เพื่อนเล่นชิ้นโปรด

INTRO คนที่โดดเด่นในสายตาคนอื่นมักจะเป็นคนที่พยายามทำตัวแปลกแยกจากคนทั่วไป ความนิ่ง สุขุมแต่แฝงเร้นไปด้วยความร้ายกาจสะกดสายตาให้ไม่สามารถละออกไปไหนได้เลย.. คุณเคยมั้ย? หลงรักผู้ชายที่รู้อยู่เต็มอกว่าสุดท้ายผู้ชายคนนั้นก็คือคนที่จะขย้ำหัวใจคุณให้แหลกเหลวคามือ ฉันน่ะกำลังตกอยู่ในสภาวะนี้อยู่ มันเกิดขึ้นราวกับถูกมนต์สะกดและโงหัวไม่ขึ้นเลย สายตาฉันกำลังจับจ้องไปยังผู้ชายคนหนึ่งที่พิงหลังอยู่ตรงระเบียงหลังห้อง เดิมทีเด็กเรียนอย่างฉันจะนั่งข้างหน้าสุดเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้ที่อาจารย์ถ่ายทอดมาให้หมด แต่ทว่าเมื่อสนใจใครคนหนึ่งอยู่ฉันก็ย้ายตัวเองมานั่งริมหน้าต่างที่สามารถมองการเคลื่อนไหวของผู้ชายที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงหลังห้องน้ำเก่า ๆ ที่ฉันสามารถมองเห็นได้ ใบหน้านั้นคมเฉี่ยวและให้ความรู้สึกอันตราย สัญลักษณ์การแต่งตัวที่ไม่เกรงกลัวต่อกฎระเบียบของโรงเรียนบ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้มีความ 'ร้ายกาจ' อยู่ในตัวไม่น้อยเลย ควันบุหรี่สีขาวลอยคละคลุ้งอยู่กลางอากาศ ฉันไม่อาจละสายตาไปจากเพื่อนร่วมห้องของตัวเองได้ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร.. 'สายฟ้า' คือผู้ชายอันตรายที่ฉันควรเอาตัวเองหลีกหนีออกไปจากเขาให้ได้มากที่สุดแต่ทว่าฉันกลับยินยอมที่จะเดินไปหาความอันตรายนั้นด้วยตัวของฉันเอง "อ๊ะ.." ทันทีที่ดวงตาคมเฉี่ยวตวัดสายตาขึ้นมามองหน้ากันฉันก็หลบหลีกสายตาคู่นั้นด้วยความไม่แนบเนียนทันที โดนจับได้แล้ว.. ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองอย่างประหม่า ไม่รู้ว่าสายฟ้าจะรู้ตัวหรือเปล่าแต่ทว่าฉันก็ยังรวบรวมความกล้าชำเลืองกลับไปมองเขาอยู่ดี แต่ครั้งนี้สายฟ้ากลับหายไปแล้ว "มีอะไรหรือเปล่าธารใส" มีนา เพื่อนร่วมห้องถามเมื่อเห็นว่าฉันกำลังกวาดสายตามองหาใครสักคน "เปล่า เราไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ" ฉันตัดสินใจลุกขึ้น ถือว่าโชคดีคาบนี้อาจารย์ติดประชุมเลยทำให้ลุกออกจากห้องได้อย่างง่ายดาย ฉันก้าวเท้าเดินออกไปด้วยจังหวะสม่ำเสมอ นำพาให้ตัวเองเดินไปยังห้องน้ำหลังอาคารเรียนที่เดิมที่สายฟ้าใช้เป็นที่สูบบุหรี่แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว "อ๊ะ อ๊า~ ระ แรงกว่านี้!" กึ่ก กึ่ก กึ่ก.. "อ๊ะ อ๊า.. จะ เสร็จแล้ว" ร่างกายฉันชะงักและหยุดนิ่งลงทันตาเห็น เสียงครางกระเส่าดังสะท้อนผ่านห้องน้ำบานเก่า ๆ บานนั้น และเสียงกระแทกกระทั้นที่ดังออกมาทำเอาฝ่ามือร้อนชื้นจนหายใจแทบจะไม่ทัน "อะ อื้อ! จะเสร็จ" เสียงสั่น ๆ นั้นเร่งเร้าจนน่าหวาดหวั่น ฉันแทบจะขยับไปไหนไม่ได้เพราะตกอยู่ในสภาวะอึ้งค้างที่ทำอะไรไม่ถูกเลย "อ๊า.." "เสร็จแล้วก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น" หัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันมองซ้ายมองขวาและรีบส่าวเท้าพาตัวเองหาที่หลบภัยเพื่อไม่ให้ใครตราหน้าว่ามาแอบซุ่มดูคนอื่นเขาร่วมรักกันในโรงเรียน! ฉันเปิดประตูห้องน้ำที่ขึ้นป้ายว่าชำรุดแล้ววิ่งเข้าไปก่อนจะปิดประตูบานนั้นลง "กะ กรี๊-" แค่เพียงหันไปเห็นว่ามีใครบางคนร่วมอยู่ในนี้ด้วยฉันก็เผลอจะแผดเสียงกรี๊ดอย่างสุดเสียงแต่ทว่าริมฝีปากกลับถูกมือหนากดปิดปากจนแนบสนิทเสียก่อน แววตาคู่ดุคู่นี้จับจ้องลงมาส่งผลให้ใบหน้าร้อนผ่าว ฉันกลืนน้ำลายแล้วเงียบลงไปได้อย่างง่ายดาย "เงียบ.." ทุ้มเสียงต่ำแผดเผ่าอย่างเชื่องช้า ราวกับคนขี้เกียจที่จะขยับปากพูดมันออกมา ฉันพยักหน้าเพื่อบอกให้เขารับรู้ว่าฉันเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการ "ทำตัวเป็นสต็อกเกอร์ สนุกมากมั้ย?" เสียงกระซิบดังคลออยู่ข้างหู มันแผ่วเบาแต่กลับทำให้คนที่ถูกจับได้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ปิดปากให้มิด ถ้าไม่อยากเจอดี" คำขู่ถูกพ่นออกมา คำพูดที่เน้นย้ำผ่านม่านตาคู่ดุยิ่งทำให้สายฟ้าน่ามองขึ้นไปอีกหลายเท่า "เข้าใจหรือเปล่า?" เขาถามย้ำแล้วขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราชิดกัน "บุหรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ.." ฉันกล่าวเล็กน้อย ทำตัวถือดีสั่งสอนเขาอย่างไม่น่าให้อภัย "เหรอ?" แค่เขาพูดปลายจมูกก็เหมือนกำลังเบียดชิดอย่างเชื่องช้า "เธอชอบฉัน?" เขาเอ่ยเอื้อนในตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศที่บีบบังคับให้หลีกเลี่ยงสายตาไปไหนไม่ได้ "อะ เอ่อ.." ฉันเคลื่อนย้ายสายตาหนีความประหม่าที่ตัวเองมี ปฏิเสธไม่ได้ว่าการถูกจับได้ทำให้กลายเป็นคนโง่งม แต่ทว่าการบอกว่าชอบก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับฉันเหมือนกัน เพราะฉันน่ะ.. ถูกส่งมาให้จับตาดูพฤติกรรมผู้ชายตรงหน้าให้ไม่คลาดสายตา.. "ชอบหรือเปล่า?" เอวบางถูกรั้งเข้ามาใกล้ ลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดจนใบหน้าฉันร้อนผ่าว "อื้ม เราชอบนาย" การก้าวขาเข้าไปในหนทางที่ไม่ควรเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่สวยงาม.. "ที่ว่าชอบ ชอบมากเท่าไหร่?" คำถามที่แทบไม่ต้องรอให้ไตร่ตรองธารใสก็ตอบออกมาได้เต็มปาก "มาก.. เราชอบนายมาก" "อื้ม ฉันก็ชอบเธอ" เขาบอกว่าชอบฉันแล้วฉกชิงจูบแรกไปอย่างง่ายดาย คำพูดนั้นเย็นชาและไร้ความจริงใจ ไม่ต่างกับจูบที่ว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกแต่ฉันกลับยินยอมที่จะรับมันมาอย่างเต็มใจ