Unfriend จากเพื่อนเลื่อนเป็นแฟน

โรงพยาบาล N.Hospital “คุณใช่ไหมที่เป็นคนสั่งจ่ายยา” “ไม่ใช่ค่ะ” “ไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร ผมไม่ได้ออเดอร์ยาตัวนี้เลยด้วยซ้ำ” ‘ใบเตย’ ทันตแพทย์สาวสวยประจำโรงพยาบาลแห่งนี้กำลังยืนมองบทสนทนาของคนสองคนหลังจากที่เดินกลับมาจากห้องน้ำ “ไม่ทราบค่ะ ดิฉันเป็นแค่พยาบาลไม่สามารถสั่งจ่ายยาเองได้ ออเดอร์ได้เฉพาะแพทย์เท่านั้นค่ะ” “อย่ามาเถียงผมนะคุณข้าว” ข้าว หรือ ‘ข้าวสวย’ ที่กำลังยืนค้ำเอวเอ่ยเสียงแข็งแข่งกับแพทย์เวรจนคนไข้รวมถึงญาติที่อยู่บริเวณใกล้ ๆ ต้องหันมองด้วยความสนใจ เธอเป็นเพื่อนสนิทของใบเตย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ ทันตแพทย์สาวหยุดดูเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น “ลายมือคุณหมอหรือเปล่าคะ แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ลายมือฉันค่ะ” ข้าวสวยยื่นใบออเดอร์ยาสำหรับคนไข้แต่ละเตียงให้แพทย์เวรดู เธอจ่ายยาตามใบสั่งยาเท่านั้น เมื่อแพทย์เวรดูใบออเดอร์ก็พบว่าเป็นลายมือเขาที่สั่งจ่ายยาเองจริง ๆ ทำได้แค่ยกมือขึ้นกุมขมับ แต่ข้าวสวยยืนกอดอกมองหน้าอย่างเอาเรื่อง “โอเค ผมผิดเอง” สิ้นเสียงก็หันหลังพร้อมกำลังจะเดินออกไป “เดี๋ยวค่ะ” “...” “คุณหมอยังไม่ได้ขอโทษฉันค่ะ” “ผมขอโทษ” ก่อนจะพูดออกมาได้ต้องยืนทำใจอยู่นาน ข้าวสวยก็เอาแต่จ้องหน้าไม่เลิก นัยน์ตาเอาเรื่องอย่างไม่ลดละ ก่อนที่แพทย์คนนั้นจะเดินออกไป รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคนที่ยืนดูทันทีเมื่อเหตุการณ์จบลง ใบเตยรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนเธอไม่เคยยอมใคร เรื่องปากแจ๋วต้องยกให้เป็นนัมเบอร์วัน ไม่เฉพาะเรื่องปากแจ๋วนะ เรื่องพูดไปเรื่อยไม่หยุดนี่ก็ถึงกับต้องกุมขมับเหมือนกัน “กับแพทย์ก็ไม่เว้นเลยนะ” ใบเตยเดินเข้าไปทักทายเพื่อนสาวเมื่อเธอจ่ายยาให้คนไข้ครบทุกเตียงแล้ว ข้าวสวยหันมาส่งยิ้มให้เหมือนเคยก่อนจะเดินเลี่ยงห้องพักคนไข้ออกมาพร้อมกัน “ก็ฉันไม่ผิด จะยอมทำไมล่ะ” “ไม่กลัวโดนแพทย์ร้องเรียนอีกหรือไง” “ไม่กลัว มาเถอะ” “เก่งจ้าาา” “แกก็ไม่ต่างจากฉัน ไม่ต้องมาพูด” ใบเตยกับข้าวสวยเป็นเพื่อนสนิทกันสมัยมัธยม หลังจากเข้ามหาวิทยาลัยต่างคนก็ต่างไปคนละทิศละทาง แต่ความบังเอิญยังมีอยู่ทั้งสองกลับมาเจอกันตอนทำงาน ความสนิทไม่เคยลดลงเลยแม้จะห่างกันไปหลายปี “แล้วนี่ไม่ทำงานหรือไง” “แวะมาเข้าห้องน้ำระหว่างรอคนไข้นัดน่ะ” หลังสิ้นเสียงเอ่ยผู้ช่วยก็เดินเข้ามาบอก “หมอเตย