EP.2 ประหลาดใจ
1115 คำ
"เลิกเรียนแล้วไปกินไอติมกันเถอะ" เสียงนามิกวักมือเรียกเพื่อนๆที่กำลังเดินตามหลังอย่างอิดออดคล้ายกับคนกำลังขี้เกียจ
"นามิ พวกเราต้องรีบทำการบ้านส่งครูภายในหกโมงเย็น เอาไว้ทำการบ้านเสร็จแล้วค่อยไปกินไอติมเถอะ" ฟักแฟงออกความเห็น
"เออ ใช่ พวกเธอกินแต่ไอติมบ่อยอ้วนจะเป็นช้างน้ำอยู่แล้ว" เอเชีย หนุ่มหล่อใบหน้าคมเข้มคล้ายกับลูกครึ่งบ่นให้เพื่อน เขาสะพายเป้ด้วยบ่าแข็งแรงเพียงข้างเดียว ก่อนจะยื่นมืออีกฝั่งไปกระตุกผมเปียยาวๆของโลมา
"อ้ะ! หน็อย...เอเชีย!" เด็กสาวอุทานเสียงหลงเพราะจังหวะที่เธอมุ่งตรงไปเบื้องหน้าสวนทางกลับแรงกระตุกดึง มันทำให้หนังศีรษะรู้สึกเจ็บไปชั่วขณะจนต้องหันกลับไปอาฆาตผู้กระทำ
ร่างเล็กไล่หมายจะตีให้หายหมั่นไส้แต่ก็ทำได้เพียงฟาดรัวๆลงบนกระเป๋าเป้ใบสีดำ เอเชียหัวเราะอย่างสะใจยิ่งทำให้ฝ่ายหญิงใบหน้าแดงก่ำ เร่งฝีเท้าทั้งเหนื่อยหอบและอยากเอาคืน เพราะมัวแต่สนใจคู่กรณีพานให้เอเชียวิ่งถอยหลังจนลืมระมัดระวังว่ามีผู้อื่นกำลังยืนมองเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆ
ตุ้บ!
"อึก!/เอเชีย!" จากโมโหแปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยทันทีที่เห็นเพื่อนชายกระแทกหลังกับใครสักคนจนล้มคะมำ วิ่งเข้าไปพยุงตัวเอเชียลุกขึ้นยืนพร้อมกับสายตาที่ตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าเป็นคิมหันต์กำลังยืนกอดอกมองพวกเธอ และได้รับผลกระทบไปด้วย
เด็กสาวรีบปล่อยมือจากเพื่อนสนิททันทีแล้วตรงเข้าหาแฟนหนุ่มสีหน้าเจื่อน เนื่องจากแรงปะทะเมื่อชั่วครู่ทำให้หนุ่มหล่อเซถอยหลังไปชนกับเสาเหล็กติดกับฟุตบาต ดึงความสนใจจากผู้คนในบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี
"พี่คิมเจ็บหมดเลย ขอโทษนะคะ" โลมาปัดป่ายฝุ่นตามต้นแขนให้แฟนหนุ่มอย่างถือวิสาสะด้วยสายตารู้สึกผิด เธอชะงักเมื่อคิมหันต์ดันข้อมือเล็กออกห่างเหมือนคนกำลังถือตัว
"ไม่เป็นไร วันหลังอย่าเล่นแบบนี้กับเพื่อนอีก" เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใหญ่ที่โลมารู้จักเพื่อนๆของเธอก็พร้อมใจกันเว้นระยะห่างตามมารยาท
"หนูเล่นกับเพื่อนประจำ" ร่างบางแย้งเป็นนัยๆ
"พี่ชอบคนที่นิสัยโตเป็นผู้ใหญ่ ไม่ใช่เด็กไม่รู้จักโต" ร่างสูงให้คำตอบเด็ดขาดพร้อมกับปัดแขนเสื้อสูท ฝุ่นจางตัดกับสีเสื้อเข้มๆทำให้เห็นการแบ่งสีอย่างชัดเจน
"...หนูจะพยายามเปลี่ยนตัวเองนะคะ" คนมีความผิดรับปากเสียงแผ่วเบาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เพื่อนทางด้านหลังได้ยิน ประเดี๋ยวจะพานขุ่นเคืองหลังได้ยินแฟนหนุ่มของเธอพูดเช่นนั้น แต่เสียงแผ่วเบาดังกล่าวกลับไม่สามารถเล็ดลอดความตั้งใจฟังของเพื่อนๆเอาได้
"อืม"
"หนูต้องอยู่ทำงานก่อนค่ะ พี่คิมกลับก่อนเลยนะคะ เย็นๆพ่อหนูจะมารับ" หญิงสาวตัดสินใจบอกแฟนหนุ่มของเธอ เกรงว่าประเดี๋ยวคิมหันต์จะรอนาน เพราะยังไม่รู้ใจอีกฝ่ายกังวลว่าจะทำให้เขาเกิดความเบื่อหน่ายตั้งแต่วันแรกที่คบกัน
