ท่านนายพล : 3
1872 คำ
" มีเรื่องงานจะคุยด้วย " ผู้กองหนุ่มถูกทิ้งไว้ข้างหลังนิดาลืมสนิทเธอตามท่านนายพลมาแอบงงสงสัยว่างานอะไรเพราะสายงานไม่เกี่ยวข้องกันเธอเป็น Ranger ผู้พิทักษ์ป่าไม้ หรือ Ranger Forest เขาเป็นทหารแค่มาผุดเดินลอยไปลอยมาที่นี่ก็น่าแปลก ท่านนายพลไม่เคยจะเข้าใกล้เธอเกินความจำเป็นมาวันนี้ท่านนายพลกล้าจับข้อมือเธอดึงให้ตามเขามา
" ท่านคะงานทำไมคะ เดี๋ยวอีกแปปดาก็จะกลับ "
" อยากกลับ " ข้อมือเล็กโล่งไม่มีปราการมือสากห่อหุ้ม ท่านนายพลยืนกอดยกทำหน้าดุ
" ก็นิดาบอกอิงจะมาแค่สองวันหนึ่งคืน "
" ตอบไม่ตรงคำถาม " เสียงดุเข้มท่านนายพลดังขึ้นอีก นิดางงผนวกสะดุ้งตกใจแต่ไม่กล้าขยับเท้าถอยหนี
" ไม่ค่ะ ดาไม่อยากเกะกะ "
" ใครบอก "
" บอกอะไรคะ " นิดาเว้าวอนคับเเค้นในความอยากรู้ว่าอะไรกันที่ท่านนายพลต้องการจะสื่อทางดวงตากลมๆใสเเจ๋วเธอสบตาคมหาคำตอบ ไม่กล้าวีนแตกใส่ว่าท่านคะต้องการอะไรกันแน่เขายืนหน้าทมึงทึงกอดอกตีหน้าดุดุใส่เธอ
" ที่อยากอยู่ต่อเพราะใครเพราะมัน " น้ำเสียงเเบบนี้เรียกแขวะรึเปล่าท่านนายพลเเขวะเธอหรอเรื่องอะไรล่ะ ละประเด็นของท่านนายพลเจ้าขาคืออันใดกันแน่คะ
" มันไหนคะ "
" ผู้กองดนัย "
" พี่ดนัย เอ่อ ผู้กองดนัยทำไมคะเกี่ยวอะไรด้วยนิดางง "
ฮึมมมมม นายพลครางฮึมในใจขัดใจเหลือคณาความหน้าซื่อตาใส
" เธออยากอยู่ที่นี่ต่อคงเพราะผู้กองดนัยฉันไม่อนุญาตเชิญเธอกับไปตั้งแต่ตอนนี้ นี้มันค่ายทหารไม่ใช่สถานที่พลอดรัก เชิญเธอกลับไป "
นิดาหน้าถอดสีแอบสะอึกลึกๆที่ใจโดนท่านนายพลเอ่ยปากไล่ ยังไงเธอต้องกลับอยู่แล้วไม่เห็นต้องไล่ผู้กองดนัยเกี่ยวอะไรด้วย
" ค่ะจะกลับเดี๋ยวนี้ " ไม่รอให้ไล่อีกหนนิดาวิ่งออกมาจากมุมอับบ้านพักตัวเล็กขาสั้นๆหรือจะทันคนขายาวโผล่พรวดมาดักหน้าเธอไว้สีหน้าดุดันที่ว่าเมื่อครู่ดูซอฟลงกว่าเยอะ จากเดินหน้านิดาถอยหลังหันไปมองทางก้าวหนีร่างสูงใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาหา
" ถอยไปค่ะดาจะกลับ "
" เธอชอบผู้กองนั้นถึงได้กลับใช่ไหม " เสียงเข้มแค่นราวกำลังเค้นความลับจากศัตรูดวงตากร้าวน่ายำเกรงหรี่ลงสายตาคมกริบพุ่งมาหาเธอ นิดากลืนน้ำลายเอือกส่ายหัวเธอถอยหนีไปเรื่อยๆ ตอนนี้เห็นภาพเป็นราชสีห์กำลังไล่ต้อนเหยื่อ
