ข้าจะไม่แกล้งนางร้ายอีกแล้ว

"ไม่นะ ทุกอย่างที่ข้าทำมา จะกลายเป็นสิ่งสูญเปล่าไม่ได้ วันนี้ข้าต้องรอด" เหยี่ยนเหยียนพยายามดันฝาโลงอย่างเต็มกำลัง ลำพังเพียงฝาโลงไม้เปล่าก็หนักหนาเอาการอยู่แล้ว ยังต้องมาแบกรับน้ำหนักของดินกลบที่ชุ่มฝนอีก ซ้ำตอนนี้ น้ำเริ่มเซาะซึมเข้ามาในโลงจากเพียงชื้นก็เพิ่มระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ "แม้เกิดก็อาภัพ ยามตายยิ่งน่าอนาถ สวรรค์! ท่านคงหัวเราะชอบใจที่ได้รังแกคนเช่นข้า ข้าอยากให้ท่านมามีชีวิตเช่นข้าดูบ้าง อยากรู้นัก ท่านจะยังหัวเราะได้อยู่อีกหรือไม่" คำพูดสุดท้ายก่อนที่เหยี่ยนเหยียนจะทำใจยอมรับกับโชคชะตาของตน "นายหญิง! ท่านอยู่ที่ไหน นายหญิง ได้ยินข้าหรือไม่" หานหลิงตะโกนร้องตามหาเหยี่ยนเหยียน ดังคนคุ้มคลั่งเสียสติ ด้วยนางซื่อเกินไป จึงตกหลุมพรางศัตรู ยอมแยกตัวจากนายหญิงของนางจนทำให้ฝ่ายศัตรูโจมตีเหยี่ยนเหยียนได้อย่างง่ายดาย แต่นางมิได้ออกมาตามหาเพียงลำพัง นางมาพร้อมกับใต้เท้าหัวหน้าตรวจตรา ติงอ๋าวซี คนรักของนาง จะว่าไปก็ต้องขอบคุณแผนการชิงเจ้าบ่าวครั้งนั้น หากไม่ได้เหยี่ยนเหยียนคอยวางแผน พวกเขาทั้งสองก็คงไม่มีวันนี้ "หลิงเอ๋อร์ ฝนตกเช่นนี้คงค้นหาลำบาก เรากลับไปพักก่อน แล้วพรุ่งนี้ฝนหยุด ค่อยออกมาตามหานางดีหรือไม่" ยมทูตหน้าหยกเสนอแนะ "ไม่ นางกำลังรอข้าอยู่ ข้าจะทิ้งนางไปเช่นนี้ไม่ได้ ข้าต้องตามหานางให้พบ" หานหลิงเอ่ยเสียงแข็ง ทำให้คนที่ติดตามนางมา จำต้องเร่งออกตามหาช่วยนาง ..................... "ฮ่าๆๆ เหยี่ยนเหยียน เจ้ามันเล่นผิดคนเอง ข้าเองก็จนใจ" เชียนเชียนหัวเราะร่าชอบใจ ในที่สุดนางก็สามารถกำจัดคู่แข่งคู่แค้น ในกิจการร้านแลกเงินได้สำเร็จ นั่งจิบชาชมสายฝนอย่างสบายใจโดยหารู้ไม่ว่าตนเองก็กำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบากเช่นกัน "อะ อะไรกัน กรมตรวจตราใช้สิทธิ์อันใดมาจับข้า ข้าจะฟ้องท่านเสนาบดี" "ฮึ แม่นางตู้ เช่นนั้นก็เชิญไปฟ้องท่านเสนาที่ในคุกก็แล้วกัน" "หา! ไม่จริง ปล่อยข้านะ ข้าจะร้องเรียนพวกเจ้าทุกคน จะร้องเรียนแม้กระทั่ง ติงอ๋าวซี หัวหน้าของพวกเจ้า" "นักโทษประหารเช่นเจ้า หากอยากจะร้องเรียนก็คงต้องรีบหน่อยก็แล้วกัน" "ประ ประหารหรือ" ตู้เชียนเชียนเข่าอ่อนล้มทรุด เมื่อได้รู้ว่าความตายรออยู่เบื้องหน้า ทุกอย่างที่เพียรสร้างมาล้วนต้องสูญสลายมิอาจครอบครอง ไม่ต่างกันกับโจวเหยี่ยนเหยียนศัตรูคู่อาฆาตของนาง และแล้ว ตำนานร้านแลกเงินตะวันออกและตะวันตกก็ปิดฉากลง ชิ้นปลามันตกอยู่ที่หานหลิง