น้ำขุ่นที่มุมปาก [รวมเรื่องสั้นวาย]

คนแปลกหน้าที่อยากได้ 5/5

ในยามเช้าที่แสนจะไม่ค่อยสดใสสักเท่าไหร่นักของทามกับขนม พร้อมกับใบหน้าที่ดูงัวเงียจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ เพราะต้องตื่นขึ้นมากลางดึกจนถึงรุ่งเช้า

"ไหวไหมคะ..พี่ว่าไปหาหมอกันเถอะค่ะ"

ทามที่ดูจากสภาพคนน้องตอนนี้หน้าจะไม่ไหวเอามากๆ เพราะตั้งแต่คนน้องตื่นมากลางดึกก็เอาแต่อาเจียน พอเขาจะพาคนน้องไปหาหมอคนน้องก็เอาแต่อ้อนเขาว่าไม่อยากไปหาหมอ แต่ครั้งนี้คงต้องขัดใจคนน้องบ้าง เพราะตอนนี้คงเกินคำว่าไหวของคนน้องแล้ว

"หนูยังไหวอยู่นะพี่ทาม..หนูไม่ไปหาหมอนะ...นะคะพี่ทามขาาาาา~~"

ขนมทำเสียงอ่อนเสียงหวานออดอ้อนคนพี่ ทั้งที่ตอนนี้เสียงของเขาแทบจะไม่มีอยู่แล้ว ใบหน้าก็ซีดเซียวไปหมด แรงที่จะยืนก็แทบจะไม่มี

"ไม่ตามใจแล้วค่ะ..ตอนนี้หนูดูไม่ไหวมากๆ" ทามพูดเสร็จก็อุ้มคนน้องไปอาบน้ำเพื่อจะได้เตรียมตัวไปหาหมอ

"พี่ทามคิดว่าหนูท้องหรือเปล่า"

ขนมที่เลิกป้องกันทุกๆอย่างเพื่อที่จะมีเจ้าตัวเล็กให้คนพี่แต่ก็ต้องผิดหวังมาตลอดเพราะพอเข้าเดือนที่สองเดือนที่สามเขาเริ่มมีพุงกลมๆ ออกมา แต่อารมณ์หรืออาการอะไรก็ไม่มีแสดงให้เห็นว่าท้อง แต่ขนมก็มั่นใจว่าอย่างไงก็ต้องท้องเพราะเขาทานทุกอย่างแบบเดิมปริมาณเดิมตลอด

"ไม่รู้สิคะ..พี่ไม่อยากให้หนูคาดหวังแล้ว..เดี๋ยวหนูก็เครียดมันทำให้เสียสุขภาพจิตรู้ไหมคะ..ถ้าเขาจะมาเดี๋ยวเขาก็มาเองค่ะ"

ทามรู้ว่าคนน้องคาดหวังที่จะมีเจ้าตัวเล็กมาก เขาเองก็อยากมีเจ้าตัวเล็กเหมือนกัน แต่เขาไม่คิดว่าคนน้องจะจริงจังกว่าเขาขนาดนี้ เวลาซื้อที่ตรวจมาตรวจทีไร แล้วผลไม่ได้เป็นอย่างที่คนน้องหวัง ขนมถึงกับนอนละเมอร้องไห้เกือบทุกครั้งไป เขาก็ได้แต่กอดปลอบแล้วคอยบอกคนน้องอยู่ตลอดว่าเป็นเพราะเขาเองที่เอาแต่ทำงานไม่ค่อยได้พักเลยทำให้เจ้าตัวเล็กไม่มาสักที

"พี่ทามหนูอยากให้เจ้าตัวเล็กมาได้แล้ว..นี่สี่เดือนกว่าแล้วนะพี่ทาม..หนูก็ไม่ได้กินเยอะสักหน่อยทำไมหนูมีพุงล่ะ"

"ก็หนูอาจจะกินเยอะจนลืมตัวก็ได้นิคะ..เวลาพี่ซื้อเค้กมาให้หนู..หนูก็กินคนเดียวจนหมดตลอดนะคะ..พวกแป้งพวกไขมันเลยไปเกาะที่พุงน้อยๆของหนูไงคะ"

ทามพูดไปก็พลางลูบพุงกลมๆ ของคนน้องอย่างเบามือแต่ก็มีบางอย่างมาทักทายมือหนาของทาม ขนมก็รู้สึกเหมือนกัน ทามกับขนมมองหน้ากันพร้อมยิ้มออกทั้งน้ำตา ตลอดเวลาพุงน้อยๆ ไม่เคยขยับเลยสักนิด แต่ครั้งนี้ขยับแรงจนทั้งคู่รู้สึกได้

