พระเอกฟังกูนะ กูไม่ขายตัวให้ชั้วชั่วอย่างมึงครับ!

บทที่ 10 หยุดสร้างภาพให้ตัวเองน่าสงสาร น่ารำคาญ

นัมบุนซูไม่ได้อยากมาที่นี่เลยสักนิด

เนื่องจากไม่ต้องการอยากมาดูอีกอซองกับยุนยองแอเดตกัน แต่ก็ได้แต่ถอนหายใจอโดยไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้ ก็ในเมื่อพ่อพระเอกต้องการให้เขามาค่อยจับดู(?) เผื่อว่าตัวเองจะทำอะไรผิดพลาดลงไป นัมบุนซูจะได้เข้ามาห้ามปราบได้อย่างทันถ่วงที

ความรู้สึกย้อนแย้งแปลกๆ เกิดขึ้นภายในจิตใจของนัมบุนซู

ด้วยเหตุผลนั่นแหละ นัมบุนซูจึงต้องนั่งกินข้างกล่องอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับอีกอซอง ค่อยมองอีกฝ่ายบ้างไม่มองบ้างเหมือนแฟนคลับแอบตามศิลปินอย่างไรอย่างนั้น เนียนรึเปล่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

อีกอซองกำลังยิ้มรับข้าวกล่องที่ยุนยองแอเป็นคนทำมาให้อย่างตั้งใจด้วยความจริงใจ(ล่ะมั้ง) เวลายุนยองแอยิ้มนั้นเธอเหมือนกับนางฟ้าตนหนึ่งที่จุติลงมาจากสวรรค์ชั้นสูงสุด ความงดงามของเธอเปล่งประกายทำให้ชายหนุ่มที่เดินผ่านไปผ่านมาเป็นต้องเหล่มองเธอ จนต้องโดยแฟนสาวข้างๆ หยิกหูเกือบขาด

ปัด!

และเรื่องที่ผิดพลาดนิดหน่อยก็เกิดขึ้นมาแล้ว ในเมื่ออีกอซองปัดขนมปังตกจากมือของยุนยองแอตอนที่เธอยื่นมาให้ ด้วยความเคยชินนัมบุนซูก็เลยลุกขึ้นพรวดเพื่อจะไปสั่งสอนอีกอซอง แต่ดูเหมือนว่า...

"ขอโทษครับ พอดีผมไม่ชอบแตงกวากับมะเขือเทศน่ะ" อีกอซองมีสีหน้าตกใจก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นรู้สึกผิดที่ทำให้แซนด์วิชที่ยุนยองแอตั้งใจทำตกพื้นหญ้า

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ฉันทำเผื่อเยอะเลย ฉันไม่รู้ว่าคุณชอบแซนด์วิชแบบไหนก็เลยทำมาทุกแบบเลยค่ะ" ยุนยองแอไม่ได้โกรธเลย เธอยิ้มให้อีกอซองแถมยังพูดล้อเล่นว่าให้แซนด์วิชชิ้นนั้นเป็นอาหารให้กับเหล่ามดดำไปแทนก็แล้วกัน

อีกอซองจึงค่อยผ่อนสีหน้าลงได้ แล้วตอบกลับเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ นัมบุนซูเห็นดังนั้นก็เลยค่อยๆ นั่งลงเหมือนเดิม เขาคิดว่าอีกอซองน่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว เขาจึงหยิบกล่องราเมงเก็บความร้อนขึ้นมาแล้วเปิดมัน เขานั่งมองผู้คนเดินไปมา มองกลีบดอกไม้สีชมพูร่วงโรยลงมา บรรยากาศกำลังอบอุ่น ช่างเป็นฤดูใบไม้ผลิที่น่าประทับ แต่คงจะดีกว่านี้ถ้เกิดเขาได้มากับครอบครัว...

