มาเฟียขี้เก็ก กับสาวแว่นโก๊ะ ๆ

ตอนที่ 1: การพบกันครั้งแรกที่โรงพยาบาล บรรยาย: สถานที่: โรงพยาบาลในเมืองใหญ่ ชั้นหนึ่ง อาคารที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวของผู้คนที่มาทำการรักษาและผู้ที่ต้องการการรักษาต่อเนื่องจากอุบัติเหตุหรือโรคภัยไข้เจ็บ สาวแว่นเดินรีบไปทางห้องทดลอง รอยยิ้มเล็ก ๆ ของเธอแสดงออกถึงความมั่นใจในงานที่เธอทำ แม้ว่าจะดูท่าทางตกหลุมกับการเดินหนีบแว่นไม่ทันจนต้องหยุดระหว่างทาง หญิงสาวคนนี้มีรูปร่างค่อนข้างโปร่งบาง ใส่แว่นตาเกือบตลอดเวลาและมักจะโก๊ะ ๆ อยู่เสมอ มือของเธอกำลังถือแฟ้มข้อมูลที่เต็มไปด้วยผลการวิจัยและการทดลองทางการแพทย์ที่ต้องการนำเสนอต่อที่ประชุม แต่ทว่าในช่วงที่กำลังรีบเธอกลับไม่ระวังตัวซักนิด จนสุดท้ายก็เดินชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน ชายหนุ่มที่ถูกชนคือ มาเฟีย ผู้ชายที่ดูเย็นชาและมีท่าทางคมคาย เขาสวมชุดเฟือกโรงพยาบาลที่ดูเหมือนจะไม่ได้เหมาะกับเขาเท่าไร เขาไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไร แค่มีแผลเล็ก ๆ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายนอกโรงพยาบาลที่ทำให้เขาต้องมารับการรักษาในช่วงนี้ แต่ท่าทางเขาไม่ชินกับการมาโรงพยาบาลและไม่ค่อยชอบมันเสียเลย บทสนทนา: สาวแว่น (ตกใจและรีบขอโทษ): "โอ้! ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ทันระวัง... ชนคุณเข้าไปใช่ไหมคะ?" มาเฟีย (มองเธอด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ): "ระวังหน่อยสิ ถ้าฉันเจ็บขึ้นมาคงไม่ได้ดีหรอกนะ" สาวแว่น (หน้าร้อนและยิ้มให้เขา): "ขอโทษค่ะ... ฉันรีบไปห้องทดลองหน่อยน่ะค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ" มาเฟีย (ยิ้มเย็น ๆ): "ไม่เห็นต้องขอโทษขนาดนั้นเลยครับ ดูจากท่าทางของคุณแล้ว... ช่างเถอะครับ" สาวแว่น (อายเล็กน้อยและแก้ตัว): "อืม... จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเดินชนหรอกค่ะ แต่บางที... ฉันก็... อืม... โก๊ะ ๆ ไปบ้างค่ะ" มาเฟีย (มองเธอด้วยความประหลาดใจ): "โก๊ะ ๆ หรือ... มันดูน่ารักดีนะ" สาวแว่น (หัวเราะเบา ๆ): "แฮะ ๆ ขอโทษค่ะ พูดอะไรออกไปน่ะ" บรรยาย: เมื่อคำพูดของมาเฟียออกมา เขายิ้มเล็กน้อย ขณะที่สาวแว่นยิ้มแก้เก้อ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความมั่นใจและพยายามมองไปข้างหน้า การเจอกันครั้งแรกนี้ดูเหมือนจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ แต่แค่การพูดคุยสั้น ๆ ก็ทำให้บรรยากาศในโรงพยาบาลดูไม่ค่อยเงียบเหงาอีกต่อไป มาเฟียเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างในตัวของสาวแว่นที่ทำให้เขาหยุดคิด ตอนที่ 2: สาวแว่นในห้องทดลอง บรรยาย: สถานที่: ห้องทดลองในโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยเครื่องมือการวิจัยและจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลการทดสอบทางการแพทย์ต่าง ๆ สาวแว่นกำลังตั้งใจทำงาน และใส่ใจในรายละเอียดของข้อมูลที่เธอต้องตรวจสอบ เธอไม่ได้หยุดพักจากการทำงานเลย แม้จะรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับปริมาณงานที่ท่วมท้น แต่เธอยังคงไม่ยอมแพ้ เธอเชื่อว่าผลลัพธ์ที่ได้จากการวิจัยนี้จะช่วยให้อุตสาหกรรมการแพทย์ก้าวหน้าไปได้อีกขั้น ในขณะที่เธอกำลังยืนทำงานอยู่ที่โต๊ะ แฟ้มข้อมูลจำนวนมากตั้งอยู่บนโต๊ะ โดยไม่ระวัง มือของเธอเผลอไปชนกับเครื่องมือการแพทย์ที่อยู่ใกล้ ๆ ทำให้มันตกลงไปกระทบกับพื้นเสียงดัง บรรยาย: สาวแว่นรีบก้มลงเก็บเครื่องมือจากพื้น แต่ด้วยความตื่นเต้นทำให้เธอจับเครื่องมือได้ไม่ดี จนมันตกอีกครั้ง เธอถอนหายใจออกมาแล้วพยายามเก็บเครื่องมือให้ได้เร็วที่สุด แต่ก็ทำให้สถานการณ์ยิ่งยุ่งเหยิงขึ้นไปอีก บทสนทนา: สาวแว่น (พยายามขอโทษตัวเอง): "โอ้ย... ทำไมวันนี้ฉันถึงพลาดบ่อยจัง..." มาเฟีย (ที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นเธอ): "เธอนี่... โก๊ะขนาดนี้เลยเหรอ?" สาวแว่น (หันไปเห็นมาเฟียแล้วสะดุ้ง): "อ๊ะ! คิดไม่ถึงว่าจะเจอคุณที่นี่ค่ะ ขอโทษนะคะ... ฉันแค่... ลืมตัวน่ะค่ะ" มาเฟีย (ยิ้มขำ ๆ): "แค่ไม่ระวังเองเหรอ? ดูท่าทางแล้ว... ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็นนักวิจัยแบบนี้" สาวแว่น (พยายามทำตัวให้มั่นใจ): "ฉัน... ก็เป็นนักวิจัยที่มีความสามารถนะคะ! แค่... บางครั้งก็ไม่ค่อยโชคดีเท่านั้นเอง" มาเฟีย (ยักไหล่): "เอาเถอะ อย่างน้อยก็ยังพยายามนะ" บรรยาย: ความพูดคุยในครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเตือนความรู้สึกของสาวแว่นว่าเธอทำอะไรผิดพลาด แต่ยังทำให้มาเฟียเริ่มเห็นว่าเธอมีทักษะและความมุ่งมั่นในสิ่งที่เธอทำ แม้ว่าจะมีความผิดพลาดในบางครั้ง แต่เขากลับรู้สึกว่าการทำงานร่วมกับเธออาจจะไม่เลวร้ายเสียทีเดียว ตอนที่ 3: ความช่วยเหลือจากมาเฟีย บรรยาย: สถานที่: ห้องทำงานในโรงพยาบาล สาวแว่นนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ ร่างกายเธอเริ่มดูอ่อนล้าจากการทำงานอย่างหนักในห้องทดลองมาทั้งวัน แม้จะมีข้อมูลวิจัยจำนวนมากที่เธอต้องทำการวิเคราะห์ แต่ก็ยังไม่สามารถหาคำตอบที่ต้องการได้ เธอยกมือขึ้นมาจับแว่นตาบนจมูกและถอนหายใจเงียบ ๆ พยายามหาทางออกจากปัญหาที่ซับซ้อนนี้ ในขณะที่เธอกำลังจะเริ่มปิดคอมพิวเตอร์เพื่อไปพักผ่อน จู่ ๆ มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอกดรับสายโดยที่ยังไม่ดูเบอร์โทร บทสนทนา: สาวแว่น (เหนื่อย): "สวัสดีค่ะ... อ๋อ ค่ะ ฉันกำลังดูข้อมูลอยู่ค่ะ... ใช่ค่ะ ก็ยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนเท่าไหร่ค่ะ" เสียงในโทรศัพท์ (จากเพื่อนในทีมวิจัย): "ต้องรีบหาคำตอบให้ได้นะ! ถ้าไม่อย่างนั้นการวิจัยทั้งหมดจะไม่ได้ผล!" สาวแว่น (หรี่ตามองคอมพิวเตอร์): "ฉันรู้ค่ะ... แต่ข้อมูลมันซับซ้อนเกินไป ฉันไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลย" เธอกำลังจะตัดสายแต่ก่อนที่เธอจะทำเช่นนั้น มาเฟียก็เดินเข้ามาในห้อง พูดคุยกับเธอด้วยท่าทางเย็นชาเหมือนเดิม แม้ว่าเขาจะใส่ชุดเฟือกอยู่ แต่ก็ยังคงรักษาความเยือกเย็นเหมือนปกติ มาเฟีย (ยิ้มขำ): "ฟังดูเหมือนเธอจะมีปัญหาบางอย่างนะ?" สาวแว่น (สะดุ้ง): "อ๊ะ! มาเฟีย! ก็... ใช่ค่ะ ฉันกำลังหาข้อมูลบางอย่างที่สำคัญ แต่... มันซับซ้อนมากเกินไป" มาเฟีย (ยักไหล่): "ถ้าอย่างนั้นก็ลองใช้วิธีที่ไม่ธรรมดาบ้างสิ" สาวแว่น (สงสัย): "วิธีที่ไม่ธรรมดา? อะไรคะ?" มาเฟีย (ยิ้มเล็กน้อย): "บางครั้ง... ข้อมูลสำคัญไม่ได้มาในรูปแบบที่เราคาดหวัง บางครั้งเราต้องรู้วิธีที่ต้องหามัน" บรรยาย: มาเฟียยิ้มแบบขี้เก๊ก มองสาวแว่นที่เริ่มรู้สึกงงงวยกับคำพูดของเขา ก่อนที่เขาจะเดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอและเริ่มพิมพ์คำค้นหาบางอย่าง มาเฟีย (พิมพ์ข้อมูลบนคอมพิวเตอร์): "ลองใช้คำค้นหานี้ดูสิ... มันอาจจะทำให้เธอได้คำตอบ" สาวแว่น (มองไปที่คอมพิวเตอร์ด้วยความสงสัย): "แล้ว... คุณรู้จักคำค้นหานี้ได้ยังไงคะ?" มาเฟีย (ยิ้มขี้เก๊ก): "บางครั้ง... เราต้องหาข้อมูลจากที่ที่คนอื่นไม่คิดถึง" บรรยาย: สาวแว่นพยักหน้ารับ แล้วเริ่มพิมพ์คำค้นหาที่มาเฟียแนะนำ มันไม่ใช่คำที่เธอเคยใช้มาก่อน แต่ผลการค้นหากลับแสดงข้อมูลที่สำคัญ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอกำลังตามหา! สาวแว่น (ตกใจ): "อ๊ะ! ใช่ค่ะ! ขอบคุณค่ะ! คุณช่วยฉันได้จริง ๆ!" มาเฟีย (ยิ้มอย่างมีความสุขเล็กน้อย): "ฉันแค่แนะนำทางเลือกให้เท่านั้นเอง" บรรยาย: สาวแว่นยิ้มกว้าง เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะช่วยได้ขนาดนี้ และก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับคำแนะนำจากคนที่ดูเย็นชาและขี้เก๊กอย่างเขา เมื่อเธอพบข้อมูลสำคัญ เธอก็รีบทำการวิเคราะห์ข้อมูลนั้นจนได้ข้อสรุปที่สำคัญที่สุดในวิจัยของเธอ