"ฮึก...ใช่ไหม..เขามาแล้วใช่ไหมพี่ทาม"

"ไปค่ะ..ไปหาหมอกันดีกว่า..พี่ก็อยากรู้ให้ชัวร์ไปเลย..ว่าเขามาจริงๆ"

ทั้งคู่รีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้บ้านที่สุด ตอนนี้ทั้งคู่ก็นั่งรอผลตรวจอย่างใจจดใจจ่อ

"คุณหมอครับ..แฟนผมท้องหรือเปล่าครับ" ทามทั้งรู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูก เขาถามหมอแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ

"หมอรู้ครับว่าคุณพ่อตื่นเต้นแต่รอแป๊บเดียวนะครับ..เดี๋ยวผลตรวจก็ออกแล้วครับ"

พอคุณหมอพูดจบก็มีนางพยาบาลนำเอกสารผลตรวจมาให้คุณหมอ

"แฟนผมท้องใช่ไหมครับคุณหมอ"

ทามถามไปก็บีบมือคนน้องไปด้วยความตื่นเต้น ขนมก็ไม่ต่างจากทามที่รอลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ ทั้งคู่จองมองผลตรวจอย่างไม่วางตา

"ครับแฟนคุณท้อง...หมอดีใจด้วยนะครับ"

ทั้งคู่กอดกันร้องไห้ดีใจที่กำลังจะมีเจ้าตัวเล็กมาวิ่งเล่นที่บ้านอย่างที่ทั้งสองคนเฝ้ารอ โดยที่ไม่อายหมอหรือพยาบาลที่อยู่ในห้องด้วยเลยสักนิด

คุณหมอได้ทำการอัลตร้าซาวด์พุงกลมๆของขนมเพื่อที่จะได้ดูว่าเจ้าตัวเล็กแข็งแรงดีหรือเปล่า พอคุณหมออัลตร้าซาวด์ก็พบว่าอายุครรภ์ได้สี่เดือนกว่าๆแล้ว

"คุณหมอครับทำไมตอนที่ใช้ที่ตรวจครรภ์แล้วทำไมถึงขึ้นไม่ท้องล่ะครับ"

"คงจะเป็นฮอร์โมนของเพศชายที่ต่างจากของเพศหญิง เลยทำให้ตรวจแล้วผลออกมาผิดได้ครับ ส่วนมากหมอจะแนะนำให้มาตรวจกับทางโรงพยาบาลมากกว่าครับ เพราะบางทีการตั้งครรภ์ในเพศชายจะมีความเสี่ยงกว่าเพศหญิงครับ"

"แล้วแบบนี้ต้องระวังเป็นพิเศษใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ..ถึงจะผ่านช่วงอันตรายไปแล้วแต่ก็ต้องระวังให้มากๆนะครับ แล้วก็ควรงดของหวานด้วยนะครับคุณแม่..ค่าน้ำตาลเกินมามากพอสมควรแล้วครับ..ช่วงนี้ก็ควรทานแต่ของที่มีประโยชน์ต่อสุขภาพนะครับ"

"เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้เองครับรับรองว่าแฟนผมต้องเป็นคุณแม่ที่ท้องแล้วมีสุขภาพที่ดีแน่นอนครับ"

ทั้งคู่จัดการทุกอย่างเสร็จเรีบยร้อยก็ได้มุ่งหน้ากลับมายังบ้าน แต่เป็นบ้านของขนมแทน ทามแอบไปโทรหาพ่อแม่ของตนเองให้ไปรอที่บ้านของพ่อแม่ขนม เพื่อที่จะได้บอกข่าวดีกับพวกท่าน

"พะ...พี่ทามนี่บ้านของหนูนิ...พี่รู้จักบ้านหนูได้ไงอะ" ขนมเริ่มรู้สึกงงนิดๆ ที่คนพี่รู้จักบ้านของตนเอง

"หนูจำพี่ไม่ได้จริงๆ..หรอคะ...หืมมมม"

"แล้วพี่เป็นใคร" ขนมจองมองคนพี่ไปมาแต่เขาก็จำไม่ได้เลยสักนิดว่าเขาเคยรู้จักคนพี่

"หนูเห็นบ้านหลังนั้นไหมครับที่อยู่ข้างๆบ้านของหนูนั่นน่ะบ้านของพ่อแม่พี่..ทีนี้จำพี่ได้หรือยังครับเด็กดี"