นัมบุนซูในโลกความจริง เขามีพี่สาวและหลานสาวตัวน้อย ส่วนคุณพ่อกับคุณแม่เสียไปนานแล้ว พวกเขามักจะมานั่งปิกนิกอยู่ที่สวนสาธารณะในฤดูใบไม้ผลิบ่อยๆ แต่เมื่อมาอยู่ในโลกนิยายเขาไม่เหลือครอบครัวคนไหนเลย ถ้าคนที่นับว่าเป็นครอบครัวก็คงเป็นคิมแจยอง แต่เขาไม่มีมือถือนี่สิ จะชวนมาก็ไม่ได้ แถมตอนนี้อีกฝ่ายก็คงยังนอนพักผ่อนอยู่ เพราะเธอทำงานกลางคืน ฉะนั้นก็ต้องนอนเอาแรงตอนเช้า นั่งชมดอกไม้ไปคนเดียวก่อนแล้วกัน เมื่อว่างค่อยชวนคิมแจยองมาด้วยกันสักครั้ง

"เอ่อ... ขอโทษนะครับ" ชายหนุ่มต่างชาติคนหนึ่งสะกิดนัมบุนซู

เด็กหนุ่มหันไปหาเขาที่อยู่ทางด้านหลัง ชายหนุ่มจึงเริ่มพูดอย่างสุภาพ พูดด้วยภาษาเกาหลีที่ไม่คล่องนัก "พอดีว่าผม... อยากไปตรงนี้"

ชายหนุ่มต่างชาติผมสีทองนัยน์ตาสีฟ้าชี้จุดทางออกจากแผนที่สวนสาธารณะ นัมบุนซูก็เลยชี้ว่าให้เดินตามทางนี้ไป ต่างชาติคนนั้นจึงขอบคุณเขา แล้วลุกขึ้นเดินจากไป แต่เมื่อผ่านไปสักพักหนึ่ง นัมบุนซูก็พบกับหนุ่มต่างชาติคนนั้นอีกครั้ง

อย่าบอกนะว่าเดินวนกลับมาที่เดิม?

"ผมเดินวนกลับมาที่เดิมสินะครับ" หนุ่มต่างชาติพูดเป็นภาษาอังกฤษพลางยืนเกาหัวตัวเองในตอนที่เขาเห็นนัมบุนซูมองมาที่เขา

นัมบุนซูแอบหัวเราะในใจ สวนสาธารณะค่อนข้างใหญ่ เขาเลยไม่รู้สึกว่าการที่นักท่องเที่ยวที่เพิ่งมา โดยไม่มีไกด์นำคงจะหลงทางอย่างช่วยไม่ได้

"งั้นเดี๋ยวผมเดินไปส่งครับ" นัมบุนซูอาสาแถมยังพูดเป็นภาษาอังกฤษอีกต่างชาติ ทำให้หนุ่มต่างชาติค่อนข้างจะประหลาดใจ

นัมบุนซูสาบานได้ว่าเห็นหูและหางหมาโกลเด้นสีน้ำตาลทองโผล่ขึ้นมา

หมับ!

"จะไปไหน!?"

นัมบุนซูถูกรั้งแขนเอาไว้ เขาจึงต้องหยุดอยู่กับที่แล้วหันไปหาเจ้าของมือใหญ่ผิวสีแทน

เขาเงยหน้ามองอีกอซองที่ทำหน้าไม่พอใจ หัวคิ้วนี่ชิดกันจะรวมเป็นก้อนขนอยู่แล้ว ยุนยองแอนั่งมองตามแผ่นหลังของอีกอซอง โดยที่ค่อยๆ ลุกเดินตามมาหาเขา นัมบุนซูดึงมืออีกอซองออก แล้วอธิบายว่าจะพาหนุ่มต่างชาติข้างๆ ไปส่งที่ประตูทางออก

"โอ้ว! กอล์ฟ!?" หนุ่มต่างชาติลอบสังเกตหน้าตาของอีกอซองแล้วทึกทักอย่างกับว่ารู้จักกับอีกอซอง

ถูกเรียกแบบนั้นอีกอซองถึงได้จ้องหน้าชายหนุ่มต่างชาติ "เลิกเรียกชื่อผมแบบนั้นได้แล้ว" และก็ทำหน้าตาเบื่อหน่ายอย่างถึงที่สุด

