คนซ่าล่าผี

ตอนที่ 1 หอพักอยู่แล้วรวย “ เจนนี่ นี้เหรอหอพักที่แกว่านะ “ เอ็มมี่ เพื่อนรักของเจนนี่สองสาวนักศึกษาปีหนึ่งสองคน ที่เพิ่งเข้ามาในเมืองกรุงเพื่อตามหาฝัน ด้วยความที่เป็นสาวบ้านนอกนั้นเลยทำให้ทั้งคู่ต้องตามหาฝันแบบระวังตัวแล้วก็ระวังเงิน “ อื้มนี้แหละ ฉันว่าเราอยู่แบบนี้ไปก่อนแล้วค่อย แล้วพอเราได้งานมีเงินก็ค่อยขยับขยายแล้วกันเอ็มมี่ “ เจนนี่บอกเพื่อนไปด้วยสีหน้าออ่นใจ ด้วยความที่เธอกับเพื่อนไม่ค่อยมีเงิน อีกทั้งฝันของพวกเธอก็อีกยาวไกลนั้นก็เลยทำให้เจนนี่หาห้องพักที่ใกล้มหาลัยแล้วก็ถูกที่สุดเท่าที่เธอจะหาได้ “ อื้ม เอาไงก็เอา “ เอ็มมี่ยิ้มพร้อมกับพยักหน้าอย่างเข้าใจจากนั้นทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในหอพักราคาถูกแล้วก็ดูซอมซ่อ แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะอยู่ไม่ได้ในเมื่อบ้านนอกของพวกตนก็ไม่ได้ดิบดีอะไร และอาจจะดูแย่ก็ที่นี้ก็ได้ “ สวัสดีคะ “ เจนนี่ เธอเดินเข้ามาในหอพักที่ดูเงียบมืดแถมยังมีกลิ่นอับชื่น ดูแล้วไม่ต่างอะไรกับตึกร้างมากนัก เจจนี่กับเอ็มมี่ทั้งคู่หันมองหน้ากันด้วยความรู้สึกอย่างกับว่า คิดดีแล้วใช่ไหมว่าจะอยู่ที่นี้จริง “ อื้มสวัสดี “ ระหว่างที่ทั้งสองรออยู่ว่าจะมีคนออกมาต้อนรับหรือไม่อยู่นั้น อยู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาโดที่ทั้งคู่ไม่เห็น หรือว่าได้ยินด้วยซ้ำว่ามาจากตรงไหน ถึงได้อยู่ๆโผล่มาแบบนี้ “ อุ๊ย ตกใจ” เอ็มมี่ เธอเอามือทาบที่อกพร้อมกับพูดออกมาด้วยความตกใจ ส่วนเจนนี่เธอแค่เอามือทาบที่อกอย่างคนตกใจแต่เธอก็ตั้งสติได้ จากนั้นเจนนี่เธอก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนจะพูดกับหยิงชราด้วยรอยยิ้มหวานว่า “ สวัสดีคะอาม่า หนูเจนนี่เฟอร์ ที่ติดต่อขอเช่าห้องพักเมื่อวานนี้คะ “ เจนนี่เธอยกมือไหว้พร้อมกับบอกอาม่าว่าเธอเป็นใคร ชื่อแสอะไร เมื่ออาม่าได้ยินแบบนั้นเธอก็พยักหน้าก่อนจะเดินไปเอากุญแจมายื่นให้เด็กสาว พร้อมกับพูดว่า “ เอ้านี้ไปนี้กุญแจห้องลือ “ อาม่ายืนกุญแจห้องส่งผ่านช่องเลือนพร้อมกับพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง เจนนี่กับเอ็มมี่หันมองหน้ากันอย่างกับว่านัดกันมา จากนั้นเจนนี่เธอก็ยื่นมือไปรับกุญแจที่อาม่ายื่นมาวางไว้ให้ ก่อนจะถามออกมาด้วยความสงสัยออกมาว่า “ เอ้อ ขอโทษนะคะอาม่าคือว่า เอ้อ คือว่าอาม่าไม่ทำสัญญาเช่าเหรอค่ะ ค่ามัดจำอะไรอย่างเนี่ยอ๊ะคะก็ไม่เอาเหรอค่ะ “ เจนนี่เธอถามอาม่าออกมาด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วไม่ว่าที่ไหนก็ต้องมีเซ็นสัญญาเช่าแล้วก็จ่ายค่ามัดจำ แต่ว่าอาม่ากับไม่พูดเรื่องนี้เลย มันก็เลยทำให้เจนนี่ค้อนข้างแปลกใจเป็นอย่างมาก “ ไม่ต้องหรอก แค่500ลือก็อยู่ให้มันได้ก่อนเถอะ หึหึหึ “ อาม่า พูดออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่งก่อนจะหัวเราะรอดไรฟันออกมาแล้วก็เดินจากไปโดยที่ทิ้งความสงสัยให้กับเจนนี่และก็เอ็มมี่ได้สงสัยอยู่ตรงนั้น ชั้น 3 ห้อง 308 “ เจนนี่แกว่าที่นี้มันดูแปลกๆไหมอ๊ะ “ เอ็มมี่ถามเพื่อนในขณะพับผ้าเพื่อเก็บยข้าวของให้เข้าที่ เอ็มมี่เธอคิดถึงคำพูดที่อาม่าพูด เมื่อตอนที่เอากุญแจให้พวกเธอ เธอก็เก็บเอามาคิดด้วยความไม่สบาย เจนนี่เมื่อได้ยินเพื่อนถามแบบนั้น เธอก็เงยหน้ามองเพื่อนพร้อมกับเก็บของออกจากกระเป๋าเดินทางของตัวเองออกมา เพื่อเก็บเข้าตู้ “ ไม่มีอะไรหรอกมั้ง แกก็คงแก่แล้วก็เลยไม่อยากสนใจเด็กๆแบบเราหรอกว่าจะอยู่ที่ซอมซ่อนี้นาน “ เจนนี่เธอเป็นคนคิดบวกถึงแม้ว่าในใจของเธอจะคิดเหมือนกับเพื่อนก็ตามแต่แล้วไงในเมื่อเขาพูดแค่นั้นแล้วทำอะไรได้อีกในเมื่อเจ้าของเขาไม่อธิบายอะไรให้เธอเข้าใจ ถึงแม้ว่าเธอจะถาม ก็คงไม่ได้หรอกคำตอบ นั้นเลยทำให้เจนนี่ถึงไม่อยากคิดหาคำตอบ “ อื้มก็คงจะจริงนะ ถ้ามีเงินคนก็คงไม่มาอยู่แบบนี้หรอก ไหนจะเปลี่ยว ข้างทางก็มีแต่ป่า ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่าน “ เอ็มมี่เธอ ทั้งพับผ้าพร้อมกับพูดอย่างเห็นด้วยกับเพื่อน ด้วยความที่เธอนั่งรถมาทางนี้ เธอสังเกตุว่าไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านนอกจากรถสองแถวที่เธอนั่งมา ขนาดเธอกดออดลงจากรถ คนที่อยู่บนรถยังมองเธอทั้งคู่เลย เจนนี่เธอก็ยิ้มให้เพื่อนอย่างคนเห็นด้วยกับเพื่อนจากนั้นทั้งคู่ก็เก็บของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะเริ่มทำอย่างอื่นอีกต่อไป เวลาต่อมา “ เจนนี่เราหิวแล้วอ๊ะ ฉันว่าเราลงไปเดินหาอะไรกินแถวนี้กันไหม เผื่อว่าเราจะได้ทำความรู้จักกับคนแถวนี้ด้วย “ เมื่อทั้งสองคนจัดของเข้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เอ็มมี่เธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาก็เลยชวนเจนนี่ลงไปหาอะไรกินแล้วอีกอย่างเธอก็อยากไปเดินดูแถวนี้แล้วก็ทำความรู้จักกับคนแถวนี้เอาไว้ เพื่อเป็นเพื่อนบ้านที่ดี “ อื้มไปสิฉันก็รู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน “ เจนนี่เธอ พยักหน้าพร้อมกับเอามือลูบท้อง แสดงถึงความหิว จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกมาเพื่อหาของกิน