"พี่ลูกหมูหรอ...พี่หายไปไหนมาหนูถามคุณลุงคุณป้าแต่พวกท่านก็ไม่บอกหนูว่าพี่ไปอยู่ที่ไหน หนูคิดว่าพี่เกลียดหนูไม่อยากเจอหนูแล้ว"

"พี่จะไปเกลียดคู่หมั้นของพี่ได้อย่างไงล่ะคะ" ทามพูดไปก็ลูบแก้มกลมของคนน้องไปมาอย่างเบามือ

"เดี๋ยวก่อนนะ..หนูไปเป็นคู่หมั้นของพี่ตอนไหนก่อน"

"ก็พี่มาขอกับคุณลุงคุณป้าไว้แล้วก่อนพี่จะไปอยู่ที่ต่างประเทศ พอพี่กลับมาหนูก็หนีพี่ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอีก"

"พี่ไปเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่ 10 ขวบเนี่ยนะแล้วจะให้หนูจำพี่ได้อย่างไง ความสูงหน้าตาก็เปลี่ยนไปตั้งเยอะ" พี่ทามนะพี่ทามรู้แบบนี้ไม่หน้าตามจีบตั้งแต่เด็กๆหลอก เสียฟอร์มหมด

"เข้าไปข้างในบ้านกันดีกว่าค่ะ จะได้บอกข่าวดีให้พวกท่านได้รู้ดีกว่าคะ" ทามจูงมือคนน้องเข้าไปภายในบ้าน พ่อแม่ของทั้งสองก็กำลังคุยเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน

พอทามกับขนมบอกข่าวดีกับพ่อแม่ของพวกเขา พอทุกคนรู้ก็ดีใจไม่ต่างจากทามกับขนมเลย ทั้งคู่ได้รับประทานอาหารมื้อเที่ยงกับครอบครัว แล้วอยู่พูดคุยสักพักใหญ่ๆ ก่อนจะขอตัวกลับไปยังบ้านที่ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน

"พี่ทามทำไมพี่ถึงหนีหนูไปเรียนต่างประเทศ ทั้งๆที่ตอนนั้นเราก็สนิทกัน แล้วทำไมพี่ไม่บอกอะไรหนูบ้างเลย" ขนมเก็บความสงสัยมานานก่อนจะเอ่ยถามคนพี่ออกไป

"พี่ไม่ได้หนีค่ะเด็กดี พี่แค่ไม่สบายเลยต้องรีบไปรักษาที่ต่างประเทศ พี่ไม่อยากให้หนูรู้พี่กลัวหนูเป็นห่วงและคิดมาก แต่ตอนนี้พี่จะไม่หายไปไหนแล้วนะคะ พี่จะอยู่กับหนูจนหนูเบื่อหน้าพี่เลยค่ะ แต่ถ้าหนูไล่พี่ พี่ก็จะไม่ไปไหนจะอยู่กับหนูแบบนี้นี่แหละค่ะ"

"หนูไม่เบื่อไม่ไล่พี่ไปไหนหลอก..แล้วพี่ก็ห้ามไปไหนด้วย"

"แล้วพี่ป่วยเป็นอะไรทำไม่ต้องไปรักษาที่ต่างประเทศด้วยล่ะคะ"

"พี่แค่เป็นโรคซึมเศร้าเฉยๆ น่ะครับหนูไม่ต้องสนใจหลอกนะครับ มาสนใจหาวิธีดูแลเจ้าตัวเล็กกันดีกว่าเนาะ"

ไม่ใช่ว่าทามไม่อยากบอกคนน้องแต่ทามไม่อยากนึกถึงสิ่งที่เขาเคยเจอในวัยเด็กที่ดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาแต่สำหรับเขามันทำให้เขารู้สึกแย่มาก การที่เพื่อนทุกคนไม่ยอมเล่นกับเขาเอาแต่แกล้งเขาอย่างเดียวเพราะเขาเป็นเด็กที่อ้วนเลยมีแต่คนที่อยากจะแกล้ง จนเป็นเด็กเก็บกดพอนานๆเข้าก็กลายมาเป็นโรคซึมเศร้าขั้นร้ายแรง ก็มีแต่ขนม ที่เป็นเด็กที่ชอบพูดชอบจา ยิ้มให้เขาตลอดเวลาที่เขาไปเล่นด้วยหลังเลิกเรียน แต่อาการของเขาเริ่มหนักขึ้นพ่อกับแม่เลยต้องส่งไปอยู่กับญาติที่ต่างประเทศ พร้อมกับรักษาโรคซึมเศร้าไปด้วย กว่าเขาจะหายขาดก็ใช้เวลานานพอสมควร

