บทที่ 8 ดัดนิสัยคนเหี้ยหน้าหนัง…
2416 คำ
"อย่างแรกเลยนะ สันดานเหี้ยๆ ของมึง ควรจะเลิกให้ได้" นัมบุนซูพูดพร้อมกับจดสิ่งที่อีกอซองควรจะแก้ไขในกระดาษโน๊ต
เมื่อวานนี้เขาเพิ่งจะได้ลาขาดกับอีกอซองไป แต่วันนี้กลับต้องมาอยู่ร่วมชายคากับอีกอซองเหมือนเดิม ชายคาที่ว่าไม่ใช่ว่าอยู่ในเพ้นท์เฮ้าส์ตึกเดียวกันหรือข้างห้อง แต่อีกอซองให้เขาย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเดียวกันเลย โดยปกติเขาจะต้องปฏิเสธ หัวรั้นชนฝาใช่ไหมล่ะ แต่อย่างที่บอกไปไง เขาจะรีบๆ จัดการทุกอย่างตามภารกิจงี่เง่านั่นให้เสร็จ ถ้ามัวแต่ยิ่งในศักดิ์ศรีต่อไป ศักดิ์ศรีนั้นกจะสู้เรากลับ ฉะนั้นเขาให้ทำอะไร ก็ทำๆ ไปเถอะ มันก็เพื่อตัวนัมบุนซูเองทั้งนั้น ดื้อไปมีแต่จะเสียเวลาชีวิต ที่ผ่านมาก็เหนื่อยเกินพอแล้ว
นัมบุนซูกอดอกถาม "บอกมาสิ ว่ามองกูแล้วคิดยังไง"
"กะหรี่ตัวหนึ่งที่มีประโยชน์ในการช่วยกูจีบผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีหน้ามีตาในสังคมตอนนี้ เสื้อผ้าแบรนด์ของหล่อนไม่ได้เรื่องอะไรมากหรอก แต่ว่าครอบครัวหล่อนอย่างคุณตาของหล่อน เป็นเจ้าของโรงงานน้ำมัน กูอยากได้หล่อนมาเป็นเมียก็เพราะเรื่องนั้น ไม่งั้นไม่กระเสือกกระสนจับผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียหรอก"
เพี๊ยะ!
เมื่ออีกอซองพูดจบ นัมบุนซูหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมาตบหน้าอีกอซองอย่างแรง มันเป็นของที่อีกอซองเกลียดและกลัว นั่นก็คือแฟ้มเอกสารและต้องสีดำเท่านั้น นัมบุนซูได้ใส่สิ่งที่อีกอซองกลัวเอาไว้สองอย่างด้วยกัน นั่นก็คือการโดนตบหน้า กับแฟ้มเอกสารสีขาวเนี่ยแหละ เพราะอีกฝ่ายมีอดีตฝังใจเกี่ยวกับสองสิ่งนี้
1.แม่เคยเผลอตบหน้าเขา ด้วยเหตุผลที่อีกอซองหลุดด่าแม่ของตนว่า อีสันดาน
2.เคยโดนพ่อตบด้วยแฟ้มเอกสารสีขาวจนเลือดอาบ ตอนที่พ่อเครียดแล้วดื่มหนัก และเพราะเวลาเห็นแฟ้มเอกสารสีขาว จะสื่อถึงเอกสารด้านในมีเนื้อหาที่ไม่ดีหรือน่าเศร้าโศก บริษัทของเขาก็เลยสั่งห้ามคนใช้แฟ้มเอกสารสีขาวอย่างเด็ดขาด
และแน่นอนว่าอีกอซองนั่งตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ตอนแรกก็เหมือนจะด่าและสวนกลับนัมบุนซู ทว่าแฟ้มเอกสารสีขาวมีอิทธิพลเป็นอย่างมาก
นัมบุนซูเพิ่งจะนึกถึงเรื่องแฟ้มเอกสารสีขาวขึ้นมาได้ ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้ก็คงใช้มันจัดการกับอีกอซองไปแล้ว เป็นคนสร้างอีกอซองขึ้นมาแท้ๆ ดันลืมไปได้ยังไงกันเนี่ย...