"พี่จะรอ รีบไปทำสิ" คนตัวโตเปลี่ยนสรรพนามและโทนเสียงเล็กน้อยเพื่อให้โลมารู้สึกว่าเขาพยายามที่จะปรับตัวเข้าหาเธอเช่นกัน เด็กสาวหันใบหน้าจิ้มลิ้มกลับไปสบตาเพื่อนๆอย่างลังเล แล้วดึงความสนใจกลับมาประสานแฟนหนุ่มอีกรอบ
"พี่คิมจะรอจริงๆเหรอคะ"
"อืม จะกินอะไรไหมเดี๋ยวจะสั่งให้" ในระหว่างที่ชายหนุ่มตั้งคำถามผักบุ้งก็เดินเข้ามาซ้อนหลังโลมากระซิบเสียงแผ่วเบา
"ไก่ทอดกับน้ำอัดลมนะ" ดวงตากลมราวกับตุ๊กตากลอกกลิ้งไปมา ตั้งใจฟังคนด้านหลัง
"เอ่อ... พวกหนูอยากกินไก่ทอดกับน้ำอัดลมค่ะ" หญิงสาวบอกกับแฟนหนุ่มตามตรง ของกินจำนวนราคาไม่ถึงหลักพันคงไม่ทำให้ลูกคนรวยระดับคิมหันต์ขนหน้าแข้งร่วง
แต่ถึงอย่างนั้นโลมาก็ล้วงเงินในกระเป๋ากระโปรงนักเรียนก้มมองเงินแบงก์สีม่วง ลังเลใจอยู่เล็กน้อยก่อนจะผละตัวออกจากผักบุ้งนำธนบัตรแบงก์ดังกล่าวส่งให้กับรุ่นพี่หนุ่ม
"ค่าอะไร" ร่างสูงชะงักมือที่กำลังจะต่อสายเรียกเดลิเวอรี่มาส่งอาหารให้เด็กนักเรียน เขาเลิกคิ้วดกเข้มขึ้นสูงมองใบหน้าจิ้มลิ้มสลับกับธนบัตรในมือ
"ค่าไก่ทอดค่ะ มันจะมีชุดราคาสี่ร้อยกว่าบาทสั่งราคานี้ก็พอค่ะ ส่วนน้ำอัดลมถ้ามีไม่ครบเดี๋ยวเพื่อนๆหนูเขาจะออกตังค์ซื้อเอง" เด็กสาวกำลังพูดให้หนุ่มหล่อรู้สึกประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยจีบใครเลยนอกจากปลาวาฬ เพียงแต่ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่เกรงใจแม้กระทั่งค่าของกินเล็กๆน้อยๆ ทั้งที่รู้ว่าคิมหันต์เป็นถึงลูกผู้บริหารดังในย่านนี้
"เก็บเงินของเธอไป พี่จ่ายได้" เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กตั้งท่าจะแย้งขึ้นเขาจึงถลึงตาดุ ปรามให้โลมาเชื่อฟัง เธอเหมือนกับเด็กเรียบร้อยเชื่อฟังผู้ใหญ่แต่ลึกๆแล้วก็แอบดื้อดึงไม่เบา
"...ขอบคุณค่ะ" เสียงหวานเอ่ยคำขอบคุณก่อนจะเดินกลับไปหาเพื่อนๆพร้อมกับบอกกล่าวสมาชิกเสียงใสด้วยความภูมิใจ เมื่อมีผู้ใหญ่ให้การสนับสนุนอาหารรองท้องระหว่างทำการบ้านส่งคุณครูก่อนหกโมงเย็น
"ให้ตายสิ! โลมาเธอมีแฟนก่อนเพื่อนเลยเหรอ" ฟักแฟง หญิงสาวผมหยักโศกชะโงกหน้าไปถามเพื่อนผ่านแว่นสายตาของเธออย่างตื่นเต้น
"กะ ก็เพิ่งคบกัน ดูๆกันไปก่อน" โลมาตอบอย่างวางเชิง ก่อนจะเลี่ยงการสนทนาไปวางกระเป๋านักเรียนบนม้าหินอ่อนตัวยาว ไม่อาจวางใจว่าอนาคตของเธอและคิมหันต์จะไปกันรอดถึงเมื่อไหร่ เผลอๆอาจจะแยกย้ายกันตั้งแต่แรกเริ่ม ไหนจะวัยวุฒิซึ่งห่างกันพอสมควร
รอเพียงสักพักพนักงานร้านไก่ทอดดังก็นำเมนูไก่ทอดรสอร่อยมาจัดส่งถึงในโรงเรียนเอกชน คิมหันต์ยังคงนั่งเล่นเกมผ่านโทรศัพท์มือถือระหว่างรอให้กลุ่มนักเรียนต้นเสียงเจื้อยแจ้วจัดการกับของกิน ในขณะที่โลมากำลังนั่งแก้โจทย์คณิตศาสตร์เพียงคนเดียว
หนุ่มหล่อเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมองวัยรุ่นวัยคึกคะนอง ถอนหายใจพรืดยาวในตอนที่เห็นเด็กสาวก้มหน้าก้มตาสนใจงานในมือมากกว่าของกิน ทั้งๆที่เขาเป็นคนจ่ายให้แท้ๆโลมากลับไม่แตะแม้แต่ชิ้นเดียว
- ผู้เขียน