"แต่ต่อจากนี้ไปถ้าพี่ทามมีอะไรไม่สบายใจต้องบอกหนูเข้าใจไหมค่ะ หนูจะคอยอยู่ข้างๆพี่ทามเอง แล้วก็ยังมีเจ้าตัวเล็กด้วยนะคะที่จะคอยอยู่ข้างๆพี่ทาม"

ขนมไม่รู้หลอกว่าคนพี่ในวัยเด็กต้องเจอกับอะไรมาบางแต่ต่อจากนี้ไป เขาจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรก็ตามที่มาทำให้คนพี่ของเขาไม่สบายใจเขาจะคอยเป็นคนจัดการและคอยอยู่ข้างๆคนพี่ทุกครั้งที่คนพี่ต้องการ

"จะตอนนี้หรือตอนเด็กหนูก็ยังเป็นเด็กที่น่ารักกลับพี่เสมอเลยนะคะ"

"ก็หนูรักพี่นิ ยิ่งรู้ว่าพี่คือพี่ลูกหมูของหนูอีก หนูไม่ยอมให้ใครมาแย่งพี่ไปแน่ หนูหวงอะไม่ต้องออกไปไหนเลยได้ไหมคะ" ขนมพูดไปก็ซบลงบนอกแกร่งของคนพี่แล้วถูไปมาอย่างออดอ้อน

"ได้สิครับ เดี๋ยวพี่เอางานมาทำที่บ้านจะได้ดูแลหนูด้วย พอพี่จะออกไปไหนพี่จะพาหนูไปด้วยตลอด โอเคไหมค่ะเด็กดี"

ทามก็หวงคนน้องเหมือนกันไม่ใช่แค่คนน้องที่หวงเขาอย่างเดียว เขาอยากจะเอาคนน้องไปซ่อนด้วยซ้ำไป คนอะไรก็ไม่รู้แค่ยิ้มก็ทำให้มีคนมาตามจีบเป็นขบวนรถไฟ จนเขาต้องส่งคนไปจัดการอยู่บ่อยครั้ง

ตั้งแต่ที่บ้านของพวกเขารู้ว่าขนมท้องก็ได้จัดงานแต่งเล็กๆ ตามที่ทามกับขนมต้องการ ทั้งสองก็ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาได้สักพักจนตอนนี้เวลาก็ได้ล่วงเลยมาจนถึงวันที่ขนมใกล้จะคลอดเจ้าตัวเล็กแล้ว

ตั้งแต่ขนมรู้ว่าตนเองท้องคนพี่ก็ได้ดูแลเขาดุจเจ้าหญิงตัวน้อยที่ไม่ต้องทำอะไรเองเลยสักอย่าง แรกๆเขาก็เบื่อที่จะต้องมานั่งๆนอนๆอยู่อย่างนั้น แต่คนพี่ก็หาอะไรมาให้เขาทำแก้เบื่ออยู่ตลอดเวลา พี่ทามของเขาก็เหมือนเจ้าชายที่เหล่าเจ้าหญิงต้องการเหมือนกัน แต่ต้องเสียใจด้วยเจ้าชายแบบพี่ทามต้องมีเจ้าหญิงเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น

"พี่ทามขาาา~"

"ขาาาาา..มีอะไรให้พี่รับใช้คะ"

"หนูง่วงนอนแล้ว..พี่ทามมานอนกอดหนูได้แล้วค่ะ"

"พะ...พี่ทาม...อ๊ะ..โอ้ยปวดท้อง..พี่ทาม..ฮึก....ฮืออออ"

"ไม่ร้องนะคะเด็กดี..สงสัยเจ้าตัวเล็กคงอยากออกมาหาคุณแม่แล้วค่ะ"

ทามพูดปลอบคนน้องอย่างใจเย็นแต่ในใจเขาคือรนจนจะทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้ว ใจนึงก็ดีใจที่จะได้เห็นหน้าเจ้าตัวเล็ก แต่อีกใจก็กลัวคนน้องจะเจ็บ