"กล้าดียังไง เอามันมาตบหน้ากู!" อีกอซองด่าด้วยเสียงแผ่วเบา ไม่กล้าลองดีกับนัมบุนซูมากนัก
"ตั้งแต่นี่ ถ้าเกิดมึงทำตัวเหี้ย กูจะใช้มันตบหน้ามึง" นัมบุนซูเก็บแฟ้มเอกสารสีขาววางซ่อนไว้บนตัก ไม่ให้อีกอซองเห็นมัน
"แล้วเมื่อกี้กูทำผิดอะไร?"
"อีกอซอง อีห่าราก"
นัมบุนซูคันฟันมานาน เมื่อได้โอกาสก็เลยด่าอีกอซองไปเลยตามใจนึก เขามีอาวุธจัดการกับอีกอซองแล้วนี่ ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว
"การที่มึงพูดดูถูกกู ดูถูกคุณยุนยองแอ โดนตบแค่นี้มันยังน้อยไป และมึงต้องเลิกพูดจาพล่อยๆ แบบนี้" นัมบุนซูแกล้งง้างแฟ้มเอกสารสีขาวขึ้นมาอีก
อีกอซองเบี่ยงตัวยกมือขึ้นป้องกันตัวเองไม่ให้โดนตี ตัวเขาสั่นเหมือนกับลูกเจี๊ยบกำลังจะโดนแมวจับกิน
สมควรแล้ว อีตัวเลว
"เข้าใจแล้วใช่ไหม?" นัมบุนซูยกแฟ้มลง
"...จิ" อีกอซองจิ๊ปาก และยอมพยักหน้าทีหลัง
ถ้าอีกอซองมันอยากได้ให้คุณยุนยองแอมาเป็นภรรยาในอนาคต ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เขาก็ต้องยอมนัมบุนซูแล้วล่ะตอนนี้ ไม่มีทางเลือกอื่น (หรือมีก็ควรรีบไปเลย)
วันที่1
"สเต๊กเวรอะไรเหนียวขนาดนี้ เอาไปให้หมาแดก-!"
เพี๊ยะ!
อย่างน้อยอีกอซองก็พานัมบุนซูมากินอาหารโดยเปิดพื้นที่ส่วนตัว มีแค่พวกเขาสองคน ไม่อย่างนั้นแล้วอีกอซองได้อายจนขายขี้หน้าไปล้านปีแน่ที่โดนนัมบุนซูยกแฟ้มเอกสารสีขาวขึ้นมาตบหน้าอย่างจัง
พนักงานเสิร์ฟถึงกับสะดุ้ง ไม่คิดไม่ฝันว่าคนระดับอย่างอีกอซองจะถูกทำอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะ
"...ขอบคุณแล้วกัน แต่ขอเปลี่ยนจานใหม่ด้วย" อีกอซองกัดฟันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ดีที่สุด
วันที่3
"ช่างฝีมือดีอย่างนาย จะมาขอลาพักอะไรตอนนี้ แค่งานศพพ่อเลี้ยง ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ทางสายเลือดนี่ ฉันไม่ให้-!"
เพี๊ยะ
ไม่ว่าจะในบริษัทเองก็ตาม นัมบุนซูก็ตามอีกอซองมาด้วย เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน อีกอซองเป็นที่น่าเคารพและเป็นนักธุรกิจที่มีความสามารถและประสบการณ์ความสำเร็จ แต่ว่ายังไงเสีย นิสัย สันดาน สันดรของอีกอซองนั้นก็ไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของพนักงานและทีมงานภายในสักนิด
ยกตัวอย่างเช่นช่างประกอบเครื่องบินที่เก่งอันดับต้นๆ ที่อีกอซองไว้ใจและตบโบนัสให้บ่อยที่สุด เขาคนนี้ตั้งใจทำงานอย่างมาก แถมยังเก่งอีกต่างหาก อีกอซองถูกใจช่างคนนี้ และถึงอย่างนั้นจะไปบอกว่างานศพของพ่อเลี้ยงเขาไม่สำคัญเท่ากับการทำงานอยู่กับเขาไม่ได้ไหม!