นางได้ครอบครองทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเหยี่ยนเหยียนผู้เป็นนาย ส่วนทรัพย์สินของเชียนเชียน ก็ถูกทางการริบไปตามระเบียบ .................... [จบบริบูรณ์ เรื่องโดย อ่างหนอนของซอมบี้] คลิ๊ก! "ฮ่าๆๆ ตายเกลี้ยง นางเอกกับพระเอกเสวยสุขบนกองเงินกองทองของนางร้าย แบบนี้สิ ถึงจะเรียกว่าแฮปปี้เอนดิ้ง จบซะที เฮย...ต้องฉลองจบด้วยริโอเย็นๆ สักกระป๋องกับมันฝรั่งทอด เฮอะๆๆ ความ...สุข" เถียนเหยาเงยหน้าขึ้นหาเพดานหลับตาพริ้มยิ้มค้าง หมุนเก้าอี้วนเอื่อยอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ในที่สุดงานเขียนที่คั่งค้างมาร่วมสี่เดือนก็เป็นอันจบลง ความรู้สึกเบาสบายราวกับยกภูเขาไท่ซานออกจากอก สำหรับเธอแล้วปุ่มกดจบมันยากยิ่งกว่าพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์เสียอีก เถียนเหยา นักเขียนนิยายออนไลน์ ที่ใช้อารมณ์และจินตนาการในการสร้างสรรค์ผลงาน ไม่เน้นความสม่ำเสมอในการอัปเดตนิยาย จึงมียอดผู้ติดตามค่อนข้างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ส่วนที่ยังคงติดตามกันอยู่ ก็เป็นดังเจ้ากรรมนายเวร ที่ตามทวงเช้าทวงเย็น ทั้งที่ทวงแล้วไม่เคยได้ ก็ยังทวงไม่หยุดหย่อน ด้วยเธอเป็นยายไรท์สายแกง ผูกเรื่องไว้ให้น่าติดตามแล้วก็ตัดจบหักมุมแกงคนอ่านอยู่เป็นประจำ เหมือนกับว่า เธอเสพคำด่าทอจากรี้ดเดอร์เป็นอาหารหลัก กร๊อบ!!..อึกๆ เสียงขบเคี้ยวมันฝรั่งแผ่นสุดโปรดและเครื่องดื่มหวานเย็นซ่า ที่เจือด้วยแอลกอฮอล์เพียง 3% ช่วยเพิ่มดีกรีความสุขสดชื่นให้กับเธอเป็นอย่างมาก แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นสุด เธอจึงเดินมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อเช็กดูคอมเม้นท์นิยายที่เพิ่งกดจบไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้ "ไหนดูสิ ความฟินขั้นสุดของเทพเถียนเหยามาหรือยัง คลิ๊ก! ตุ๊บ! เพียงคลิกเดียว ถุงมันฝรั่งก็พลันร่วงหล่นหลุดมือ สองตาเบิกกว้าง ขากรรไกรอ้าค้างแข็ง "นิ นี่มันอะไรกัน ปาฏิหาริย์ปุ่มกดจบหรือ นะ...หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน สะ...แสนหรือ แปดแสน! ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ ยอดอ่านไม่เคยเกินสามพัน ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ระบบรวน ใช่ ต้องใช่แน่ๆ" เถียนเหยาจับเม้าท์มือสั่น ตัวเลขที่ขึ้นอาจจะผิดพลาดก็ได้เธอจึงรีบคลิกเข้าไปเพื่อดูคอมเม้นท์ "สวรรค์! สามหมื่นกว่าข้อความ บ้าไปแล้ว"