ทามได้พาคนน้องมาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว และผ่านไปไม่นานเขาก็ได้เข้าไปในห้องคลอดพร้อมกับคนน้อง เขารู้สึกตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก ต่างจากคนน้องที่ตอนนี้ดูชิลๆ ไม่เหมือนกับตอนที่ยังไม่มาโรงพยาบาลเสียอีก

"อย่าเป็นลมนะพี่ทามอายคุณหมอกับคุณพยาบาลเขา" ขนมรู้สึกเอ็นดูคนพี่ที่ตื่นเต้นจนบีบมือเขาแรง แถมยังหน้าซีดตอนที่เห็นคุณหมอกำลังบล็อกหลังของเขาอยู่

"หนูให้คุณแม่เข้ามาอยู่กับหนูได้ไหมอะ พี่ไม่ไหวจริงๆอะ จะเป็นลมแล้วอะ"

"โอเคค่ะให้คุณแม่เข้ามาก็ได้ อยู่ข้างนอกก็อย่าตื่นเต้นจนเป็นลมไปนะคะ"

พี่ทามของเขาน่ะหรอ เวลาตื่นเต้นทีไรชอบเป็นลมทุกทีเรื่อยไป แก้อย่างไงก็ไม่เคยหายแต่ก็น่าเอ็นดูเป็นที่สุด

"พี่จะพยายามนะคะ แต่พี่ไม่ไหวจริงๆ ขอโทษที่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนหนูนะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ..ไปนั่งพักแล้วทำใจให้สบายนะคะ"

คุณพยาบาลก็ได้พาคนพี่ออกไป แล้วก็พาคุณแม่เข้ามาแทน คุณหมอใช้เวลาผ่าคลอดเป็นเวลานานกว่าปกติ เพราะตอนอัลตร้าซาวด์เจอเจ้าก้อนแค่ก้อนเดียวแต่ตอนนี้มีเจ้าก้อนออกมาอีกคน หรือเป็นเพราะเขากับพี่ทามต่อแขนต่อขาให้ลูกบ่อยไปจนได้ลูกมาอีกคน แต่ถ้าคนพี่รู้คงจะเป็นลมล้มตึงแน่น

"คุณหมอ..คุณหมอลูกกับภรรยาของผมปลอดภัยกันทั้งคู่ใช่ไหมครับ" ทามที่เห็นคุณหมอออกมาจากห้องคลอด เขาก็รีบเข้าไปถามคุณหมอในทันที

"ปลอดภัยทั้งคุณแม่และคุณลูกครับ...แล้วก็คุณได้ลูกชายเพิ่มอีกหนึ่งคนนะครับ"

"หมายถึงผมมีลูกสองคนหรอครับ"

"ใช่ครับคุณมีลูกสองคน สงสัยตอนที่อัลตร้าซาวด์เขาคงจะหลบอยู่หลังคนพี่น่ะครับ เลยทำให้อัลตร้าซาวด์ไม่เห็นเขา"

"อ่าา..ครับ"

พอคุณหมอเดินออกไปทามรู้สึกตื่นเต้นดีใจจนแทบจะเป็นลม จนครอบครับกับเพื่อนๆ ของเขาต้องพาไปนั่งพัก

"อาการตื่นเต้นเกินเหตุมึงเนี่ยไม่หายสักทีวะ"

"มาเชก่อนที่มึงจะมาเป็นห่วงกูเนี่ยมึงไปเอาอาเจออกมาจากหมอก่อน"

"ปล่อยน้องกูมันไปเหอะไม่ได้เจอผู้นานก็แบบนี้แหละ"

"น้องขนมเขาไม่มีเพื่อนหรอวะ ไม่เห็นมีใครมาเลย" มาเชมองรอบๆ ก็เห็นแต่ครอบครัวทามกับขนมที่มาและก็อาเจที่กำลังเตาะหมออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเขา

"เห็นมีอยู่คนนึงชอบมาหาขนมตอนกูไปทำงาน แต่กูไม่เคยเห็นหน้าหลอก พอกูกลับมาน้องเขาก็กลับไปแล้ว"

"มึงจะถามหาเพื่อนน้องทำไมมึงจะจีบหรือไง"

"เห็นแล้วชอบกูก็จะจีบ แต่ก็ไม่เคยมีใครทำให้กูชอบได้ว่ะ"