ครั้นถูกถามเเบบเดิมซ้ำๆในความย้อนแย้งนี้ นิดายังไม่กระจ่างไม่เข้าใจเสียทีที่ท่านนายพลต้องการจะสื่อ เธอรู้สึกว่าหัวใจเธอห่อเหี่ยวเจ็บลึกที่ชายตรงหน้าเอ่ยปากไล่
" ดาไม่เข้าใจแค่ดาจะกลับมาเกี่ยวอะไรกับผู้กองเขา ดาจะกลับดาคิดไว้จะมาแค่สองวันท่านไล่ดาดาก็จะกลับตามคำสั่ง "
" นั้นแปลว่าเธอชอบมัน "
" ดาไม่ได้ชอบผู้กอง !! " นิดาตวาดคืนไปเสียงดัง จะยัดเหยียดให้เธอชอบถึงตอนไหนเธอเริ่มเข้าใจมาหน่อยที่เขาไล่ถ้าชอบผู้กองก็กลับไปสะ
นายพลนพดลหยุดเท้าสีหน้าอันเคร่งขรึมแววตาดุอ่อนแสงลงมองร่างเล็กยืนตัวลีบกอดร่างอันบอบบางตัวเองเธอจ้องตาเขาเขม็งนน้ำคลอหน่วยในดวงตากลม
" ดาจะกลับค่ะ " ถึงเวลากลับและผู้กองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้คนนี้ต่างหากคนตรงหน้าเธอ
" ใครให้กลับ "
อ้าว นิดาจ้องตาสีน้ำตาลเข้มนายพลนพดลตากลมๆมีกลอกตานั้นสร้างความขบขันให้คนมองทึ่งหน่อยๆ
" มันถึงเวลาที่ดาต้องกลับค่ะ ไม่อยู่ต่อให้แกะกะใครบ้างคนดามันคนนอก " เอาแต่ไล่ๆ ดุก็ดุ เธอน้อยใจนะไม่ใช่ลูกแต่ชอบดุเธอจัง
มีแขวะคืนสะด้วยนายพลนพดลลอบยิ้มขันละปรับสีหน้าเคร่งขรึม
นิดาเสหลบไปมองทางอื่นชั่วพริบตาไม่คาดคิดร่างสูงกำยำนายพลนพดลก้าวมาประชิดตัวโน้มหน้าเข้มลงมาถามใกล้จนนิดาผงะหน้าหนีแทบไม่ทันหัวใจไหววูบ
" ท่านนายพลจะเข้ามาใกล้ดาทำไม "
" ฉันคุยกับอธิบดีกรมป่าไม้ อิงกับเธอจะไปประจำที่กรมอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะอยู่จะไปก็แล้วแต่ "
" จริงหรอคะ " หน้าเรียวแก้มสีพวงชมพูสวยตะลึงตากลมแสดงออกมาว่าดีใจมากมายยิ้มกว้างจนแก้มบุ๋มมุมปากคลี่กว้างจนถึงเเก้มยุ้ยๆตุ่ยย่นน่ารัก
นิดายิ้มและยิ้มมองหน้าดุท่านนายพลยังคงจ้องเธอนิ่งๆใกล้ขนาดปลายจมูกเกือบชนกันก่อนรอยยิ้มนิดาจะหายวับเสียงหัวใจเต้นดังอาการสะเทิ้นอายเริ่มกลืนกิน
" ขอบคุณค่ะท่านนายพล ดา เหว่อ " โอ้วลมเจ้าเอ่ยใยถึงพัดโชยความเสน่หามาชนใจ เเรงตวัดร่างอ้อนแอ้นโดยวงแขนล่ำรัดร่างเล็กมาปะทะจนแนบชิดกายในชุดเครื่องเเบบ