"เออ! จะไปก็ไป แล้วรีบกลับมาทำงานด้วยล่ะ" อีกอซองเจ็บใจ
เขาไม่อยากให้ช่างฝีมือดีของเขาต้องไปต่างจังหวัด เพราะไม่แน่ในอนาคตอาจจะมีการผลิตเครื่องบินขึ้เพิ่ม หรืออาจจะต้องซ่อมแซมเครื่องบินสักลำสองลำก็ได้ เขาต้องการมีช่างที่ตัวเองชอบอยู่ติดบริษัทไว้ตลอดเวลา
ช่างฝีมือดีก้มหัวทำความเคารพอีกอซอง พลางเอ่ย "ขอบคุณมากครับ ถ้าอย่างนั้น..."
"ขอแสดงความเสียใจด้วย"
"ครับ"
"..." นัมบุนซูลดมือลง
เขากำลังจะเตือนให้อีกอซองพูดแสดงความเสียใจอย่างนั้นกับพนักงานอยู่พอดี แต่ผิดคาดนิดหน่อยที่อีกอซองมีสามัญสำนึกในการพูดออกไปเอง โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องสะกิดอะไรเลย
วันที่10
"คิกคิก"
เพี๊ยะ!
นัมบุนซูเกลียดไอ้นิสัยเจ้าชู้ไปเรื่อยของอีกอซองมากที่สุดรองจากความเห็นแก่ตัวของอีกอซองมากที่สุด เขาจึงต้องใช้แฟ้มเอกสารสีขาวตบหน้าอีกอซองเพื่อลบสันดานนี้ออก ในตอนแรกเขาคิดว่าจะลากอีกอซองไปตบในห้องน้ำ แต่ว่าการที่ทำให้อีกอซองขายหน้ากลางห้างเลยก็น่าจะดี ฝ่ายนั้นจะได้รู้ตัวว่าถ้าไม่อยากโดนแบบนี้อีก ก็ต้องทำตัวให้ดี
"มึงควรไว้หน้ากูบ้างนะ" อีกอซองพูดโดยไม่มองนัมบุนซู ยังคงเดินอย่างสง่าผ่าเผยต่อไปไปยังร้านอาหารเกาหลีต้นตำรับ
นัมบุนซูมองอีกฝ่ายโดยพินิจพิจารณาในใจว่า อีกอซองเริ่มดีขึ้นมานิดหน่อย ย้ำว่านิดหน่อย ปกติแล้วถ้าเขาทำให้อีกอซองขายหน้า อีกอซองมักจะพูดสวนกลับมาด้วยอารมณ์ไม่พอใจอย่างมาก แต่นี่กลับพูดด้วยน้ำเรียบนิ่ง คล้ายกับว่ามันเป็นประโยคบอกเล่าไม่ใช่ประโยคข่มขู่อย่างแต่ก่อนหน้านี้
"รออาหารสักครู่นะครับ"
สั่งอาหารเสร็จแล้ว พนักงานก็เดินจากไป ปล่อยให้นัมบุนซูกับอีกอซองนั่งเงียบใส่กัน ไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชวนคุยก่อน อีกอซองดูท่าจะเบื่อหน่ายกับบรรยากาศนั้นก็เลยหยิบมือถือขึ้นมาเขี่ยเล่น ส่วนนัมบุนซูที่ไม่มีมือถือก็ได้แต่นั่งเหม่อมองไปข้างนอก ดูคู่รัก หรือกลุ่มเพื่อนเดินไปเดินมาด้านนอกร้าน
"มองคนอื่นกินมันเสียมารยาทนะ" อีกอซองสาระแนเตือนขึ้นด้วยความเข้าใจผิด
เพราะตรงจุดสายตาที่นัมบุนซูมองไป มีโต๊ะที่คู่รักคู่หนึ่งนั่งทานอาหารกันอยู่ และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน อีกอซองคงคิดว่าเขามองคู่รักคู่นั้น ซึ่งแท้จริงแล้วมันไม่ใช่
"กูมองออกไปข้างนอก ไม่ได้มองพวกเขา" นัมบุนซูอธิบายความเข้าใจผิดนั้น
"ก็คิดว่าอิจฉา" อีกอซองหัวเราะหนึ่งครั้ง ก่อนจะเท้าคางชวนนัมบุนซูคุย "ถึงอิจฉา ก็ไม่ควรรู้สึกอย่างนั้น ผู้ชายคนนั้นไมาเหมาะกับผู้หญิงที่หน้าตาดีคนนั้นหรอก เดี๋ยวก็เลิกกัน ผู้ชายอะไรอ้วนก็อ้วน กินมูมมามอย่างกับหมูในศอกโคลนที่ปศุสัตว์ ผู้หญิงน่าจะเลือกคนผิดแล้วล่ะ ฝืนนั่งยิ้มนั่งหัวเราะไปล่ะมั้ง น่ารังเกียจซะจริง"
เพี๊ยะ!