นัมบุนซูที่ยืนอยู่ระหว่างกลางภูเขาสูง มองหน้าภูเขาทั้งสองลูกสลับกัน "รู้จักกันเหรอครับ" นัมบุนซูเลือกที่จะพูดภาษาอังกฤษ

(ภาษาอังกฤษ) "คุณพ่อเป็นหุ้นส่วนของบริษัทของกอล์ฟครับ!" หนุ่มต่างชาติทำหน้าดีอกดีใจที่ได้เจอเพื่อน

ผิดกับอีกอซองที่ถอนหายใจไม่อยากจะจับมือทักทายกับลูกชายของหุ้นส่วนของตัวเองสักนิด ไม่คิดจะถามไถ่อะไรอีกฝ่ายด้วย เมื่ออีกฝ่ายถามอะไรมาก็จะตอบเป็นคำๆ

"ผมลืมแนะนำตัวเลย ผมชื่อเทเวลครับ" เทเวลจับมือกับนัมบุนซูและยุนยองแอ

ผมกับเธอก็เลยแนะนำตัวกลับไปอย่างเป็นมิตร อีกอซองคนเดียวล่ะมั้งที่มองเทเวลอย่างกับว่าอีกฝ่ายเป็นสิ่งไม่ดี ไม่ควรเข้าใกล้ ไม่รู้ว่าหึงยุนยองแออรึเปล่าก็เลยตะลึงตาใส่เทเวลทุกครั้งที่อีกฝ่ายทำหน้าตาระยิบระยับเหมือนกับเจ้าชายกลับชาติมาเกิด

(ภาษาอังกฤษ) "อ่อ! ทุกคนว่างรึเปล่าครับ ไปเที่ยวเป็นไกด์ให้ผมหน่อยสิ ผมเพิ่งเคยมาเกาหลีเป็นครั้งที่สองเอง ไม่ค่อยรู้ทางน่ะครับ" เทเวลฉีกยิ้มกว้าง

(ภาษาอังกฤษ) "ผมเดตกับคุณยุนยองแออยู่ ขอผ่านแล้วกัน" อีกอซองฝืนยิ้มเชิงธุรกิจออกมา แล้วโอบเอวยุนยองแอ

หญิงสาวก้มหน้าแดงๆ ด้วยความเขินอาย เธอค่อยๆ เขยิบเข้าใหล้ชิดกับอีกอซองอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วยกมือทัชผมกับใบหูเล็กๆ ของเธอ เผยต่างหูประดับอัญมณีสีชมพูสะท้อนกับแสงแล้ว มันช่วยทำให้ใบหน้าของเธอดูงดงามขึ้นไปอีก

(ภาษาอังกฤษ) "งั้นคุณนัมไปเป็นเพื่อนผมได้ไหมครับ คุณนั่งอยู่คนเดียวนี่น่า เหงาแย่เลย" เทเวลหันมาคะยั้นคะยอชวนนัมบุนซูแทน

นัมบุนซูก็อยากจะปฏิเสธในทีแรก แต่เมื่อคิดได้ว่าอีกอซองคงจะไม่เป็นไร แถมเขาก็ไม่อยากนั่งรอหรือแอบตามทั้งคู่ไปเดตกัน ก็เลยเปลี่ยนเป็นตอบตกลงเทเวลไปแทน จากสถานการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้เขาคิดว่าอีกอซองน่าจะทำตัวได้ดีขึ้นแล้วล่ะ อย่างไรเสียยุนยองแอก็เป็นผู้หญิง อีกอซองคงไม่เลวใส่เธอหรอก ก่อนหน้านี้ก็เห็นทำได้ดีมาโดยตลอด อีกอย่างเขาไม่อยากตามดูคู่รักหวานชื่นใส่กันด้วย

(ภาษาอังกฤษ) "ผมไม่อนุญาต" อีกอซองตีหน้านิ่ง

ทำเอายุนยองแอรู้สึกตกใจอยู่ครู่หนึ่งเพราะไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้ ส่วนเทเวลน่าจะเป้นคนที่ใสซื่อเกินไป ก็เลยเอาแต่ยิ้มรับอีกอซองอย่างคนไม่รู้อะไรเลยแล้วถามกลับไปด้วยรอยยิ้มชื่นบาน "ทำไมล่ะ?"

