ถึงเธอร้าย ฉันก็จะรัก

ห้องลองชุดเจ้าสาว สตูดิโอ วันวารี เปรมมี่ที่กำลังลองชุดไทยที่จะต้องใช้ในพิธีเช้าอยู่ในห้องแต่งตัวกับแม่ของเธอเพียง 2 คน “นี่ก็ใกล้จะถึงวันงานแล้วเมื่อไหร่เปรมมี่จะได้ชุดสักทีคะ ดูสิคะแก้แล้วแก้อีกอยู่ได้...” “ก็หนูไม่เลือกสักทีนี่ลูก นี่แม่พาหนูมาลองทุกวันเลยนะเมื่อไหร่หนูจะเลือกชุดได้สักที..” “แม่ก็ดูซิ พอเปรมมี่จะเอาชุดนี้เปรมมี่ก็ใส่ไม่ได้ พอชุดนี้เปรมมี่ใส่ได้เจ้าบ่าวก็ไม่อยู่มาลองด้วยกัน แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เปรมมี่จะได้ชุดสักทีละคะ..” เธอบ่นกับแม่ของเธออย่างอารมณ์เสียที่เจ้าบ่าวไม่เคยมาลองชุดพร้อมกับเธอเลยสักครั้ง “พี่พีทเขาก็มาลองชุดให้แล้วแต่หนูไม่ถูกใจชุดนั่นเอง..” “ก็ชุดที่พี่พีทจะใส่เปรมมี่ไม่ชอบนี่คะ.." เธอพูดจบก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างเซ็งๆ "พี่พีทเขายังอยากหมั้นกับปรมมี่อยู่จริงๆใช่ไหมคะแม่..?” แม่ของเธอเห็นลูกสาวเริ่มอารมณ์ไม่ดี จึงเดินเข้าไปนั่งประกบข้างๆเพื่อปลอบใจเธอ “ใจเย็นๆซิลูก พี่พีทเขาเร่งทำงานอยู่เพื่อที่จะได้หาเวลาให้หนูไง งั้นเดี่ยวแม่โทรหาพี่พีทให้นะ..” แม่ตามใจลูกสาวมากจนทำให้เธอเป็นผู้หญิงเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก และพอโดนขัดใจเธอก็จะโวยวายแบบนี้ทุกครั้ง และแม่ของเธอก็ต้องจัดการให้เพื่อให้เธอสบายใจ “พีทอยู่ไหนแล้วลูก..น้องมารอที่สตูดิโอของหนูวันแล้วนะ...” (ผมขับรถอยู่ครับ วันนี้รถติดมากเลยผมคงไปถึงช้าหน่อยนะครับคุณน้า) “รีบมาเร็วๆนะพีท เปรมมี่ลองชุดอยู่น้องบ่นใหญ่แล้ว น้าไม่อยากให้เปรมมี่เครียด..” (ครับ ผมจะรีบไปครับ) “พีทยังไม่มาหรอคะคุณน้า.?” วันวารีเจ้าของสตูดิโอซึ่งเป็นเพื่อนของพีรวัฒที่เป็นคู่หมั้นกับเปรมมี่เดินเข้ามาทักทาย “พีทรถติดอยู่นะจ่ะ น้าต้องขอโทษหนูวันด้วยนะที่ทำให้เสียเวลา เปรมมี่มาลองชุดตั้งหลายครั้งแล้วก็ยังไม่ได้สักที" “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณน้าวันเข้าใจค่ะ ผู้หญิงเราก็อยากจะสวยที่สุดในวันที่เราได้เป็นเจ้าสาวของคนที่เรารักที่สุด” “ขอบคุณนะจ๊ะ ที่หนูวันเข้าใจ” “แม่...พี่พีทมาหรือยังคะ นี่เปรมมี่ลองทุกชุดแล้วนะ เมื่อไหร่พี่พีทจะมาถึงซักที..?” ทั้ง 2 คนหันไปมองเปรมสินีที่กำลังเดินเข้ามาด้วยหน้าตาที่บูดบึ้ง “พี่พีทกำลังมาลูก หนูรอก่อนนะใจเย็นๆเดี๋ยวหนูนั่งรอพี่พีทไปก่อน แม่ไปเอาอะไรเย็นๆ มาให้” “เปรมมี่ไม่อยากทานอะไรทั้งนั้นคะ เปรมมี่ไม่มีอารมณ์..” เธอนั่งลงอย่างอารมณ์เสีย วันวารีมองหน้าของเปรมมี่อย่างเซ็งๆ เธอคิดในใจว่าถ้าเปรมมี่ไม่ใช่เจ้าสาวของเพื่อนเธอ เธอคงไม่ใส่ใจแบบนี้หรอก “พี่วัน...” “คะ..น้องเปรมมี่เรียกพี่หรอคะ..?” “เปรมมี่เรียกพี่วันตั้งหลายครั้งแล้วนะคะ ยืนคิดอะไรอยู่คะทำไมถึงไม่ได้ยินที่เปรมมี่เรียก” “เอ่อ!..พี่ก็ยืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยนะคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ..?” “เปรมมี่อยากรู้ว่าเพื่อนพี่จะมางานหมั่นของเปรมมี่กับพี่พีทหรือเปล่าคะ...” “เพื่อนพี่..?” วันวารีพูดทวนในสิ่งที่เปรมมี่ถาม เธอคงจะหมายถึงสาที่เป็นพี่สาวต่างแม่กับเปรมมี่และสาก็เป็นเพื่อนสนิทของวันวารี “พี่ก็ไม่แน่ใจคะ ว่าจะมาหรือเปล่า ทำไมเปรมมี่ไม่ลองถามคุณพ่อดูละคะ” “คุณลุงก็ไม่ทราบคะว่าลูกสาวคนโปรดของเขาจะมาหรือเปล่า ไม่รู้จะเล่นตัวทำไมบอกมาแค่ว่ามาหรือไม่มาก็แค่นี้เอง.." วันวารีมองหน้าเปรมสินีอย่างรู้สึกไม่พอใจ ที่เธอพูดแบบนี้กับเพื่อนของเธอ ในใจลึกๆของเปรมสินีก็กลัวเป็นที่สุดว่าพี่สาวต่างแม่ของเธอจะมาร่วมงานหมั้นครั้งนี้ด้วย เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆว่าที่เจ้าบ่าวของเธอคงอยู่ไม่สุขแน่ๆถ้าได้เห็นมาริสาในงาน ......