นัมบุนซูลุกขึ้นยืนแล้วเอาแฟ้มเอกสารสีขาวตบหน้าอีกอซอง ครั้งนี้คือตบแรงกว่าที่ผ่านมาเป็นอย่างมาก อีกอซองเหมือนว่าจะอดทนไม่ไหวอีกต่อไป ก็เลยเอาเมฯึอาหารตบนัมบุนซูกลับ
สงครามการตบกันของทั้งสองทวีความรุนแรงขึ้น พนักงานและลูกค้าภายในร้านต่างพากันตกอกตกใจ บางคนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเพราะว่าจำหน้าตาของอีกอซองได้ อีกอซองที่เห็นแสงแฟลชก็ปี๊ดแตก เขาปาเมนูอาหารใส่หน้าผู้ชายคนนั้น และโวยวายด่าพ่นคำหยาบโลนสุดจะทนได้
ผั๊วะ! ผั๊วะ
"ไหนไม่ถ่ายต่อแล้วเรอะ ไอ้หน้าตัวเมียเอ๊ย แม่มึงพลาดจริงๆ ที่ให้กำเนิดคนอย่างมึงออกมา ไอ้สมองพิการ!"
อีกอซองหยิบขวดน้ำข้างๆ มาอัดใส่ปากของผู้ชายคนนั้น แล้วด่าต่อ "แดกเข้าไปน้ำน่ะ เพราะเดี๋ยวมึงจะได้แดกแต่น้ำที่คนกรวดไปให้เท่านั้นแหละ!"
"อีกอซองพอได้แล้ว!!!" นัมบุนซูและพนักงานช่วยกันเข้ามาห้ามอีกอซองกันยกใหญ่ แต่ไม่มีใครช่วยห้ามแรงช้างจากผู้ชายคนนี้ได้เลย
ถ้ายังเป็นแบบนี้ มีหวังผู้ชายที่ถ่ายรูปอีกอซองคงได้ตายจริงๆ แน่
"ย๊า! อีกอซอง!! อีกอซอง!!!"