(ภาษาอังกฤษ) "ก็เพราะไม่อนุญาตไง"

นัมบุนซูหัวเริ่มจะปวด เขาแอบหยิกอีกอซองเบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มจะแสดงอาการไม่ดีต่อหน้ายุนยองแอ เขามองอีกอซองผ่านทางสายตาว่า 'อย่าทำให้เสียเรื่อง!' อีกอซองเลยพยายามควบคุมลมหายใจเพื่อให้สงบสติอารมณ์ของตัวเอง

(ภาษาอังกฤษ) "กอล์ฟไปเดตกับคุณยุนเถอะ เดี๋ยวฉันดูแลคุณนัมเอง พาไปกินอาหารดีๆ แล้วก็พาไปส่งที่บ้านด้วย!" เทเวลโอบไหล่นัมบุนซู

อีกอซองกำมือแน่น นัมบุนซูแค่มองก็รู้ว่าอีกอซองกำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็เลยหยิกอีกอซองอีกครั้งสองรอบเบาๆ ไม่ได้แรง เขาไม่รู้ว่าทำไมอีกอซองถึงอารมณ์เสีย หมาใหญ่โกลเด้นชวนเขาไปด้วย ไม่ได้ชวนยุนยองแอสักหน่อย เมื่อกี้ก็เห็นว่าอีกอซองทำได้ดี หมอนี่ชอบให้คนจ้องจับผิดหรือยังไง แปลกคนซะจริง

(ภาษาอังกฤษ) "เขาเป็นลูกน้องของผม และผมต้องการให้เขาอยู่ด้วยอย่างใกล้ชิด!" อีกอซองดูท่าจะไม่ยอมให้นัมบุนซูไปไกลตัว ก็เลยเล่นสงครามประสาทกับเทเวลไม่เลิก

พวกเขาฉุดรั้งนัมบุนซูอย่างกับพระรอง พระเอกแย่งนางเอกในซีรี่ย์ดราม่าอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งมันทำให้นัมบุนซูมีน้ำโห แต่ก็ไม่อยากจะอาละวาด

"ฉันว่าปล่อยให้คุณนัมบุนซูไปเที่ยวพักผ่อนบ้างไม่ดีกว่าเหรอคะ แล้วอีกอย่างถ้าเกิดเอาใจลูกชายหุ้นส่วนของคุณไว้เยอะๆ ในอนาคตที่เขาเป็นประธานจะได้ช่วยเหลือคุณไง เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน..." ยุนยองแอถือวิสาสะดึงอีกอซองออกไปจากวงสนทนาที่ไม่รู้ว่าจะจบตรงไหน แล้วแนะนำชายหนุ่มกับการตัดสินใจดีๆ

"อย่ามายุ่ง!" อีกอซองตะโกนเสียงดังพลางทั้งสะบัดมือเล็กบางนั่น แล้วตรงดิ่งมากระชากนัมบุนซูให้หลุดจากเทเวล พร้อมกับชี้หน้าด่าหนุ่มต่างชาติเป็นภาษาอังกฤษไปว่า "อย่าเอามือเสนียดสกปรกมายุ่งกับของของกู!"

