เสี่ยขา...แก้ผ้าหนูหน่อย

วันวาเลนไทน์... เทศกาลบอกรักสุดฮิตที่อยู่คู่โลกมาเสียหลายศตวรรษ หล่อนเคยมองว่ามันดูน่าอายหากต้องแสดงความรักกันโจ่งแจ้งขนาดนี้ แต่พอย้อนกลับมาตอนนี้มันก็คงดูน่าอายน้อยลงเพราะทุกคนก็มักเลือกทำในวันนี้ อรอินทุ์ชะเง้อมองไปยังบ้านหลังข้างๆที่อยู่ติดกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอมองลอดกำแพงต้นไม้สีเขียวที่ปลูกไว้เพื่อมองหาใครบางคน หล่อนนั่งรอเขามาตั้งแต่กลับจากโรงเรียนแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะกลับมา “ทำไมกลับช้าจัง?” คนตัวเล็กพึมพำ ก้าวขึ้นไปเหยียบอิฐก้อนเล็กที่วางไว้เพื่อช่วยให้ตัวเองสูงขึ้นพอมองผ่านรั้วออกไปได้ ในมือมีดอกกุหลาบสีแดงสดที่เจ้าตัวบรรจงห่อกระดาษสีทองดูยับยู่ยี่ มองมันแล้วก็รู้สึกว่าดูจะน่าเกลียดมากกว่าสวยงาม หล่อนยิ้มแหยกับความพยายามที่ไร้ผล อุตส่าห์เสียเวลานั่งดูคลิปเสียตั้งนานแต่สุดท้ายกลับได้ช่อดอกไม้อัปลักษณ์มาแทน แต่น่าแปลกที่ลึกๆแล้วหล่อนกลับภูมิใจที่ได้พยายามเพื่อใครบางคนมากขนาดนี้ เอี๊ยด เสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยทำเอาอรอินทุ์ตาโต หล่อนมองเห็นรถยนต์สีขาวจอดนิ่งสนิทที่ลานจอดรถ ครู่เดียวก็ปรากฏภาพเจ้าของร่างที่เธอรอมาเสียเนิ่นนาน เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาดูหล่อเหลา เครื่องหน้าคมคายนั่นดูหมดจดสะอาดสะอ้าน ผิวสีแทนของเขาบ่งบอกถึงนิสัยชอบท่องเที่ยวได้เป็นอย่างดี หล่อนแอบยิ้มกับตัวเองก่อนที่จะตะโกนเรียก “เฮียสิงห์!” คนตัวเล็กส่งยิ้มไปให้ยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อให้เขารับรู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนี้ “หนูอ้อน”ชายหนุ่มส่งยิ้มละไมกลับมาให้ เขาเดินมาใกล้พุ่มไม้ที่สูงเป็นกำแพงซึ่งได้รับการตัดแต่งเป็นอย่างดี ชะโงกมองหล่อนจากฝั่งตรงข้าม ความสูงของเขาทำได้อย่างง่ายดายผิดกับตัวเธอ “ว่าไง...” “วันนี้เลิกช้าจังเลยนะคะ” “ไม่หรอก เลิกปกตินั่นแหละ แต่วันนี้รถติดมากเลย” เขาอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น ความสนิทสนมระหว่างกันทำให้เขามองอรอินทุ์เป็นน้องสาวที่น่าเอ็นดูคนหนึ่ง ด้วยอายุที่ห่างกันมากถึง 12 ปีจึงทำให้เขาเห็นเธอมาตั้งแต่เกิด ตอนที่ยังเป็นเด็กก็มักจะไปช่วยคุณน้าเลี้ยงดูอรอินทุ์แต่เล็ก ประกอบกับตัวเองมีน้องสาวด้วยจึงทำให้จิตวิญญาณความเป็นพี่ชายมีอยู่เต็มเปี่ยม “อ้าว แหะๆ นั่นสิคะ วันนี้วันวาเลนไทน์นี่เนอะ สงสัยจะพาแฟนไปฉลองกัน” “รู้ดีนะเรา” คนตัวสูงเอื้อมมาผลักหัวเธออย่างหมั่นไส้กับความแก่แดดแก่ลม อรอินทุ์ย่นจมูกกลั้นยิ้มเหมือนที่ชอบทำ “รู้สิคะ มีแต่เฮียสิงห์นั่นแหละที่ไม่มีแฟน วันวาเลนไทน์ยังกลับบ้านไวขนาดนี้” หล่อนเอ่ยปากแซวพี่ชายตัวดีก่อนที่ถอนหายใจยาวๆ พี่ชายคนนี้ของหล่อนทั้งหล่อทั้งเท่แต่แปลกกลับไม่มีสาวมาบ้านแม้แต่คนเดียว สงสัยจะเพราะมัวแต่ทำงานจนลืมเรื่องรักใคร่ไปเสียแล้ว ดูสิ เพราะอย่างนั้นถึงได้ลำบากหล่อนที่จะต้องเอาดอกไม้มามอบให้แบบนี้ ตัวหล่อนน่ะฮอตมากนะที่โรงเรียน ได้ดอกไม้มาเสียหลายสิบดอก ขนมเอย ของขวัญเอย หล่อนล้วนได้มาทั้งนั้น เหลือบมองเฮียสิงห์แล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ “เฮ้ๆ มองพี่แล้วถอนหายใจแบบนี้ แอบด่าใช่ไหม? ยัยแสบ” สิงหนาทถึงกับหน้าเสียที่ปฏิกิริยาจากหล่อนช่างชัดเจน “เพราะแบบนี้ไงอ้อนถึงต้องลำบากทำดอกไม้ให้เฮียเสียทั้งคืน” “หื้ม?” เขาเลิกคิ้วสูงก่อนที่จะสังเกตเห็นช่อดอกไม้แปลกๆในมือหล่อน ไม่สิ ที่จริงมันคือดอกกุหลาบที่พันกระดาษยับๆสีทองมากกว่า “นี่ไงคะที่อ้อนนั่งทำอ่ะ สวยไหม?” คนตัวเล็กฉีกยิ้มกว้างกล้าถามอย่างมั่นใจจนเขานึกขัน ไม่กล้าตอบไปตามตรงเพราะแคร์น้องสาวยิ่งกว่าอะไรดี “สวย” เขาเอื้อมมือไปรับดอกไม้มาจากเด็กหญิงวัยใสที่ใบหน้าสะสวย อรอินทุ์กำลังโตเป็นสาวขึ้นทุกวันจนเปล่งประกายรัศมีความสวยเสียโดดเด่น ใบหน้าของหล่อนเล็กได้รูปเรียว จมูกโด่งเป็นสันสวยงามรับกับปากกระจับสีชมพูค่อนไปทางแดงสดใสในบางครั้ง พวงแก้มใสนั่นเจือไปด้วยสีชมพูอ่อน สติ๊กเกอร์ที่เสื้อนักเรียนถูกจับจองจนแทบไม่เหลือที่ว่าง เขาเข้าใจดีว่าหล่อนเองก็คงได้รับความสนใจไม่น้อย “อ้อนให้เฮียสิงห์เลยนะ รู้ไหมว่าเฮียเป็นผู้ชายคนแรกเลยนะคะที่ได้ดอกไม้จากอ้อนน่ะ ขนาดพี่อาทิตย์ยังไม่ได้เลยนะ ชู่ววว ห้ามบอกพี่เค้านะคะ ความลับๆ” อรอินทุ์เอี้ยวตัวมาทำท่ากระซิบกระซาบทั้งที่พูดเสียงดังเปิดเผย เขาตลกกับท่าทางแบบนี้ของหล่อน “เอาดอกไม้มาให้พี่แบบนี้ ผู้ชายคนอื่นคงอิจฉาแย่” “อิจฉา?” อรอินทุ์ยังไม่เข้าใจมากนักว่าทำไมคนอื่นจะต้องอิจฉาด้วย หล่อนแค่ให้ดอกไม้พี่ชายในวันเทศกาลไม่ได้มีอะไรผิดแปลกแต่อย่างใด ก็เหมือนกับที่วันนี้หล่อนก็ให้ดอกไม้เพื่อนผู้หญิงด้วยกันเอง เพียงแต่ของเฮียสิงห์นั้นอาจจะ...พิเศษเสียหน่อย “อ้อนไม่ได้คิดอะไรกับพี่ใช่ไหม?” คำถามติดตลกจากปากของชายหนุ่มกลับทำให้อรอินทุ์นิ่งอึ้ง หล่อนอ้าปากค้างกับการจู่โจมที่ไม่คาดคิด ส่ายหน้าพัลวันจนคอแทบเคล็ด “เปล่าเสียหน่อย!” คนตัวเล็กตะโกนเสียงดังอย่างลนลาน ตกใจเล็กน้อยที่ปฏิกิริยาตัวเองดูแปลกไป “งั้นก็ดีเลยจะได้ไม่ต้อง...อกหัก” “อกหัก?! อกหักอะไรคะ?” อรอินทุ์ถามอย่างสงสัย หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกขณะที่รอฟังคำตอบอย่างใจจดจ่อ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มดูล้ำลึกขึ้นจนหล่อนเผลอก้าวถอยหลัง ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ถึงได้รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างกายแบบนี้ “ที่จริงแล้วพี่...กำลังจะแต่งงาน” วินาทีนั้นเองที่อรอินทุ์เริ่มเข้าใจอะไรหลายอย่างขึ้นมาทันที เหตุผลที่หล่อนต้องนั่งพันดอกไม้จนดูพิเศษ เหตุผลที่หล่อนนั่งรอเขากลับบ้าน เหตุผลที่หล่อนให้ดอกไม้ทั้งที่คิดว่ามันคือเรื่องปกติ ที่จริงแล้วมันไม่ปกติเลย วันที่หล่อนได้รับรู้ว่าเขารักใคร คือวันเดียวกับที่ได้รู้ว่าเธอ...รักเฮียสิงห์ ****************************************************** ไฮฮฮฮฮฮ สวัสดีจ้าาาาา จู่ๆก็คิดพล็อตได้ ก็เลยเขียนเลย เย้ๆ ปล.สนุกไหมยังไง บอกกันหน่อยได้ไหม คนละเม้นท์ คนละเม้นท์ ทีมใคร #อ้อนแรด #สิงห์อ่อย