มาเชนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ที่มีหลายบริษัทอยากร่วมเป็นพาร์ทเนอร์กับบริษัทที่มาเชบริหารอยู่ นักธุรกิจทุกคนต่างรู้จักเขาดี มาเชไม่ได้มีดีแค่หน้าที่การงาน แต่มาเชมีใบหน้าที่หล่อเหลาที่ใครๆ เห็นก็ต้องหลงรัก แถมฐานะทางบ้านเรียกได้ว่ารวยจนเป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดก็ว่าได้ ถึงทางบ้านจะรวยแต่มาเชก็อยากมีงานอดิเรกที่อยากทำก็คือเป็นคนขายไอศครีมเพราะตอนเด็กมาเชใฝ่ฝันที่อยากเป็นคนขายไอศครีมรถเร่ พอเขาทำตามเป้าที่ทางบ้านยื่นข้อเสนอมาให้สำเร็จ เขาถึงได้มาขายไอศครีมตามที่เขาใฝ่ฝันแต่ก็เป็นแค่เวลาสั้นๆ เท่านั้น เพราะเขายังมีงานใหญ่ที่ยังต้องทำอยู่
มาเชเลือกมาขายไอศครีมที่หน้าบริษัทในเครือของที่บ้านที่มีน้องชายฝาแฝดอย่างอาเจบริหารอยู่ แต่ก็เป็นแฝดคนละฝาที่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด และที่เขาเลือกมาขายที่หน้าบริษัทอาเจเพราะไม่มีใครรู้จักเขามากสักเท่าไหร่ ถึงแม้เขาจะเป็นผู้บริหารในเครือเดียวกับอาเจแต่ก็ถือว่าเป็นผู้บริหารหน้าใหม่ที่พนักงานทั่วไปยังไม่รู้จักเขา
"พี่มาเชแน่ใจว่าจะมาขายที่หน้าบริษัทน้อง" อาเจถามมาเชอย่างไม่จริงจังมากนักเพราะเขารู้ว่ามาเชนั้นคิดมาดีอยู่แล้วว่าจะขายตรงไหนให้ได้กำไร
"พี่แน่ใจชิ คนบริษัทอาเจไม่ค่อยมีคนรู้จักพี่สักเท่าไหร่ แล้วเราหาเลขาคนใหม่ได้หรือยัง" อาเจเด็กเจ้าปัญหาของเขาที่ชอบเอาแต่ใจจนเลขาทุกคนทนไม่ได้ต้องขอลาออกเองตลอด
"วันนี้แหละเลขาใหม่ของน้องจะมา ดูเหมือนจะพึ่งเคยทำงานด้วยนะ เห็นว่าทางบ้านมีปัญหาเลยต้องหางานทำ" อาเจที่ไม่สนคนอื่นอยู่แล้ว ก็ไม่สนใจหลอกว่าเลขาจะเป็นใครขอแค่ทนเขาได้ก็พอ
"อย่างนี้ก็ต้องเป็นลูกคุณหนูสุดๆ สิ เขาจะทนเราได้หรออาเจ"
"ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทนสิ น้องก็ไม่ได้แคร์สักหน่อย"
"แล้วพี่จะไปกลับน้องเลยไหมอะ ป่านี้พนักงานคงเอารถไอติมไปจอดหน้าบริษัทแล้วมั้งครับ"
"มีคนขับรถให้ก็ต้องไปสิครับ"
พอมาที่โรงจอดรถ จากที่อาเจจะต้องเป็นคนขับรถให้เขานั่งแต่ก็โดนน้องชายตัวแสบของเขาออดอ้อนจนเขาต้องเป็นคนขับรถให้อาเจนั่งแทน พอมาถึงบริษัทเขาก็แยกตัวออกมาจากอาเจแล้วตรงไปยังรถขายไอศครีมที่ตอนนี้มีพนักงานกำลังยืนขายให้ลูกค้ามากหน้าหลายตา
"เฮ้ออออออ..แค่มาลองขายวันแรกคนยังมาเยอะขนาดนี้คิดถูกคิดผิดวะเนี่ย"
