ธิดาวารี เจียงอี้หลาน

ตามความเชื่อในอาณาจักรต้าผิง กล่าวกันว่าเมื่อครั้งเทพกัญญาอี้ผิงแลเทพมาณพผิงหลงทำสงครามบนโลกมนุษย์ หลังจากที่เทพผิงหลงได้สร้างมนุษย์เพศชายผู้หนึ่งจากกองเศษเนื้อของสรรพชีวิตที่ตายจากสงครามโดยให้ชื่อว่าอาหลง แลเทพกัญญาอี้ผิงได้ควักหัวใจของอาหลงสร้างเป็นมนุษย์เพศหญิงชื่อว่าอาผิงแล้ว เทพธิดาองค์น้อยยังได้ทดลองนำร่างกายท่อนบนของอาหลงมาต่อกับหางของปลากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกกันว่า ‘มนุษย์เงือก’ เพื่อใช้เป็นกำลังทหารทางทะเล                   เชื่อกันว่าเมื่ออารยธรรมของมนุษย์เติบโตขึ้นในผืนดินอารยธรรมของมนุษย์เงือกก็เจริญงอกงามขึ้นใต้แผ่นน้ำเช่นกัน โดยเฉพาะในแถบอ่าวหนานผิงทางตอนใต้ของแผ่นดินซึ่งมีทรัพยาการทางทะเลอุดมสมบูรณ์ ร่ำลือกันว่ามีผู้คนเห็นมนุษย์เงือกหลายครั้งโดยเฉพาะเงือกสาวแสนสวยที่ชาวประมงต่างยกย่องถึงความงามปราณีตแลเสียงหวานอันไพเราะที่ขับขานล่อลวงชาวทะเลให้ต้องมนตราล่อหลอกชาวประมงหลายคนให้ตกอยู่ในภวังค์ลวงหลอกติดกับในบทเพลงหวานซึ้งตราตรึงถึงขั้นโดดลงทะเลว่ายน้ำไปหาพวกนาง แม้ว่าเผ่าพันธุ์เงือกจักมีรูปร่างหน้าตางดงามแลเสียงอันไพเราะน่าหลงใหลเพียงใดแต่เพราะบรรพบุรุษถูกควักหัวใจออกไปเสียสิ้นแล้ว ทำให้พวกเขาไม่มีหัวใจรักเช่นมนุษย์ การที่บรรดานางเงือกแสนสวยขึ้นมาบนผิวน้ำเปล่งเสียงร้องเพลง ยั่วยวนชายชาวประมงจึงเป็นเพียงการล่าเพื่อความบันเทิง สะใจที่ได้เห็นมนุษย์หน้าโง่จมน้ำตายไปต่อหน้าเท่านั้น                   ทว่า สรรพชีวิตล้วนมีวิวัฒนาการไม่เว้นแม้แต่เผ่าพันธุ์เงือกในท้องทะเล เมื่อวันหนึ่งราชินีเงือกได้ให้กำเนิดธิดาคนที่7 ผู้ซึ่งมีอุปนิสัยผิดแผกไปจากเผ่าพันธุ์เดียวกัน...เงือกสาวฟู่หรงผู้มีหัวใจรักที่ยิ่งใหญ่... ฟู่หรงเป็นธิดาองค์ที่7ของราชาเงือกผู้ปกครองคาบสมุทรทั้ง7 แต่เล็กก็มีอุปนิสัยผิดแผกไปจากเงือก ด้วยนางมีใจรักเมตตา รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แลเมื่อถึงวันเกิดอายุครบ 18 ปี ราชาเงือกผู้เป็นบิดาได้อนุญาติให้นางขึ้นมาเที่ยวเล่นบนผิวน้ำอาบแสงอาทิตย์ใต้ท้องฟ้าสีครามเป็นเวลาหนึ่งวัน                    ในวันที่เงือกสาวฟู่หรงขึ้นมายังผิวน้ำนั้นกลับไม่ได้เห็นเมฆสีขาวหรือท้องฟ้าสีคราม มีเพียงลมฝนพายุซัดโหมกระหน่ำกับเรือสำเภาขนาดใหญ่ที่กำลังถูกพายุซัดโหมกระทั่งเสากระโดงเรือหักโค่นลงมา ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งร่วงหล่นลงทะเลพร้อมกับเสากระโดงที่หักโค่น แลด้วยสัญชาตญาณนางเงือกสาวดำดิ่งลงในท้องทะเลอีกครั้ง ชุดกระชากลากร่างใหญ่ของชายผู้นั้นขึ้นสู่เหนือน้ำไปส่งถึงชายหาดบนเกาะแห่งหนึ่ง                     เงือกสาวฟู่หรงในตอนนั้นไม่คาดคิดเลยว่าคนที่ตนเพิ่งช่วยชีวิตไว้จากพายุในทะเลจักมียศเป็นถึงจักรพรรดิ ผู้กำลังเดินทางลงใต้รับองค์หญิงจากเกาะห่างไกลมาเป็นเจ้าสาว...เมื่อนางตกหลุมรักชายหนุ่มชาวมนุษย์ผู้ที่นางเพิ่งช่วยชีวิตไว้โดยไม่ทันรู้ตัว รุ่งสางของวันรุ่งขึ้นชาวเกาะเริ่มออกตามหาจักรพรรดิผุ้ซึ่งกำลังจักมาเป็นสวามีขององค์หญิงของพวกเขา มาถึงบริเวณชายฝั่งที่นางเงือกสาวพาชายหนุ่มผู้นั้นมาส่งที่ฝั่ง ฟู่หรงจึงได้รีบดำดิ่งลงน้ำก่อนที่บรรดามนุษย์ทั้งหลายจักทันเห็นตัวนาง จักรพรรดิถูกนำตัวไปรักษาที่วังหลวง ท่ามกลางสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่นพระองค์สุบินถึงผู้หญิงสาวสวยผู้มีเสียงอันไพเราะดุจแก้วเจียรนัยซึ่งช่วยเหลือพระองค์ไว้จากพายุกลางทะเล...