นัมบุนซูกัดฟัน เขาคิดวิธีที่จะหยุดให้อีกอซองหายบ้าได้แล้ว แต่ว่ามันช่างเป็นวิธีที่ลามกอนาจารเกินกว่าจะพูดในที่สาธารณะ
"วันนี้มึงได้เย็_"
"...!?" อีกอซองได้ยินคำนั้น ก็เลยหยุดทุกการกระทำ และหันมามองนัมบุนซูด้วยความประหลาดใจ
"จะไปซื้อกิน ลงอ่าง หรืออะไรก็ได้ กูยอมให้วันหนึ่ง แต่อย่าให้คุณยุนยองแอรู้เข้าล่ะ ไม่งั้นคะแนนลดลงแน่"
นัมบุนซูอุตส่าห์ช่วยให้อีกอซองได้ใกล้ชิดกับยุนยองแอมากขึ้นแล้ว ก่อนหน้านี้เขาคอยแอบดูอยู่ห่างๆ ตอนที่ทั้งคูากำลังเดทกัน และดูเหมือนจะเป็นไปได้ดี ยุนยองแอก็ดูจะชอบพออีกอซองอยู่นิดหน่อย คืนนั้นพนักงานพลาดทำไวน์หกใส่อีกอซอง พ่อพระเอกก็จัดการความรู้สึกได้ดี คำพูดปลอบใจพนักงานคนนั้นของอีกอซอง ช่วยทำให้ยุนยองแอชอบพออีกอซองขึ้นไม่มากก็น้อย
ที่น่าแปลกใจอีกอย่างคือ อีกอซองไม่ได้ยิ้มแบบนั้นมานานแล้ว เขาดูสบายใจ และเป็นสุภาพบุรุษอย่างมาก รวมถึงการกระทำที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทำเอานัมบุนซูหลงเช่ือไปครู่หนึ่งว่าอีกอซองชอบยุนยองแอจริงๆ ไม่ใช่หวังผลประโยชน์จากเธอ
"สัญญาแล้วใช่ไหม!?" อีกอซองจับหัวไหล่ทั้งสองข้างนัมบุนซูไว้ สีหน้าปีติยินดีอย่างสูง
คนรอบข้างที่ได้ยินและเห็นอย่างนั้น คงคิดว่าอีกอซเป็นพวกหื่นกาม เซ็กซ์อย่างแน่นอนเลยล่ะ
"อืม ไปปลดปล่อยบ้างเถอะ ไม่งั้นคงได้เก็บกดตาย" นัมบุนซูปัดมืออีกอซองออก
อีกอซองเป็นพวกที่ติดเซ็กซ์นั่นแหละ แล้วนี่เขาไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กับใครเลยมาตลอดเกือบสองอาทิตย์ ซึ่งมันนานมากสำหรับอีกอซองที่ปกติจะทำทุกวัน ไม่ว่าจะเหนื่อยจากการทำงานแค่ไหน เขาก็จะต้องทำอยู่ดี ระยะห่างที่มากสุดก็แค่วันเว้นวัน ถ้าหากไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า
"เอาไปสิ!" อีกอซองควักเงินห้าแสนวอนออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้กับนัมบุนซูด้วยรอยยิ้มสดใส
ไม่รู้เพราะว่าเป็นพระเอกรึเปล่า แสงไฟรอบข้างตัวเขาถึงได้ทำให้อีกอซองดูรูปงาทมากกว่าเดิม เส้นผมที่ถูกเสยปลิวไสว ผู้คนรอบข้างคล้ายกับหยุดนิ่งค่อยๆ เคลื่อนไหวอย่างเชิงช้า ละอองฟองระยิบระยิบ อีกอซองอยู่ท่ามกลางดอกกุหลายที่ชื้นเปียกส่งกลิ่นหอม
บอกได้คำเดียวว่า ไม่เหมาะสม
การกระทำของอีกอซองและคำพูดของอีกอซองมันเข้ากับความอลังการของความสวยงามของดอกไม้ แสงไฟ อะไรแบบนี้ที่ไหนกันเล่า!
"ฉันซื้อนาย ขายตัวให้กับฉันซะ"
ที่ดีขึ้นก็แค่สรรพนามที่เรียกกันสุภาพขึ้นมานิดหนึ่งเท่านั้นแหละ
นัมบุนซูมองเงินในมือของอีกอซอง และมบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนหวานที่สุดเท่าที่เคยเห็น
และคำตอบของนัมบุนซู
"ไม่"
ทำให้อีกอซองสตั้นไปครู่หนึ่ง อารมณ์ดีของเขาก่อนหน้านี้หายไป แปรเปลี่ยนเป็นความโมโหร้ายอีกครั้ง เงินในมือเขาถูกบีบกำจนยับยู่ยี่เขาปาเงินทั้งหมดนั้นลงพื้น แล้วแข่งจ้องตากับนัมบุนซู ในใจคิดเอาไว้อย่างเดียวว่า 'อุ้ม'
"ฮะ เฮ้ย!?"
- ผู้เขียน
