เล่ห์รักอสุรา

​​[EP:00] บอบช้ำ ​ "สงสัยวันนี้ฝนจะตกหนักหรือไม่ก็อากาศแปรปรวนแน่เลย นางแบบคนสวยถึงได้มีเวลามาหาผมถึงที่ทำงานแบบนี้" ชายหนุ่มเดินเข้าไปสวมกอดคู่หมั้นสาวจากทางด้านหลัง ก้มลงบรรจงจูบที่ต้นคอขาวเนียนอย่างนุ่มนวล "อื้อ..อย่าค่ะ" หญิงสาวไหวไหล่อย่างนึกรำคาญพลางหมุนตัวออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม "เป็นอะไรไปครับชาช่า หรือว่าเหนื่อย? ผมบอกคุณแล้วไงว่าถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องทำแล้วเมียคนเดียวผมเลี้ยงได้" มือหนายื่นออกไปหวังจะคว้ามือเรียวของคู่หมั้นสาวแต่เธอกลับขยับถอยห่างออกไปอย่างถือตัว นี่มันเกิดอะไรขึ้นระหวางเธอกับเขากันแน่ "ชาช่ามีเรื่องอยากคุยกับคุณค่ะ" ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางแบรนด์ดัง หันมาประจันหน้ากับชายหนุ่มอย่างจริงจัง "คงเป็นเรื่องด่วนและสำคัญมาก คุณถึงได้มาหาผมถึงที่ทำงานแบบนี้" "ใช่ค่ะ สำคัญมาก" "...." ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศน่าอึดอัดภายในห้อง "อลันคะ ชาช่ากำลังจะแต่งงาน" คำพูดของหญิงสาวทำให้อลันนิ่งงันไป ตัวเขาชาวาบหมดเรี่ยวแรงราวกับถูกไฟช็อต "ชาช่าขอโทษนะคะอลัน ขอให้เราจากกันด้วยดีนะคะ" มือเรียวยื่นออกมาจับมือของชายหนุ่มขึ้นมาก่อนที่จะวางสิ่งของบางอย่างลงบนฝ่ามือของเขา ชายหนุ่มหลุบตาลงมองและพบว่าของสิ่งนั้นก็คือ แหวนหมั้น เพล้ง! "บอกว่าไม่กิน ไม่เข้าใจหรือไง!" เสียงเอ็ดตะโรของชายหนุ่ม ลูกชายคนเดียวของเจ้าของบ้านดังขึ้นเป็นปกติในเวลาอาหาร เช้า กลางวัน เย็น ที่แม่บ้านยกสำรับอาหารเข้าไปในห้อง "คุณอลันทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ" สาวใช้ตัดพ้ออย่างเหนื่อยใจ เมื่อชายหนุ่มปัดสำรับอาหารลงจากโต๊ะจนมันหกกระจัดกระจายเต็มพื้น แต่ก็ต้องย่อตัวนั่งลงก้มหน้าก้มตาเก็บทำความสะอาดตามหน้าที่ "ถ้าไม่อยากให้ทำก็อย่ายกเข้ามาสิ เรื่องง่ายๆแค่นี้คิดเองไม่เป็นเหรอ ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องยุ่งยาก" ชายหนุ่มว่าพลางกัดฟันแน่นเพราะรู้สึกไม่ดีอยู่ลึกๆกับสิ่งที่ทำที่ทำลงไป สิ่งที่แสดงออกนั่นไม่ใช่นิสัยที่แท้จริงของเขาเลยแม้แต่น้อย "เมื่อไหร่จะเลิกทำร้ายตัวเองแบบนี้สักทีคะ" คนที่เดินตามเข้ามาพูดอย่างอ่อนใจ เธอไม่อยากเห็นเขาเป็นแบบนี้เลย อลันคนที่เธอรู้จักกับอลันคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เหมือนกับคนละคน แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง "น้าอรบ่นผมแบบนี้ทุกวันไม่เบื่อหรือไง" ชายหนุ่มบอกพร้อมกับหันหลังให้แล้วเดินหนีไปยืนริมหน้าต่าง "ถ้าคุณอลันเบื่อจะฟังก็อย่าทำให้น้าบ่นสิคะ ไม่อย่างนั้นน้าก็จะต้องบ่นแบบนี้ทุกวัน" "เห้อ!...เอาออกไปแล้วไม่ต้องยกเข้ามาอีกนะ ฉันไม่กิน" อลันบอกกับเด็กรับใช้ที่กำลังเก็บข้าวของ ถ้วยชามของที่เขาปัดลงพื้นออกไป "คุณอลัน!" ชายหนุ่มยกมือขึ้นห้ามไม่ให้อิงอรพูดอะไรต่อ "เช้านี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ น่าอรบ่นจนหูผมชาไปหมดแล้ว" "แต่ว่า...ตั้งแต่เที่ยงเมื่อวานคุณอลันยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะคะนอกจากเหล้าพวกนี้" แม่บ้านอย่างอิงอรบอกอย่างห่วงใยพร้อมกับนั่งลงช่วยเด็กเก็บกวาดขวดเหล้าและข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มห้อง "น้าอรไม่ต้องห่วงหรอก อดข้าวแค่นี้ผมไม่ตายหรอก" ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นเตียงอย่างไม่สนใจใคร นานนับเดือนแล้วที่อลันกลับมาจากเมืองนอกหลังจากที่ไม่ได้กลับมาที่นี่เกือบ 15 ปีเพราะเขาไปอยู่กับพ่อตั้งแต่เรียนจบมัธยมต้น พ่อกับแม่ของอลันเลิกรากันตั้งแต่เขาอายุได้ 9 ขวบ แต่เขาอาจจะโชคดีกว่าเด็กหลายๆคนตรงที่ว่าถึงแม้พ่อกับแม่เขาจะแยกทางกัน แต่ทั้งสองคนก็ยังคงทำหน้าที่พ่อกับแม่ให้เขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม่เลี้ยงปานตะวันแม่ของอลัน ยอมให้เขาไปเรียนต่อต่างประเทศตามที่พ่อของเขาขอร้องเพราะเห็นว่าจะเป็นการดีต่อลูกชายของเธอในอนาคต และมันก็เป็นเช่นนั้น อลันเติบโตและใช้ชีวิตมาแบบฝรั่งแต่เขาก็ไม่ได้ลืมว่ามีแม่รออยู่ที่เมืองไทย เมื่อหนึ่งเดือนก่อนอลันกลับมาที่ไร่ปานตะวัน เขาเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องไม่ออกไปไหน ไม่อยากพบใคร วันๆเอาแต่กินเหล้าเมามายไม่เป็นผู้เป็นคน แม่เลี้ยงปานตะวันกับอิงอรแม่บ้านที่เลี้ยงเขามาแต่เด็กคอยผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาดูแล เพราะนอกจากสองคนนี้ก็ไม่มีใครเข้าหน้าเขาติดเลยสักคน "น้ารู้ค่ะว่าไม่ตาย แต่คุณอลันเอาแต่ดื่มเหล้าแบบนี้สุขภาพจะแย่เอา ดูสิเนี่ยผอมลงไปตั้งเยอะเดี๋ยวก็หมดหล่อกันพอดี" อลันยังคงนอนนิ่ง มองหน้าอิงอรอย่างไม่รู้สึกรู้สา "แม่เลี้ยงเป็นห่วงคุณอลันมากนะคะ คุณอลันอยากเห็นคุณแม่เสียใจหรือคะ" อิงอรหมดหนทางที่จะเกลี้ยกล่อมคนหัวรั้นจึงต้องยกเอาแม่เลี้ยงปานตะวันขึ้นมาอ้าง "เห้อ!..เดี๋ยวผมเบื่อผมก็เลิกดื่มเองแหละ น้าอรออกไปเถอะผมจะนอนแล้ว เอาข้าวออกไปด้วยผมไม่อยากกิน" ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนที่จะพลิกตัวนอนหันหลังให้อิงอร ยกมือขึ้นมาโบกไล่ทุกคนให้ออกจากห้องเขาไป สรุปว่ามื้อเช้าของวันนี้ก็ต้องยกออกไปตามเคย "ก็ได้ค่ะถ้าคุณอลันจะนอนน้าออกไปก็ได้ แต่ตอนเที่ยงน้าจะให้เด็กยกสำรับเข้ามาใหม่นะคะ แม่เลี้ยงให้น้าตามเข้าไปช่วยซื้อของในเมืองอย่าอาละวาดเชียวนะคะ ไม่อย่างนั้นน้าจะฟ้องแม่เลี้ยง" เป็นที่รู้กันว่าอลันน่ะเกรงใจแม่เป็นที่สุดเพราะเขารักแม่มาก "ครับ" ตอบเพียงสั้นๆมือหนาก็คว้าเอาหมอนมาหนุนหัวแล้วปิดเปลือกตาลงด้วยความเพลียเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ "ไม่ยอมกินอะไรอีกแล้วล่ะสิ" แม่เลี้ยงปานตะวันถามอิงอร เพราะเห็นข้าวของบนถาดในมือเด็กรับใช้ เธอล่ะเหนื่อยใจกับลูกชายคนนี้เหลือเกิน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกลับมาคราวนี้ลูกชายเธอเมาเละเทะทุกวัน ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก "ใช่ค่ะ อรไม่รู้จะกล่อมยังไงแล้ว" อิงอรตอบอย่างเหนื่อยใจ "ปล่อยไปก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง" ว่าพลางปรายตามองขึ้นไปชั้นบน เธอไม่อยากออกตัวเองหรอกเพราะถ้าถึงมือแม่เลี้ยงปานตะวัน อลันเจอยาแรงแน่ "ตอนเที่ยงอย่าลืมยกสำรับขึ้นไปให้คุณอลันนะ ไม่ต้องกลัวถึงคุณอลันเธอจะอาละวาดแต่เธอไม่ทำร้ายใครหรอก" อิงอรสั่งเด็กรับใช้ก่อนที่จะหันกลับมารับกระเป๋าถือจากแม่เลี้ยง "ไปกันเถอะอร รีบไปจะได้รีบกลับ" แม่เลี้ยงปานตะวันพยักหน้าให้อิงอรแล้วเดินนำออกไป โดยไม่ได้สังเกตว่ามีใครยืนแอบฟังอยู่ตั้งแต่ต้น.. _________________________________________________ ตอนแรกมาแล้ววววว.... ฝากติดตามด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบ ติ ชมได้เลย ไม่ว่ากันค่ะ