ทีนี้เทเวลหน้าเหวอไปเลย เขาไม่คิดว่าอีกอซองจะโมโหขนาดนั้น หนุ่มต่างชาติกับหญิงสาวแสนสวยถูกทิ้งให้อยู่ด้วยกันตรงนั้น ส่วนอีกอซองก็ลากนัมบุนซูกลับบ้าน เดตวันนี้ล่มไม่เป็นท่า

"นี่! วันนี้มึงทำตัวแย่มากเลยนะ ทั้งกับลูกชายหุ้นส่วนแล้วก็คุณยุนยองแออีก ไม่กลัวโดนถอนหุ้นแล้วก็เสียคุณยุนยองแอไปรึไง มึงน่าจะชอบด้วยซ้ำนะ ที่จะได้ไม่มีคนคอยตามให้รำคาญ คอยจับผิดอยู่ตลอดเวลา ชอบโดนกูด่ารึไง ที่ผ่านมามึงทำได้ดีแท้ๆ วันนี้ทำพังซะงั้น กูไม่เข้าใจมึงจริงๆ อีกอย่างกูไม่ใช่สิ่งของ ของมึงบ้านมึงสิ คนที่คุณเทเวลพาไปคือกูนะ ไม่ใช่คุณยุนยองแอ โมโหทำเหี้ยอะไรของมึงวะ?" นัมบุนซูบ่นอย่างกับเป็นนักแร็ปเปอร์

"..." ทว่าอีกอซองเพียงนั่งขับรถไปเงียบๆ ไม่มีการโต้กลับเลยสักนิด

แปลก

วันนี้อีกอซองมาแปลกมาก

...

ถึงบ้านแล้วอีกอซองส่งข้อความไปขอโทษยุนยองแอตามที่นัมบุนซูบังคับให้ทำ ส่วนเทเวล ไม่ว่านัมบุนซูจะด่าอีกอซองยังไง ชายหนุ่มก็ไม่ยอมโทรไปหรือส่งข้อความไป

"คุณเทเวลเขาเป็นมิตรและเป็นคนดีจะตาย ทำไมมึงทำตัวแย่ใส่เขาแบบนั้นล่ะ!" นัมบุนซูอยากจะขยุ้มหัวอีกอซองให้ผมร่วงให้หมดหัวจริงๆ

"หุบปากสักทีได้ไหมวะ! พูดถึงแม่งทำเหี้ยอะไรนักหนา!!!" อีกอซองปาแท็บแล็ตในมือของตัวเองมาทางนัมบุนซู ไม่รู้ว่าพลาดหรือว่าไม่ตั้งใจให้โดนนัมบุนซู แท็บแล็ตเครื่องแพงเครื่องนั้นจึงกระเด็นไปกระแทกกับหน้าต่างกระจกแทน ดีนะที่กระจกค่อนข้างจะแข็งแรงไม่งั้นเป็นเรื่องอีก

"ถ้าใจเย็นแล้วก็ค่อยคุยกัน กูอยู่ร้านกาแฟตรงข้ามเพ้นท์เฮ้าส์" นัมบุนซูเท้าเอวสองมือ ก่อนจะสาวเท้าไปที่ประตู เขาไม่อยากอยู่กับคนใจร้อนชอบความรุนแรง ฉะนั้นเขาจะไปรอพักผ่อน ดื่มลาเต้ร้อน ถ้าอีกอซองอารมณ์ดีแล้วคงจะไปตามเขาที่ร้านกาแฟเอง หรือไม่ก็เดี๋ยวพอนัมบุนซูรู้สึกว่าปลอดภัยแล้ว ก็จะกลับบ้านมาเอง

"เป็นห่าอะไรนักหนา ถึงอยากไปจากกูมากนักวะ ห้ะ?" อีกอซองดันนัมบุนซูติดกับตู้รองเท้า

เขาเขย่าตัวนัมบุนซูอย่างแรงจนตู้เปิดและรองเท้าหล่นลงมาจากชั้น นัมบุนซูนิ่วหน้าเพราะรู้สึกเจ็บจากการถูกกระแทกไปมา แต่เขาไม่สามารถต่อต้านอีกอซองที่มีแรงเยอะกว่าตนอย่างมหาศาลได้ ฉะนั้นจึงทำได้แค่ทนเจ็บและเอ่ยปากด่าสู้อีกอซองที่ตะโกนแบบขาดสติสุดๆ

