CHAPTER 29

1025 คำ

Sumakay kaming apat sa sasakyan ni Julian. Nagpalit siya ng sasakyan ngayon. Hindi ito iyong itim na gamit niya lagi, kulay abuhin ito na may puting leather seat sa loob. Ang sabi niya ay naniniguro lang siya na ligtas kami at walang nakasunod sa amin. Mautak talaga siya, madiskarte at maingat. Ganito rin siguro talaga mag-isip ang mga pulis dahil kailangan nilang maging alerto anumang oras. Napansin ko rin na mababaw talaga siyang matulog, kahit na kaunting kaluskos lang ay nagigising na siya. Instinct na rin siguro nila. "Saan tayo pupunta para pag-usapan ito?" Itinuro ni Tiago ang ilang libro na nasa paper bag na dala niya. "Kailangan nating mag-ingat. Hindi natin kilala ang kalaban." "Ano ang mga 'yan?" tanong ni Ara. Pareho sila ni Tiago na likod nakaupo. "Ang dami naman. Babasahin

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม