พระเอกฟังกูนะ กูไม่ขายตัวให้ชั้วชั่วอย่างมึงครับ!

'โปรดอย่าเปลี่ยนใจไปรักใครอื่น' ชื่อของนิยายที่กำลังเป็นกระแสอยู่ตอนนี้ของนัมบุนซู ในตอนแรกเขาคิดจะหาอะไรทำข้ามเวลาหลังจากตกงาน ก็เลยลองแต่งนิยายดูแล้วผลตอบรับกลับดีซะงั้น สิ่งที่น่าสนใจของนิยายเรื่องนี้ก็คือ การได้สมน้ำหน้าพระเอกที่ชื่อ 'อีกอซอง' ตัวละครนี้ได้รวบสันดานเสียๆ ของมนุษย์มาอยู่รวมกันอยู่ในตัวคนคนเดียว 1.ขี้อิจฉา ริษยาเป็นอาจิณ 2.ขี้นินทา ปากแซ่บที่หนึ่ง 3.เอาดีเข้าตัว เอาชั่วให้คนข้างๆ 4.ขี้โกหก มโนเก่งเป็นสันดาน 5.ชอบดูถูกคนอื่น พร้อมเหยียดย่ำทุกคนให้ต่ำต้อย ตัวละครนี้ นัมบุนซูได้แรงบันดาลใจมาจากอดีตหัวหน้าแผนกของเขา ทั้งหน้าตา รูปร่าง นิสัย เขาอยากให้คนแบบนี้ได้เจอความรักแย่ๆ โดนถูกกระทำบ้างก็เลยได้นิยายแนววายดราม่าตับพัง แต่ด้วยนักอ่านเรียกร้องให้จบแฮปปี้ เขาเลยต้องกัดฟัน และแต่งให้นายเอกได้กับพระรองไปในที่สุด! โดนด่าเละก็ไม่สนใจ ก็คนนิสัยแย่ๆ แบบนั้นมันควรโดนซะบ้าง (นัมบุนซูแคะขี้มูกนั่งรอเงินเข้าบัญชี) บอกได้เลยว่าไม่มีวันใดที่นัมบุนซูไม่เขียนนิยายไปแล้วด่าอีกอซองไปด้วย เขาเกลียดพระเอกคนนี้เข้าไส้ พอๆ กับที่เกลียดหัวหน้าแผนกที่ไล่เขาออก เพียงแค่ทำกาแฟร้องหกใส่หน้า ก็แค่หน้าพองนิดเดียวเอง... ไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า ถึงอย่างนั้นการที่เขาถูกไล่ออกมันก็มีข้อดี เพราะเขาได้รู้ว่าการแต่งนิยายมันสนุกแค่ไหน ท้าทายดี แถมยังได้เงินเดือนเยอะกว่าทำงานประจำอีกต่างหาก (แม้มันจะไม่คงที่เหมือนพนักงานบริษัทน่ะนะ) 'เรื่องราวของโปรดอย่าเปลี่ยนใจไปรักใครอื่น นายเอกเป็นเพื่อนของพระเอกมาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวของทั้งสองรู้จักกัน และด้วยความที่นายเอกเป็นเด็กหัวดี เรียนเก่ง สอบได้ที่หนึ่งของระดับชั้นมาตั้งแต่อนุบาลยันมัธยม และพระเอกมีนิสัยตรงกันข้าม ทำให้พ่อของพระเอกมักจะเปรียบเทียบพระเอกกับนายเอกอยู่เสมอ เป็นเหตุผลให้เขาเกลียดนายเอก และกลั่นแกล้งแรงๆ เช่น รุมกระทืบ เผาการบ้าน และอีกหลายอย่างโดยที่นายเอกไม่เอาเรื่องเลยสักครั้ง ทั้งที่พ่อแม่ก็อบรมพระเอกอย่างดี แต่พระเอกเหมือนถูกปีศาจร้ายมาสิงร่าง ตลอดมัธยมปลายเขาหาเรื่องเข้าสถานีตำรวจเป็นว่าเล่น จนวันหนึ่งครอบครัวของนายเอกล้มละลาย เพราะบริษัทของพ่อไม่รับผิดชอบเรื่องเครื่องบินตก นอกจากนั้นยังข่มขู่ญาติผู้เคราะห์ร้ายไม่ให้เผยแพร่ข้อผิดพลาดนี้ ถึงภายหลังจะสืบได้ว่าพ่อของนายเอกถูกใส่ร้ายจากบริษัทคู่อริ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เพราะพ่อแม่ของนายเอกฆ่าตัวตายตามกันไป ทิ้งให้นายเอกทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนจนจบมัธยมปลาย พระเอกยังจะซ้ำเติม สมน้ำหน้า คิดว่าสมควรแล้วที่นายเอกตกระกำลำบากแบบนั้น แต่โชคเข้าข้างนายเอก เขากลายเป็นศิลปินศิลปะ ส่วนพระเอกเป็นประธานบริษัทผลิตเครื่องบินแทนผู้เป็นพ่อ พระเอกคอยให้คนตามสืบเรื่องของนายเอก และคอยสร้างปัญหาทำให้นายเอกตกระกำลำบากต่อไป สร้างข่าวให้นายเอกเสียชื่อเสียง จนนายเอกหนีไปต่างประเทศโดยได้ความช่วยเหลือจากพระรองที่เป็นเพื่อนศิลปินด้วยกัน พอนายเอกกลับมาเกาหลีเพื่อเปิดนิทรรศการศิลปะ พระเอกก็ยังหาเรื่องทรมานนายเอกไม่เลิก จนเริ่มรู้สึกชอบนายเอก แต่นายเอกกลับค่อยๆ เกลียดพระเอกมากขึ้นทุกวัน แต่เดิมนายเอกเคยชอบพระเอกมาก่อนในตอนที่พระเอกแกล้งมาปลอบเขาเรื่องพ่อแม่ ถึงตอนสุดท้ายจะซ้ำเติมก็เถอะ ท้ายที่สุดนายเอกไม่อยากทนอยู่กับพระเอกเลวๆ อีกต่อไป เพราะการที่พระเอกสั่งคนไล่ฆ่าพระรอง ทำให้นายเอกทนไม่ไหว หลังจากแจ้งความจับลูกน้องของพระเอกทุกคน นายเอกเลือกที่จะเดินออกมาจากชีวิตพระเอก นายเอกได้เริ่มต้นใหม่กับพระรอง พระเอกจึงเป็นหมา จบบริบูรณ์' และวันนี้ก็เป็นตอนจบของ 'โปรดอย่าเปลี่ยนใจไปรักใครอื่น' แล้ว นัมบุนซูจะได้เลิกบรรยายถึงพระเอกหน้าโง่ที่เขาเกลียดแสนเกลียดสักที ติ้ง เงินเข้าบัญชีในเวลาสี่ทุ่มครึ่งพอดีเป๊ะ นัมบุนซูวางแผนเอาไว้แล้ว ว่าถ้าเงินก้อนนี้เข้าบัญชีเมื่อไหร่ วันพรุ่งนี้เขาจะไปเที่ยวพักร้อน หลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งหน้าคอมพิวเตอร์มาแสนนาน ลาก่อน อีกอซอง ฉันเกลียดนาย นัมบุนซูชูนิ้วกลางใส่จอคอมพิวเตอร์แล้ว แล้วค่อยกด Shutdown พอยืดตัวบิดขี้เกียจให้กระดูกดังกร๊อปแกร๊ปสักนิด เขาจึงกระโดดทิ้งตัวนอนบนเตียงแสนรักของตัวเอง ในหัวจินตนาการถึงประเทศนิวซีแลนด์ ประเทศที่เขาใฝ่ฝันว่าจะไปเที่ยวสักครั้งหากยังชีวิตอยู่ นักเขียนที่เกลียดตัวละครที่ตัวเองแต่ง แล้วคิดมันก็เฟี้ยวดี ก็ได้จมสู่ห้วงนินทาโดยที่ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไป... ## "ช่วยตื่นทีเถอะ กูอุ้มมึงไม่ไหวโว้ย!" นัมบุนซูลืมตาตื่นเพราะรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนตั้งแต่ข้อมือมาถึงสันหลัง เขามองภาพผู้หญิงนุ่งสั้นห่มสั่นเท้าเอวหอบหายใจแบบเบลอๆ ต่อมาสัมผัสที่ห้าส่วนของจมูกก็ได้กลิ่นอ้วก กลิ่นอบอวลนั้นตีขึ้นตา ฝังรากไปถึงสมอง และด้วยความที่เป็นโรคกลัวการอาเจียน นัมบุนซูจึงพ่นของเหลวกับเศษเนื้อสีชมพูอ่อนเล็กๆ ลงสู่พื้น กลบรอยของเหลวก่อนหน้านี้ที่เขานั่งทับอยู่ "อีเวร!" ผู้หญิงคนเดิมหยิบไม้ถูพื้นด้านข้างมาถือ ตั้งท่าจะใช้มันทุบนัมบุนซูให้หัวหุบ เธอเพิ่งจะถูทำความสะอาดก่อนหน้านี้ไปเอง นัมบุนซูยกมือข้างที่เปลี่ยนของที่ขับออกมาจากทางลำคอกุมหัวตัวเอง แล้วหลับตานึกว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมันคืออะไร เขามาที่นิวซีแลนด์แล้วเมาจนภาพตัดเหรอ แต่ภาษาที่ผู้หญิงตรงหน้าเขาพูดเป็นภาษาเกาหลีนี่น่า... "ได้สติก็ไปอาบน้ำล้างตัว แล้วมาช่วยฉันทำความสะอาดเลยนะยะ!" หญิงสาวบ่นขณะถูพื้นไปด้วยโดยไม่หยุดปาก นัมบุนซูกะพริบตามองรอบข้าง เพื่อปรับสายตา ก่อนจะเอียงคอเพ่งมองหญิงสาว เขาว่าเขาไม่รู้จักเธอคนนี้มาก่อนนะ แต่เค้าโครงหน้าตาและเสื้อผ้ามันคุ้นในความคิดความทรงจำของเขา เหมือนกับตัวประกอบหลัฃฉากที่เขาใส่ไปในนิยายของเขาเลยแฮะ ...บังเอิญจริงๆ ที่มีคนรูปร่าง สัดส่วน ทุกอย่างเลยมั้งที่ตรงกับตัวละครที่เขาคิดขึ้นมาในจินตนาการ "จีซุนอา ต้องให้ฉันตบเรียกสติเหรอ ทำอย่างกับไม่เคยอ้วก ไม่เคยเมา" หญิงสาวพิงไม้ถูพื้นแล้วเขม็งใส่นัมบุนซู อีกคนรู้ชื่อของเขาด้วยแฮะ สรุปว่าที่นี้มันที่ไหนกันแน่? [สวัสดีคุณนักเขียน! ที่นี้คือโลกนิยายที่ชื่อ'โปรดอย่าเปลี่ยนใจไปรักใครอื่น'ของคุณนั่นเอง!] เสียงของเอไอดังก้องในโสตประสาทของนัมบุนซู ทำให้เขาอดยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น เสียงเอไอก็ยังพูดต่อไป [เนื่องจากความเกลียดชังของคุณที่มีต่อพระเอกของเรื่องนั้นมากเหลือเกิน เพื่อส่งเสริมให้ตัวละคร'อีกอซอง'เป็นที่รักของทุกคน เราเลยนำคุณนักเขียนเข้ามาจัดการและปรับปรุงในส่วนนี้ ขอให้คุณนักเขียนปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ เพื่อกลับสู่โลกความเป็นจริง ขอบคุณ!] นัมบุนซูอ้าปากค้างเมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่ว่า... ทำไม!? ทำไมเขาต้องทำให้อีกอซองเป็นที่รักของทุกคนด้วย คนแบบนี้สมควรโดนแล้ว ที่จะถูกผู้คนรอบข้างเกลียด และมันก็เป็นเพียงตัวละครในนิยายที่เขาสร้างขึ้นมา ทำไมต้องเหมือนมันน่าสงสารขนาดนี้ด้วยล่ะ ฉัน-ไม่-เข้า-ใจ พาฉันกลับโลกเดิมเดี๋ยวนี้นะโว้ย! [ขอปฏิเสธ คุณนักเขียนต้องปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ เพื่อกลับสู่โลกความเป็นจริง ขอบคุณ! ไม่มีวิธีอื่นนอกจากนี้ ขอให้โชคดี] นัมบุนซูกำหมัด นักเขียนคนอื่นที่เขียนตัวละครออกมาเลวทรามก็มีเยอะแยะ ไม่เห็นเคยมีข่าวว่านักเขียนถูกทะลุมิติเข้าไปในนิยายตัวเองเลย (หรือมีเขาก็ไม่รู้) แต่ตอนนี้เขาพาล จากรูปร่าง หน้าตาของเขาที่เห็นผ่านเงาพื้นกระเบื้อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาเข้ามาอยู่ในร่างของตัวละครตัวไหน ตัวประกอบ (ไร้ชื่อ) > ที่ตอนนี้ถูกตั้งว่านัมบุนซูเรียบร้อย > อายุ 19 ปี > อาชีพกะหรี่ (วันแรก) > ถูกพระเอกซื้อและโซเดมาคอม = เนื่องจากประชดที่นายเอกหนีมานอนกกกับพระรอง (ซึ่งเอากันข้างห้องนายเอกกับพระรองด้วย) วิบัติ ฉิบหาย หายนะขั้นสุด เขายอมตายในวันโลกาวินาศ ยังดีซะกว่าถูกอีกอซองเปิดซิง ระบบมันเข้าใจเลือกตัวละครให้เขามายืมร่างเหลือเกินนะ อยากจะขอบพระคุณเป็นอย่างสูง [ น้อมรับคำติชม (^_^) ] ถ้าฉลาดมากพอจะรู้ว่านี่มันคำด่า ไม่ได้ติชมหรือวิพากษ์วิจารณ์อะไรทั้งสิ้น! "มึงไหวไหมเนี่ย?" นัมบุนซูมองชื่ออีกฝ่ายที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาด้านข้างหญิงสาว เธอชื่อคิมจูยอง อายุมากกว่าสองปี อาชีพเดียวกัน และเป็นรุ่นพี่คนสนิทที่คอยช่วยเหลือกันทุกเรื่อง ปัญหาปรึกษาใจพึ่งพาเธอได้ทั้งหมด "ไม่ไหว กำลังจะตาย" นัมบุนซูพึมพำด้วยจิตใจที่เหนื่อยล้า เขาไม่รู้ว่าจะหาคำอะไรมาด่าพระเจ้า ระบบสะเหล่อ พระเอก และอดีตหัวหน้าต้นฉบับความฉิบหายนี้ "แต่มึงยังตายไม่ได้ค่ะ ลุกขึ้นไปอาบน้ำ ก่อนที่กูจะใช้ฝ่ามืออรหันต์ตบเรียกสติ" หน้าต่างแสดงผลด้านข้างคิมจูยองปรากฏขึ้น: ฝ่ามืออรหันต์ของเธอรุนแรงเท่ากับภูเขาระเบิด โปรดหาอย่าลอง "เออ ตบเลย เผื่อกูจะตาย..." นัมบุนซูเปลี่ยนเป็นท่านั่งคุกเข่า กุมมือทั้งสองคล้ายท่าขอพรกับพระเจ้า "ไม่ตบอ่ะ รังเกียจ" คิมจูยองเก็บมือพร้อมหัวเราะที่ได้กวนประสาทรุ่นน้องของเธอ นัมบุนซูเบะปากทำจมูกบาน ไหนว่าไม่อยากเป็นยังไง รุ่นพี่คนนี้ก็จะรักน้องคนสนิทตลอดไป ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แค่เลอะอ้วกแค่นี้ก็รังเกียจกันแล้วเลยนะ "ก็ไม่อยากโดนเนื้อคนแก่ขึ้นคานเหมือนกัน" นัมบุนซูลุกขึ้นยืนผิวปาก และเดินไปทางห้องน้ำตามความทรงจำที่เหลือมีอยู่ของเจ้าของร่าง คิมจูยอง "ชมกับฉายาปากแซ่บนะ อีควาย"