มาเชเดินเข้าไปทักทายพนักงานที่จะมาช่วยสอนอธิบายทุกขั้นตอนก่อนที่จะเริ่มขาย แต่สำหรับมาเชแล้วก็ค่อนข้างยากพอสมควร จากนักธุรกิจหนุ่มที่จับแต่ปากกากับใช้ความคิด ต้องมาเป็นพ่อค้าขายไอศครีมก็ถือว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่และน่าตื่นเต้นสำหรับมาเชพอสมควร
"เธอครับไอติมมั้ยครับ"
มาเชที่กำลังตั้งใจฟังพนักงานขายไอศครีมสอนอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินผ่านไปต้องทำให้มาเชหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อไปสนใจคนตัวเล็กเพียงผู้เดียว
"คุณจะให้เราซื้อไอติมหรอครับ" เนปจูนพูดกับมาเชด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่ใครเห็นก็ต้องตกหลุมรัก
"ไม่ได้ให้ซื้อครับแต่ผมจะเลี้ยงคุณเอง" มาเชพูดจบก็ยื่นไอศครีมให้เนปจูนพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆให้
'ผู้ชายอะไรวะเนี่ยยิ้มโคตรสวยเลย'
'หล่อก็หล่อ ยิ้มทีจะละลายอยู่แล้ว'
"จะจีบเราหรอ เราจนนะ"
เนปจูนพูดอย่างไม่จริงจังมากนัก เพราะเนปจูนไม่เคยถูกจีบเลยสักครั้ง ตั้งแต่เด็กจนโต เนปจูนใส่แว่นกรอบหนาเตอะตลอดเวลา เลยไม่มีใครมาสนใจ แต่เมื่อไม่นานมานี้เพื่อนตัวแสบของเขาจับเขาไปแปลงโฉมให้ดูดีขึ้นแต่อย่างไงเนปจูนก็ยังไม่มั่นใจในตัวเองอยู่ดี
"ถามตรงดีจัง ใช่ผมจะจีบคุณ ถ้าคุณจนผมก็เลี้ยงคุณได้ครับ" ทามรู้สึกว่ายิ่งคุยกับคนตัวเล็กมากเท่าไหร่ ก็รู้สึกว่าคนตัวเล็กน่าสนใจสำหรับเขามาก ตัวเล็กอุ้มง่ายก็น่าจะเป็นคนๆ นี้นี่แหละ
"เรากินเยอะนะจะเลี้ยงเราไหวหรอ"
เนปจูนที่กำลังทานไอศครีมอยู่ ก็ค่อยๆ ตวัดลิ้นเลียไอศครีมที่เปื้อนมุมปาก ทำให้มาเชถึงกับรอบกลืนน้ำลาย มันช่างเป็นภาพที่ยั่วยวยมาเชเสียจริง
"เยอะแค่ไหนเราก็เลี้ยงเธอไหวครับ แล้วเธอชื่ออะไรหรอ เราชื่อมาเชนะ"
"เราเนปจูนนะ เราต้องไปทำงานแล้วอะ มาทำงานวันแรก ถ้าสายเราต้องโดนไล่ออกแน่ๆ"
"งั้นก็ตั้งใจทำงานนะครับ" มาเชพูดจบก็โบกมือลาคนตัวเล็กพร้อมกับส่งยิ้มให้
"เธอเดี๋ยวก่อน" มาเชเหมือนจะนึกอะไรได้เลยเรียกคนตัวเล็กไว้
"มาเชมีอะไรหรอ" เนปจูนที่กำลังจะเดินไปยังบริษัทก็หยุดเดินแล้วหันไปถามมาเชด้วยรอยยิ้มที่สดใส
"ถ้าเลิกงานแล้ว ไปห้องเราไหมครับเธอ" มาเชพูดจบก็รอลุ้นว่าคนตัวเล็กจะว่าอะไรเขาหรือเปล่า ที่เขาชวนไปที่ห้องแบบนั้นทั้งที่พึ่งรู้จักกันยังไม่ถึงชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ
"ไปสิ เราอยากกินไอติมอุ่นของเธอ"
เนปจูนเดินเข้าไปกระซิบข้างหูมาเชด้วยเสียงแผ่วเบา เพื่อให้มาเชได้ยินเพียงคนเดียว พอพูดจบเนปจูนก็รีบเดินเข้าไปยังบริษัท แล้วปล่อยให้มาเชยืนอึ้งกับคำตอบของเขาอยู่แบบนั้น
'ให้ตายเหอะเราได้ยินไม่ผิดใช่ไหมวะ'