หน้าคมโน้มจรดต่ำไม่เปิดโอกาสให้สิ่งใดมาทัดท้าน นายพลนพดลผู้เคร่งในกฎระเบียบนักหนา กอดร่างเล็กด้วยท่อนเเขนแข็งแรงยกเอวบางพาร่างเล็กไปชนผนังบ้านพักทาบตัวลงน้ำหนักกักร่างเล็กนิดาไว้ ขณะหญิงสาวกำลังมึนงง
" ทะ ท่านคะ จะทำอะไร "
" นิดาฉันถามเธออีกครั้ง "
" ค่ะ " นิดาย่นคอหนีจมูกโด่งโฉบวืบเข้ามาเร็วละชะงัก นิดาแทบหยุดหายใจทรวงอกเบียดกายแกร่งกระเพื่อมถี่รัวไม่อาจมองหน้าท่านนายพลตรงๆได้
" เธอชอบไอ้ผู้กอง "
" ดาบอกดาไม่ได้ชอบไงคะต้องให้พูดอีกกี่ครั้งผู้กองเป็นแค่รุ่นพี่สมัยเรียนเท่านั้นคะดาไม่ได้คิดอะไรกับเขามากกว่านั้น "
" งั้นคิดกับใคร "
"........." นิดาหลบสายตาคมกล้าวูบหนึ่งคือหัวใจหล่นอีกวูบคือหัวใจพลันเต้นเเรงมาเสียดื้อๆ กลิ่นกายท่านนายพลที่แม้จะมีเหงื่อแทรกซึมโชยมาแตะและเธอสูดหายใจเข้าออกมีเเต่กลิ่นเขา กลิ่นหัวใจจำได้ดีเต้นเเรงทุกครั้ง
" ไม่มีค่ะ "
" แน่ใจ "
" ค่ะ "
" ตอบเสียงเบาตอบใหม่ " ระดับเสียงเข้มขึ้นไม่พอใจคำตอบอันแผ่วเบาไร้น้ำหนัก
เอ๊ะ พ่อคนนี้จะต้อนเธอให้ได้อะไรคะ
" ไม่มีค่ะ ! " ตอบเสร็จนิดาเม้มปากเป็นเส้นตรงตวัดตาค้อนน้อยๆให้ท่านนายพล ดั่งสวรรค์ประทานโอกาสนิดาตะลึงงันหัวใจรวนสั่นหวั่นไหว ท่านนายพลคลี่ยิ้มยิ้มเขาดูดีมีเสน่ห์มากล้นหัวใจสาววัยรุ่นอย่างเธอตายอย่างเขียด
" งั้นฉันจอง "
" ฮ๊าา คะ ?!! " นิดาอ้าปากค้างตะลึงหัวใจจะวาย นายพลนพดลตระหนักคิดได้ว่าปล่อยสาวน้อยตรงหน้ากางปีกบินหนีไปไม่ได้โน้มหน้าคมลงประกบปากอิ่มอ้าค้างด้วยอารามตกใจแก้มแดงระเรื่อ
นายพลนพดลผสานสายตากับดวงตากลมตื่นตระหนกกักขฬะร่างเล็กไว้ใต้อำนาจร่างบึกบึก
อ่อนยวบไปทั้งตัวหัวใจนิดาคว้าบ่าหนาแข็งแรงก่อนร่างที่โดนอัดทาบโดยกายหนาพยุงไว้ไม่ให้ทรุดร่วงไปนั่งเล่นบนพื้นอยู่แล้ว ต้องยึดบ่าเเกร่งกันตัวเองทรุดไปอีกชั้นหนึ่ง
ท่านนายพลทาบปากลงมาตวัดลิ้นเธอไปดูดเป็นอันดับเเรก สรรพางค์กายนิดาสั่นสะท้านชาวาบจูบนั้นมันวิเศษสร้างความซาบซ่านช่วยลิ้มลองอาจจะเป็นคนที่จูบเป็นท่านนายพล หน้าคมกดจูบริมฝีปากอันอวบอิ่มเธอและงัดจูบขึ้นใบหน้านิดาให้เงยขึ้นกดจูบลงมาใหม่
หน้าหวานนิดาแหงนรับจูบจาบจ้วงลงมาอย่างถนัดถนี่ความหนักหน่วงบดขยี้ลงมาหนักเท่าทวีมือสากกอมกุมหน้าหวานนวลเนียนแดงปลั่ง