"ตอบกูมา! จะไปร่านค*ยกับใครอีกไหม! ให้กูซื้อค*ยปลอมมาให้ไหม! มึงถึงจะเลิกคันสักที ยอมไปกับผู้ชายคนอื่นง่ายๆ หิวเงินรึไง เงินที่กูให้มันยังไม่พออีกเรอะ หรือเพราะเป็นต่างชาติก็เลยอยากลองของใหม่ๆ อ่อ เพราะเหตุผลนั้นแน่เลยสินะ กะหรี่อย่างมึงนี่ไม่เคยรู้จักพอใช่ไหม ของชาวต่างชาติยาวใหญ่กว่าคนเอเชียอยู่แล้วนี่ อยากให้รูบาน และเสียบเข้าไปได้ลึกๆ สินะ อีกะหรี่ร่าน ถ้ามึงอยากมากขนาดนั้นก็มให้กูเย็_นี่! มาเลยมาอมของกูนี่!"

เพี๊ยะ!!!

นัมบุนซูบอกว่าจะไม่ใช้ความรุนแรงกับอีกอซองอีก แต่ว่านี่มันก็เหลือทนเกินไป เมื่อเขาได้จังหวะที่อีกอซองหยุดเขย่าตัวเขาและเอาแต่พูดจาไม่ดีใส่ เขาจึงยกมือตบชายหนุ่มไปเต็มแรง เอาซะมือสั่น เขาสาบานได้ว่านี่คือการตบที่สุดแรงของนัมบุนซูในร่างที่อ่อนแอนี้แล้ว อีกอซองหันหน้ากลับมาพร้อมกับเช็ดกำเดาที่ไหล เขาถลึงตาใส่นัมบุนซูนิ่งช่างน่าหวาดผวา นัมบุนซูหลั่งน้ำตาอย่างที่ใจไม่ได้อยากจะร้อง แต่ร่างกายนี้มันอ่อนแอสิ้นดี อ่อนไหวทำไมกับคำพูดที่ไม่เอามาใส่ใจ ทำไมจะต้องเสียใจถึงขนาดนี้ หนีไปสิ รีบวิ่งหนีไปเสียตอนนี้เลย แต่เจ้ากรรมขากลับสั่นก้าวไม่ออก เด็กหนุ่มคุกเข่าลงมาที่พื้นแล้วยกมือปิดใบหน้าเอาไว้ เพราะไม่อยากให้อีกคนได้เห็นน้ำตาและเสียงสะอึกสะอื้น

"หยุดสร้างภาพให้ตัวเองน่าสงสาร น่ารำคาญ" อีกอซองเป็นฝ่ายที่ออกไปแทน แถมยังล็อกประตูด้วยลายนิ้วมืออีกต่างหาก

แกร็กๆ

นัมบุนซูไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ เขาถูกขังอยู่ในบ้านของคนที่เขาเคยเรียกว่าปีศาจเดินดิน เขานั่งขดตัวอยู่ที่หน้าประตูแล้วปลดปล่อยน้ำตาที่ยังไม่มีท่าทีจะหยุดไหล เป็นอย่างนี้อยู่เกือบชั่วโมงกว่า

พอสามารถควบคุมให้ตัวเองหยุดร้องไห้ได้แล้ว เขาก็หาอะไรกิน ดูหนังบ้าง ฟังเพลง อ่านหนังสือ ซักผ้า รีดผ้า ทำความสะอาดบ้าน และเข้าไปนอนในห้องของตัวเองที่ตอนแรกมันเป็นห้องเก็บของ แต่อีกอซองรีโนเวทให้เป็นห้องนอน ตกแต่งตามใจที่นัมบุนซูชอบ

จนดึกบ้านมืดมิด นัมบุนซูแอบแง้มประตูดูว่าอีกอซองอยู่ข้างนอกห้องโถงรึเปล่า แต่ว่าไม่มีร่องรอยของอีกคนที่เขาไม่อยากเจอหน้า

ยังไม่กลับตั้งแต่ตอนนั้น...

...

ตั้งแต่ตอนที่อีกอซองออกไป นี่ก็ 5 วันแล้วที่อีกฝ่ายไม่กลับมาบ้าน และเขาถูกขังอยู่ที่นี้ไปไหนไม่ได้