เกียร์ร้ายหวงรัก (วิศวะเกียร์ร้าย) ปกวาดโดยคนแต่ง

...อืดดดด... เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นไหวเนื่องจากปิดเสียงริงโทน มันสั่นอยู่ภายในกระเป๋ากางเกงยีนสีน้ำเงินเข้ม มือหนาล้วงหยิบขึ้นมาเพื่อที่จะกดรับสาย “ไอ้ธีร์?” เขาเอ่ยชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอก่อนจะกดรับ “ว่าไงเพื่อน” [ วันนี้งานวันเกิดไอ้สิงห์นะ ] “ใช่วันนี้เหรอ?...เออว่ะ กูลืมเลย” ในตอนแรกชายหนุ่มไม่มั่นใจนัก แต่พอนึกดูดีๆ แล้ว ใช่จริงๆ ด้วย [ โถ่...ไอ้โฮป ไอ้เพื่อนทรยศ เราสนิทกันมาตั้งแต่มัธยมนะเว้ย มีเพื่อนใหม่มึงถึงกลับลืมเพื่อนเก่าเลยเหรอวะ ] “ธีร์ มึงใจเย็นๆ กูแค่ลืมวันเกิดเอง...ไม่ได้จะเลิกคบพวกมึง มึงทำเหมือนกูเลว ลืมเพื่อนทิ้งเพื่อน...กูไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย” [ ขนาดวันเกิดไอ้สิงห์มึงยังลืมเลย อีกหน่อยมึงคงลืมวันเกิดกูแน่ๆ ] “ไม่ลืมๆ ว่าแต่...บอกอีกทีดิ วันเกิดมึงมันวันอะไรนะ” [ นั่นไง! ไม่บอกหรอกไอ้เพื่อนเลว มึงมันลืมเพื่อน...] ธีร์เงียบทำเป็นงอน ไม่นานนักก็หายเองเพราะแค่หยอกเล่นเท่านั้น [ แค่นี้ก่อนๆ อาจารย์ปล่อยละ...เจอกันตอนเลิกเรียน ] “โอเค เจอกันๆ” พูดก่อนจะกดวางสาย โฮป หนุ่มนักศึกษาปี3 อายุ 22ปี ส่วนสูง183 เรียนสาขาวิศวกรรมโยธา รูปหล่อบ้านรวยภายนอกดูดุหน้านิ่งขรึมเหมือนคนเย่อหยิ่ง ซึ่งอันที่จริงเขาแค่มีใบหน้าแบบนั้นเฉยๆ ดูลึกลับเข้าถึงยาก แต่มีมุมน้องกระต่าย มุมน่ารักอ่อนโยน และมีรอยยิ้มที่จะเผยฟันกระต่ายคู่หน้าให้เห็น ยังมีมุมขี้อายที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อนด้วยนะ ที่บ้านรวยเพราะครอบครัวทำอสังหาริมทรัพย์เกี่ยวกับโครงการบ้านจัดสรร ภายใต้ชื่อโครงการ ทิวัตถ์ ที่มีกระจายทั่วทั้งกรุงเทพฯ ปริมณฑล และจังหวัดใกล้เคียง สถานะโสดแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนคุยเรื่อยๆ ไม่เคยปิดกั้นหากใครอยากลองคบลองคุยหรืออยากรู้จักเขา แต่ในขณะเดียวกันเขาไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาใครก่อน และส่วนมากก็ไม่เคยคุยกับใครได้นานนักเพราะเขามันขี้เบื่อ ยังไม่เจอใครที่ถูกใจ ไม่สิอันที่จริงมีอยู่คนนึงนะ... แต่ดูเป็นอะไรที่ยากเกินกว่าจะคว้ามา เพราะเธอเป็นน้องสาวของธีร์ที่เพิ่งวางสายไปนั่นเอง พวกเขาสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย ธีร์ก็ดูจะหวงน้องสาว แถมแม่ฝั่งนั้นท่าทางไม่อยากจะให้จีบอีกเสียด้วยสิ ได้แต่เก็บซ่อนความรู้สึก และเลิกหวังไปนานแล้ว "เอาล่ะค่ะ! วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะ แล้วอย่าลืมงานที่สั่งด้วยล่ะ ส่งอาทิตย์หน้านะทุกคน" อาจารย์พิสมัยมองดูนาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว ก่อนจะย้ำเตือนกับนักศึกษาทุกคนถึงงานที่มอบหมายให้และจะต้องส่งภายในสัปดาห์หน้า "คร้าบบบบ/ค่าาาา" นักศึกษาชายหญิงขานรับ เป็นอันรับทราบ “พวกมึง วันนี้กูกลับก่อนนะ” โฮปหันมาคุยกับสองเพื่อนซี้ที่นั่งใกล้กัน “อ่าว นึกว่าเราจะไปดื่มกันซะอีก” ชาวินเอ่ยขึ้นอย่างเสียดาย “นั่นดิ่ นัดกันแล้วมาเทกันดื้อๆ” คชาเองก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน แม้จะไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่เสมอ แต่ด้วยความที่โฮปนั้นเป็นคนค่อนข้างเดาอารมณ์ยาก เวลาไม่อยากจะไปไหนก็มักจะปฏิเสธอยู่บ่อยครั้ง และครั้งนี้เขาก็ดันตกลงกันแล้วว่าจะไปดื่มที่บาร์หลังเลิกเรียน แต่สงสัยคชาและชาวินจะต้องไปดื่มกันแค่สองคนแล้วล่ะ เพราะเขาต้องไปงานวันเกิดเพื่อนสมัยมัธยมปลายแทน “โทษที พอดีต้องไปงานวันเกิดเพื่อนสมัยเรียนน่ะ” คชาและชาวิน ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทของโฮป ตั้งแต่เข้ามหาลัยพวกเขาก็สนิทสนมกัน ทั้งสามมีนิสัยที่คล้ายกันก็ตรงหน้านิ่ง คงเพราะแบบนี้ล่ะมั้งถึงเข้ากันได้ ส่วนธีร์และสิงห์ คือเพื่อนที่สนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย ธีร์เองก็เรียนที่นี่เช่นกันแต่เรียนคนละสาขา ธีร์เรียนสาขาเครื่องยนต์ ส่วนสิงห์เรียนมหาลัยอื่นแต่ก็ยังคงสนิทสนมกันมาจนถึงทุกวันนี้ นักศึกษาต่างทยอยกันลงจากตึก รวมถึงโฮปด้วยเช่นกันเขากำลังไปตามนัดหมาย ที่ได้นัดไว้กับธีร์ "ไงไอ้ธีร์" โฮปเอ่ยทักทายเพื่อนซี้ขณะที่กำลังเดินไปหา พวกเขานัดเจอกันหลังตึกสาขาเครื่องยนต์ "จะไปกันเลยไหม" ธีร์กล่าวถามเมื่อโฮปเดินมาถึง ระหว่างที่สองหนุ่มกำลังเดินออกจากบริเวณตึกสาขาเครื่องยนต์อยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินกำลังพุ่งตรงมาทางพวกเขาและเสียงนั้นได้หยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสอง ปรากฏเจ้าของรองเท้าผ้าใบสีขาวหัวกลมโตคู่เล็กขนาดไซซ์ 36-37 เห็นจะได้ เมื่อโฮปไล่สายตาขึ้นตั้งแต่เรียวขาสวยไปจนถึงกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่า ไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนสุดท้ายหยุดสายตาอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต ริมฝีปากสีเชอร์รี่ เรย์ริน เด็กสาวอายุ 19 ปี เรียนอยู่สาขาการบัญชี ปี1 สาวน้อยตัวเล็กสูงเพียง160 ไซซ์มินิ นุ่มนิ่มจิ้มลิ้มไปเสียทุกส่วน หน้าอกคัพB+ ผิวพรรณขาวอมชมพูระเรื่อ เรือนผมสีน้ำตาลยาวถึงกลางหลัง ตึกๆ...ตึกๆ เกิดอาการหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เมื่อได้พบกับเรย์ริน ใช่แล้วโฮปนั้นแอบชอบเธอมานานแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาเดาให้ยาก และจะบอกให้ว่าเธอคือรักแรกของเขาเลยก็ว่าได้ รู้จักเธอครั้งแรกตอนที่เขาอยู่ม.3 แล้วดูสิตอนนี้ชายหนุ่มอยู่ปี4 แล้ว และมันก็นานอยู่พอสมควรที่เขาแอบชอบเด็กสาวคนนี้เพียงข้างเดียว ตอนนี้เรย์รินยืนอยู่ข้างหน้าเขา "มีอะไร ยัยเตี้ย" "พี่ธีร์คนผีเปรต" "ถ้าพี่เป็นเปรตแกก็คือน้องเปรตที่ขาดแคลเซียม" "...