฯ ล้วนแล้วแต่เป็นนักโภชนาการ พยาบาล ซะส่วนมาก “แม่ครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมรับสมัครงาน จะรับมาทำส่วนไหนครับแม่” “ไม่ต้องตกใจหรอก แม่ทำแค่เป็นพิธี จริงๆแม่มีคนที่จะมาทำงานด้วยแล้ว แค่อยากให้เข้าระบบแค่นั้นเอง” “แม่อยากได้ ใครสักคนมาดูแลเรื่องอาหาร เรื่องสุขภาพทั้งของแม่และพ่อ” “ทำไมเหรอครับแม่ แม่ครัวหรือพยาบาลที่ดูแลอยู่ ปฏิบัติกับแม่ไม่ดีเหรอครับ” “เปล่าๆแม่ไม่อยากกวนพยาบาลเขา อีกอย่างแม่เบื่ออาหารเหลือเกินลูก เลยอยากได้คนที่สามารถทำอาหารหลากหลายอย่าง ภาคินจะได้ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่ เรื่องอาหารการกิน เรื่องสุขภาพพ่อกับแม่ด้วย” “หมายความว่าแม่จะจ้างต่างหากใช่ไหมครับ” “ใช่ลูกแม่จะจ่ายเงินเดือนเอง ให้พักอยู่กับแม่ที่บ้าน จะไม่รบกวนคนของลูก เห็นว่าจะสร้างอาคารทำขนมเองใช่ไหม แม่สร้อยเขาจะได้กลับไปทำตรงนั้น อีกอย่างเขาจะได้กลับไปอยู่กลับสามีกับลูกเขา ไม่ต้องมาค้างบ้านแม่” “ก็ดีครับแม่ ผมเองก็อยากให้น้าสร้อยมาช่วยดูแลโครงการใหม่เหมือนกัน เป็นการตอบแทนที่เขาดูแลแม่มานาน ซื่อสัตย์ ขยัน” “ดีแล้วลูกสร้อยเขาคนสะอาดเรียบร้อย แม่อยากให้เขาได้เติบโต ไม่ใช่มาอยู่แต่กับคนแก่” “งั้นแม่ก็ให้คนของแม่ส่งใบสมัครเข้ามาได้เลยนะครับ ผมจะให้เอกภพจัดการเรื่องเอกสารให้” “ให้เอกเขาทำเรื่องเอกสารอย่างเดียวก็พอ ไม่ต้องห่วงเรื่องสวัสดิการอย่างอื่น เดี๋ยวแม่กับพ่อดูแลเอง” “ครับแม่ แม่อยากได้อะไรไหมครับผมจะเข้ากรุงเทพฯ” “ไม่เอาหรอกลูก ไม่อยากได้อะไรเลย” “นึกว่าอยากจะได้ลูกสะไภ้” “โอ้ย....ถามตัวเองก่อนเถอะ ว่าอยากได้เมียไหม เดี๋ยวพวกสาวๆของลูกเขาจะขาดใจกันพอดี หรือลูกนั่นแหละจะขาดใจก่อน ความหมายของแม่คือ ลูกสะไภ้ ก็คือภรรยาของลูกชาย ถ้าเรายังไม่พร้อม ก็อย่าเพิ่งคิดเล ยแค่ตอนนี้ป้องกันตัวเองไม่ให้เจ็บป่วยก็ดีแล้ว แม่ห่วงอย่างเดียวนี่แหละ” “แม่ครับ ระดับผมเนี้ยนะ ไม่พลาดหรอกครับ ป้องกันอย่างดี” “จ้า พ่อคุณ พ่อคนเก่ง เอาตัวให้รอดนะ เดี๋ยวเจอผู้หญิงดีๆเขาจะเมินเอา” “ไม่มีทางหรอกครับแม่ ทุกคนที่ได้รู้จักผม มีแต่จะหลงใหลไม่เคยมีไม่สนใจหรอกครับ” “หลงตัวเองนะเรา ไม่เอาแล้วแม่จะพักผ่อนแล้ว ดูแลตัวเองนะลูก” กว่าจะวางสายจากลูกชายคุณพิมพรรณก็ร่ายยาว ลูกถึงจะอายุมากขนาดไหน สำหรับพ่อกับแม่ลูกก็ยังดูเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