ทรงตั้งพระทัยแน่วแน่ว่าจักต้องอภิเษกกับหญิงงามในภาพฝันนั้นให้จงได้ ขณะเดียวกันฟู่หรงที่กลับถึงเมืองบาดาล ได้เดินทางไปยังที่ตั้งของปีศาจแพะแห่งท้องทะเลขอแลกเสียงอันไพเราะกับการขอดเกล็ดที่หางปลาออก ปีศาจผู้ละโมบยินดีรับข้อเสนอทันทีโดยมีข้อแม้ว่าหากนางไม่อาจทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นหลงรักนางด้วยความจริงใจได้ ร่างของนางจักต้องแหลกสลายกลายเป็นฟองคลื่นในทะเล                   ฟู่หรงยินดีเสี่ยงโชค ยอมแลกเสียงไพเราะของนางเงือกกับการขอดเกล็ดเปลี่ยนหางปลาให้กลายเป็นขามนุษย์ แลเมื่อนางลอยขึ้นสู่พื้นดินอีกครั้ง หางปลาก็กลับกลายเป็นขาทั้งสองข้าง! จักรพรรดิที่ยังไม่อาจตัดพระทัยระลึกถึงนางในฝันไม่ยินยอมอภิเษกกับองค์หญิงแห่งเกาะ ระหว่างที่ทรงดำเนินไปเรื่อยเปื่อยในหาดของเกาะทางใต้ ก็ทรงได้พบแลช่วยเหลือหญิงใบ้ผู้งดงามนางหนึ่งจากการจมน้ำ ทรงทั้งสงสารทั้งเห็นใจหญิงใบ้ไร้ที่พึ่งจึงตัดสินพระทัยพานางกลับมาเลี้ยงดูในวังหลวงของเกาะด้วย แม้จักไม่มีทีท่าว่าทรงหลงรักหญิงใบ้ไร้ศักดิ์ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าผู้นี้เลยก็ตาม                    วันเวลาผ่านไปเพียงสองวัน เจ้าเกาะก็ทรงจัดพิธีเฉลิมฉลองต้อนรับแขกคนสำคัญจากแผ่นดินใหญ่ แลเป็นครั้งแรกที่จักรพรรดิได้พบพักตร์องค์หญิงพระคู่หมั้น                    แลเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางพระทัยจักรพรรดิหนุ่ม เมื่อทรงได้ทอดพระเนตรพระสิริโฉมแลจริยวัตรที่งดงามของพระองค์ แม้แต่นางใบ้ฟู่หรงก็ยังดูออก...องค์จักรพรรดิกำลังตกหลุมรัก...แลพระองค์ก็ยิ่งหลงเสน่ห์องค์หญิงมากขึ้นเมื่อได้สดับบทเพลงอันไพเราะที่องค์หญิงบรรเลงถวาย                   ดวงใจของเงือกสาวแตกสลายไม่มีชิ้นดี นางร่ำร้องอย่างเงียบงันในความมืด น้ำตารินไหลหยดลงเป็นส่วนหนึ่งของน้ำทะเล ส่งผ่านความเจ็บลึกในใจไปถึงบิดาแลพี่สาวทั้ง6 แลชาวเงือกทั้งหลาย ซึมลึกผ่านเกล็ดหนาแทรกลงไปที่กลางหน้าอก...สร้างหัวใจรักเมตตาให้กับมนุษย์แห่งท้องทะเลเป็นครั้งแรก...                  พี่สาวทั้ง6ที่เกรงจักต้องสูญเสียน้องสาวคนสุดท้องไป ถึงกับดั้นดนไปยังวังของปีศาจแพะทะเล ยินยอมสละเส้นผมงดงามแลกกับปิ่นหยกนำมาให้ถึงมือน้องน้อยที่บนบก กำชับให้นางใช้ปิ่นหยกนี้เสียบทะลุกลางใจชายหนุ่มที่ตนรัก...เมื่อเลือดของเขาอาบขาทั้งสองข้าง เมื่อนั้นนางจักสามารถได้หางปลากลับคืน...เป็นเงือกสาวที่แหวกว่ายในท้องทะเลอีกครั้ง หาไม่เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นอีกครั้งร่างของนางจักแหลกสลายกลายเป็นฟองคลื่น                  หญิงใบ้กำปิ่นปักผมในมือแน่น...ปิ่นหยกน้ำค้างขาวใสเหมือนแก้ว เย็นเฉียบแหลมคมดุจน้ำแข็งแค่เพียงครั้งเดียว...ทุกอย่างก็จบ...นางจักสามารถกลับคืนสู่ท้องทะเลเป็นนางเงือกสาวที่แหวกว่ายอย่างอิสระอีกครั้ง...จริงหรือ? หญิงสาวแสนงามเร้นกายในความมืด เคลื่อนตัวคืบคลานอย่างช้าๆ เข้าไปยังห้องบรรทมของจักรพรรดิหนุ่ม พิศมองใบหน้ายามหลับของชายอันเป็นที่รักแลพลัน...                  เท้าบอบบางวิ่งออกจากห้องบรรทม เคลื่อนตัวไปตามทางเดินของวังหลวงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่หญิงใบ้ไร้ที่มาจักกระโดดจากหน้าผาหายลับลงไปในทะเล...                  แลอย่างช้าๆ ...ร่างของนางเงือกฟู่หรงค่อยๆ แตกดับสลายกลายเป็นฟองคลื่น...