คนไข้มาแล้วนะ” ทันตแพทย์สาวยกยิ้มพยักหน้าส่งให้ผู้ช่วยก่อนจะหันไปหาเพื่อนสาว “วันนี้ขึ้นเวรหรือเปล่า” “ขึ้นสิ แลกเวรไว้สำหรับพรุ่งนี้แล้ว” “เรื่องแบบนี้ไม่เคยจะพลาด” “แน่นอน” เรื่องที่สองสาวเพื่อนสนิทกำลังเอ่ยถึงคือพรุ่งนี้พวกเธอมีนัดไปงานเลี้ยงรุ่นกัน เป็นเพื่อนสมัยมัธยมนัดเจอกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาสิบสองปีตั้งแต่เรียนจบมอหก “ฉันได้ข่าวว่านายน์จะมาด้วยนะ” ประโยคนั้นทำให้ใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนหน้านี้ของใบเตยหุบลงอัตโนมัติ ถ้าเอ่ยถึงกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอที่มีทั้งหมดห้าคนรวมตัวเธอเอง มีข้าวสวย คินน์ เชน และนายน์ กลุ่มเพื่อนที่มีผู้ชายมากกว่าผู้หญิง สิบสองปีที่แล้วอาจจะเป็นเรื่องแปลกที่ผู้ชายผู้หญิงเป็นเพื่อนกัน ความสนิทของทั้งห้าคนสร้างคำนินทามากมายทั้งจากผู้ใหญ่และทุกคนในโรงเรียน และด้วยความหน้าตาดีของเพื่อนชายทั้งสามคนทำเอาสาว ๆ ในโรงเรียนต่างก็อิจฉาใบเตยกับข้าวสวย ไม่ได้มีเฉพาะข้อดี ข้อเสียก็มีเหมือนกัน เพราะไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าเข้ามาจีบใบเตยกับข้าวสวยเลยแม้แต่คนเดียว เพื่อนชายของพวกเธอแสกนผู้ชายที่เข้ามาหนักยิ่งกว่าพ่อแม่ เมื่อเอ่ยถึงชื่อนายน์ให้ได้ยินความทรงจำก็ตีเข้ามาในหัว ภาพในวันวานยังคงชัดเจนมาจนถึงทุกวันนี้ “แกรู้ได้ไง” “ก็ไอ้เชนทักมาบอก” “...” “ฉันรู้แล้วว่ามันหายไปไหนมาไม่ติดต่อเพื่อนมาบ้างเลย มันไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนี้เรียนจบแล้วก็เลยจะกลับมา” “อ่อ” “เรียนจบปริญญาเอกเลยนะได้ข่าว” ใบเตยพยักหน้ารับเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนเธอเอ่ยออกมา ข้าวสวยยังคงเม้าท์มอยถึงเพื่อนอย่างออกรสออกชาติพร้อมสีหน้าภาคภูมิใจ “งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อน คนไข้รอแล้ว” “อืม ๆ เดี๋ยวฉันทักหา” ใบเตยเดินกลับแผนกทันตกรรมด้วยความคิดวิตก เธอไม่นึกว่านายน์จะกลับมาเลยด้วยซ้ำ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเขาทั้งสองตั้งแต่วันวานทำให้นายน์หลบหน้าหายไปจนถึงทุกวันนี้ ความรู้สึกผิดยังมีอยู่เต็มอก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่ทำอะไรแบบนั้นออกไปเลย การกระทำที่เกิดขึ้นในอดีตยังส่งผลมาจนถึงปัจจุบัน สิบสองปีที่ไม่ได้ติดต่อกันคงจะทำให้ความเป็นเพื่อน ความสนิทลดลงจากเมื่อก่อนมาก ถึงปากจะบอกว่าเป็นเพื่อนกัน แต่เพื่อนคนนั้นกลับหายไปจากชีวิตไม่มีแม้แต่คำลา ปล่อยให้เธอต้องจมอยู่กับความรู้สึกนี้มาหลายปี