"ถ้าเจอคนนั้นของมึงกูขอให้จีบไม่ติดเลือกอยู่นั้นแหละ ไปดูลูกกูดีกว่า"

ทามเดินไปยังแผนกทารกแรกเกิดเพื่อที่จะไปดูเจ้าตัวเล็กทั้งสอง มาเชกับอาเจก็เดินตามทามมาติดๆ พอผ่านไปสักพัก ขนมก็ออกมาจากห้องคลอด ทามก็ได้ไปหาคนน้อง ไปคอยดูแลตามติดไม่ห่าง

"พี่ทามขาาา..หนูจะเดินเองไม่ได้อยู่แล้วนะ" ตั้งแต่ขนมออกมาจากห้องคลอดเท้าของเขาก็ยังไม่ได้แตะพื้นเลยสักนิด

"ก็พี่ไม่อยากให้หนูเดินมากนิคะ เดี๋ยวจะสะเทือนถึงแผล เดี๋ยวหนูจะเจ็บแผลได้นะคะ"

ทั้งคู่อยู่โรงพยาบาลสามวันเต็มๆ ก่อนที่จะได้พาเจ้าตัวเล็กทั้งสองกลับมาที่บ้าน ครอบครัวและเพื่อนๆ ก็เทียวไปเทียวมาหาเจ้าตัวเล็กตลอด จนเวลาล่วงเลยผ่านมาจะเข้าเดือนที่เก้าแล้วที่ทั้งคู่ตัดสินใจช่วยกันเลี้ยงเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนด้วยตัวของพวกเขาเอง

"พี่ทามขาาาาา..น้องภามกับน้องภีมอยากให้คุณปะป๊ะมาส่งเข้านอนแล้วค่ะ คุณปะป๊ะต้องเลิกเคลียร์งานก่อนนะ"

น้องภามที่ถอดแบบทามมาอย่างกับแกะเหมือนกันทุกระเบียบนิ้ว น้องภีมก็ยิ่งเหมือนขนมราวกับเป็นคนๆ เดียวกันทั้งรอยยิ้มแววตา ยิ้มแต่ละทีก็ทำให้คนที่เห็นแทบจะละลาย

"ครับๆ..ปะป๊ะจะไปแล้วครับ"

ตั้งแต่ที่ทามตัดสินใจที่จะเลี้ยงลูกเองเขาก็จะคอยให้เลขาเอาเอกสารมาให้เขาเซ็นที่บ้านแทนการไปที่บริษัท แต่ถ้ามีนัดกับลูกค้าคนสำคัญเขาถึงจะออกไปพบ ส่วนขนมกับลูกๆ เขาก็จะพาไปด้วย

ทามได้กล่อมเจ้าลูกหมูทั้งสองคนของเขานอนจนหลับสนิท พอทามเห็นว่าเจ้าลูกหมูของเขาหลับสนิทแล้วก็เดินไปหาคนน้องที่เตียง ที่ห่างจากเตียงลูกของเขาทั้งสองไม่กี่ก้าว

"หนูขาเจ้าลูกหมูก็หลับแล้ว..คืนนี้พี่ขอได้ไหมคะตั้งแต่ลูกออกมาเรายังไม่ได้ทำอย่างว่ากันเลยนะ" ทามค่อยๆ พูดเบาๆ เขากลัวว่าเจ้าลูกหมูจะตื่น จนต้องหยุดความคิดที่จะกลืนกินมะม๊ะของเจ้าลูกหมู

"หนูก็ไม่เคยห้ามนิ พี่ไม่ทำเองอะ"

ทามประกบจูบริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนก่อนจะใช้มือหนาปลดกระดุมชุดนอนของคนน้อง แล้วค่อยๆ เลื่อนลงมาดูดขบกัดที่ซอกคอขาว จนเกิดรอยรักเต็มลำคอขาวไปหมด

"อื้อออออ..อ๊ะ..อย่ากัดหนูแรงสิคะ" ขนมครางออกมาอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวลูกๆ ของเขาจะตื่นขึ้นมา

"ก็ตัวของหนูหอมนิคะ พี่อดใจไม่ไหวอะ พี่ขอเข้าไปเล-...."

"แอร๊....."

เสียงร้องของน้องภีมค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ และตามมาด้วยเสียงร้องของน้องภาม จนทำให้ทามต้องหยุดชะงักไปสนใจเสียงของเจ้าลูกหมูของเขาแทน

'เฮ้อออออออ...หมดกันคืนอันเร่าร้อน'