ชิ! ช่างเหอะ ขี้เกียจเถียงเรื่องไร้สาระ หนูจะมาบอกว่าวันนี้ขอไปออกเดทได้ไหม" "เดท? เดทกับใคร" พี่ชายเท้าเอวคุยด้วยสีหน้าหน่ายใจเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมาก็เดทไปแล้วสองคน ถึงแม้น้องสาวจะดูบ้าผู้ชาย แต่เขาก็ไว้ใจในตัวน้องสาวตัวเอง ว่าเธอคิดมาดีแล้วว่าจะเดทกับใครหรือจะคบหาใคร 'เดทอีกแล้วเหรอ...?' โฮปคิดในใจ อารมณ์ของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง เพราะเรย์รินออกเดทกับผู้ชายเป็นคนที่สามแล้วตั้งแต่เปิดเทอมมา เธอชอบออกเดทกับชายหนุ่มที่เข้ามาจีบมาคุยด้วย เห็นเหมือนจะไปด้วยง่ายๆ แบบนี้ แต่เธอก็คิดว่าตัวเองนั้นคัดมาดีแล้วและพูดคุยกันระยะนึงถึงจะยอมเปิดใจออกเดทด้วย มหาลัยออกจะกว้างหนุ่มหล่อก็มีมากมายให้ลองคบลองคุย ถือว่าเปิดโอกาสให้กับคนอื่นๆ บ้างเท่านั้นเอง "คนโน้น...เขามาจีบ คุยกันมาสักพักแล้ว ดูโอเคดีเลยอยากลองให้โอกาสดู" เรย์รินชี้นิ้วไปทางผู้ชายที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ พอธีร์หันไปมองตามที่น้องสาวได้ชี้บอก ผู้ชายคนนั้นก็ก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพรุ่นพี่ "แรดจริงๆ ออกเดทอีกแล้ว" ธีร์ว่าเหน็บ ถึงจะตามใจแต่ไม่พูดจาอ่อนโยนด้วยหรอก เดี๋ยวยัยเด็กคนนี้จะเหลิงเอา "เขาเรียกว่าหาโอกาสให้ตัวเองต่างหาก หนูก็แค่ลองคบลองคุยดู ไม่ใช่ก็เทแค่นั้น...น่อพี่โฮป" ถึงจะโดนพี่ชายดุแต่หาได้กลัวไม่ แถมยังหาพวกอีกต่างหาก "อะไร โฮปมันเกี่ยวอะไรด้วย...นี่ไม่ต้องมาหาพวกเลยนะ" ธีร์ดีดหน้าผากใส่น้องสาวของตนอย่างหมั่นไส้ "โอ๊ย! ก็เพราะพี่โฮปออกเดทบ่อยเหมือนกันไง...ใช่ไหมล่ะ หนูเห็นพี่มีสาวควงแขนพี่อยู่บ่อยๆ เพราะงั้นพี่ก็ต้องเข้าใจหนูที่สุดสิ" ในสายตาของเรย์รินโฮปนั้นค่อนข้างเจ้าชู้ ออกเดทกับสาวสวยบ่อยครั้ง และคงไม่ใช่เดทธรรมดาๆ เหมือนเธอแน่ๆ เขาคงให้โอกาสกับสาวสวยที่อยากเข้าหา เหมือนกันกับที่เธอทำและต้องเข้าใจเธอดีแน่นอน เรย์รินคิดแบบนี้น "ฮ่าๆ" โฮปได้แต่หัวเราะแห้งๆ โดนลากเข้าไปเกี่ยวด้วยเฉยเลย "โชคดีนะที่มึงไม่มีน้องสาว ไม่งั้นได้ปวดหัวเหมือนกูแน่ มันบอกว่าความฝันของมันคือการได้เจอกับรักแท้ เด็กอายุ 19 มันจะรีบหารักแท้ไปไหนวะ" ส่ายหัวด้วยความหน่ายใจในตัวน้องสาวตน "ทำไมอ่ะ หนูมีความฝันแบบนี้ไม่ได้เหรอ แค่แตกต่างจากคนอื่นนิดหน่อยเอง" ขมวดคิ้วย่นเชิ่ดปากพูด เถียงพี่ชายตัวเองฉอดๆ "ฝันเพ้อเจ้อไง อ่านนิยายมากเกินไปหน่อย สมองเลยเป็นแบบนี้" โฮปยืนมองดูสองพี่น้องพูดคุยในเชิงต่อล้อต่อเถียง นี่เขากำลังอยู่ในสถานการณ์อะไรกันเนี่ย "ตกลงพี่จะให้หนูไปไหม" ยัยตัวเล็กยืนเท้าเอวเงยหน้าถามพี่ชาย "ก็ไปสิ แต่อย่าแรดอย่าเสียตัวก็พอ แล้วกลับให้เร็วห้ามเกิน1ทุ่ม ไม่งั้นพี่เอาแกตายแน่ไม่ต้องรอถึงแม่หรอกพี่จะจัดการแกเอง" "ครับผ๊ม! sir yes sir!" ทำมือตะเบ๊ะแบบทหาร ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับไปหาผู้ชายคนนั้นที่ยืนรอเธออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยมีสายตาของโฮปคอยจ้องมองเธอเดินจากไป ไกลขึ้นเรื่อยๆ...เรื่อยๆ รู้สึกน้อยใจ คนๆ นั้นน่าจะเป็นเขาแท้ๆ... cut