นิดาแทบลืมหายใจสยิวสุดกลั้นตัวเธอสั่นรู้สึกไอร้อนจากอุ้งมือท่านนายพลไล้แก้มกดเน้นลงเล่นกับความนุ่มนิ่มดุจผิวเด็กทารก
อืมมม ต้านคนชำนาญเก่งกาจทุกด้านต้านทานไม่ไหวนิดาตัวอ่อนในอ้อมแขนล่ำทรวงอกตูมเต่งชูชันใต้บราเพียงเเค่จูบเท่านั้นสั่นทั้งหัวใจ
นิดาเบิกตาโพลงอีกครั้งเธอกำลังขาดอากาศหายใจคนร่างยักษ์บดจูบเร่าร้อนไม่ผละเว้ยช่วงให้หายใจกะจะฆ่ากันใช่ไหม
" โอ้ย แฮ่ก ท่านคะ แฮ่ก ดา หายใจไม่ทัน " กำปั้นทุบแผงอกกำยำลงโทษฝ่ามือนายพลนพดลจึงตะปบขยำเต้าอวบผ่านเนื้อผ้าดวงตาอันร้อนเเรงส่งให้นิดารวนเรหัวหมุนคว้าง
" ฉันจะย้ำอีกที ฉันจองหนูดาจะยอมไหม " น้ำเสียงทุ้มพร่ายั่วเย้าเอาจมูกมาชนปัดป่ายปลายจมูกมนเล็กนิดาพรวนความเห่อร้อนบนใบหน้า ทิ้งห่างจนเกิดความเงียบนิดากัดปากบวมเป่งหลบสายตาคมเเวววาวไม่รู้จะหันคอหน้าไปทางไหนพอเริ่มหายใจปกติหัวใจเต้นเเรงสวนโครมคราม
" ที่ไม่ตอบหรือจริงเธอชอบไอ้ผู้กอง..."
" ดาชอบท่านค่ะ อุ๊บ ~"
ไฟรักมันสุมทรวงนอนกระสับกระส่ายข่มตาลงนอนก็ร้อนวูบวาบใจเต้นตึกตักๆ กรี๊ดดด นิดาปล่อยไก่แงๆ พ่อของอิงอรเป็นจิ้งจอกไม่ใช่ทหารไม่ใช่นิดาฟันธง
" ฮืมหนูดาชอบฉัน...งั้นไม่ต้องจองแล้วสิ หนูดาเป็นของฉันห้ามเข้าใกล้ผู้ชายหน้าไหนเด็ดขาด! " หึๆ
.... หัวเราะแบบนี้คืออารายค่าาาาาา ....
กรี๊ดดดดดดดด นายพลคนเจ้าเล่ห์หลอกล่อต้อนเธอให้จนมุมเผด็จการที่สุด อุแง >///
" วันนี้ดาไม่ไปกินข้าวนะอิงไม่หิว "
" ไม่ได้ข้าวเช้าสำคัญ "
" ดามีหนมปัง "
" ไม่ได้มันไม่เพียงพอต่อร่างกายพี่หมอบอกไว้ " อะไรๆก็พี่หมออ่ะละเพื่อนละอิง
" อิง ดาไม่อยากไปจริงๆนะเดี๋ยวดาทำอาหารกินเอง "
เธอไปไม่ได้ออกไปข้างนอกเจอท่านนายพลทำไงอ่ะ ทำหน้าไม่ถูกนะ ฮืออๆๆ
" ใครจะไม่กินข้าวเช้า " เสียงเข้มกังวานเปี่ยมอำนาจดังแทรกก่อนอิงอรจะค้านเพื่อนสนิท หน้าแดงระเรื่อเมื่อครู่ซีดเป็นสีขาวมองร่างสูงกำยำเดินอาดๆปรากฎกายด้วยดวงตาคมเข้มปราดจี้มายังนิดา แค่นี้เธอก็สะดุ้งมือไม้สั่นหน้าซีดหัวใจเต้นผิดจังหวะมาดื้อๆ ปอดแหกค่ะ...
•นิดาลูกไก่ในกำมือท่านนายพล ?
?❤?
- ผู้เขียน
