เธอขาอย่ามาร้าย

บทที่ 1 ข้อแลกเปลี่ยนของฟาโรห์ ท่ามกลางห้องโถงขนาดใหญ่ มีโต๊ะไม้ที่กินพื้นที่เกินกว่าครึ่งอยู่ใจกลางห้องและที่นั่งอีกนับสิบ ณ ตอนนี้มีคนนั่งกันอยู่เพียงสามคนเท่านั้น ชายร่างกำยำนัยน์ตาสีดำขลับลากสายตามองชายหญิงด้านหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะไปหยุดที่ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวที่ตัวเองตกหลุมย้อนกลับไปหลายเดือนก่อน เขาได้จัดงานบนเรือสำราญของตัวเองเหมือนกับทุกที ค่ำคืนอันแสนน่าเบื่อหน่ายถูกทำให้สนุกขึ้นมาด้วยเหล้าจากบาร์เข้ม ๆ สักสี่ห้าแก้ว ก่อนที่สติของเขาจะเลือนลาง หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเดินตรงเข้ามา เนินอกที่ถูกบีบอัดและเอวคอดสวยเข้ารูปกันอย่างดีรับกับสะโพกนั้นทำเขาสติแทบแตกกระเจิง ส่ายหน้าไปมาสองสามทีและมองดูเธออีกครั้งด้วยความหลงไหล มันเป็นอย่างในหนังจริง ๆ ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอ มันราวกับมีออร่าเปร่งประกายบางอย่างที่เรียกร้องให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปทำความรู้จักเธอ พัทศิกาเป็นลูกของสิทธิชายสูงอายุที่ทำธุรกิจกับเขามาได้สี่ปีกว่าแล้ว นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอมาปรากฏตัวยังงานรื่นเริงที่ไม่น่าจะมีสาวสวยไร้คู่ครองเข้ามาเดินเตร็ดเตร่แบบนี้ได้ เนื่องจากคนในงานส่วนมากมักจะมีคู่ของตัวเองมาอยู่แล้ว หากตั้งใจมามองหาสาวสวย บางที… มันอาจต้องแลกมาด้วยชีวิตของพวกเขาวงการนี้มันมืดบอด พลาดกันไม่ได้ อึก! เหล้าชนิดแรงสีน้ำตาลใสถูกมือหนาที่มีเส้นเอ็นปูดขึ้นมายกดื่มทีเดียวจนหมดแก้ว เขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาเลย วางแก้วดังปึก! ลงกับโต๊ะและหลุบตามองทุกคนอีกครั้ง "ผมอยากจะเรียกมาเจรจาก่อน ความเป็นจริงไม่ต้องพาคุณพัทกับน้องเคทมาก็ได้นะครับ" ฟาโรห์นั่งอยู่บริเวณหัวโต๊ะ มองสิทธิที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือ ส่วนทางขวาก็มีพัทศิกาและน้องสาวของเธอ ซึ่งดูท่าจะอายุน้อยกว่ามาก จบมอปลายหรือยังเถอะ "พัทยืนยันจะมาค่ะ" หญิงสาวนั่งหลังตรง หลุบตามองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เย็นชาไม่แพ้กัน ยังจำได้ดีในค่ำคืนอันแสนวิเศษที่ทั้งสองได้มีโอกาสพบกัน เขาตกหลุมรักเธอเข้าให้เต็มเปา ส่วนเธอนั้นไม่เคยรู้สึกอะไรกับเขาเลย หน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าไม่ได้ส่งผลต่อความรู้สึกของเธอเลยสักนิด เขาเป็นผู้ชาย แบบตะโกนคำว่าผู้ชาย!! ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความแข็งกระด้าง และป่าเถื่อนสมชายชาตรี แม้ฟาโรห์จะบอกว่ารักเธอชอบเธออย่างไร ร่างบางก็ไม่อาจสัมผัสความรักนั้นได้จากแววตาคู่พราวเสน่ห์เลยสักครั้ง "ส่วนเคทมาเพราะอยากเจอพี่โรห์ค่ะ" เด็กสาวอีกคนยกยิ้มขึ้น ทำท่าทีตื่นเต้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับชายหนุ่มที่อยู่หัวโต๊ะตลอดเวลา คอยชะเง้อหน้าที่โดนตัวของพี่สาวบังออกมาส่งสายตาปิ๊ง ๆ ให้กับอีกฝ่าย เขาหล่อจังเลย มองกี่ทีเธอก็รักเขา! พี่ฟาโรห์เหมือนพระเอกซีรีส์ที่เธอเคยดูเลยล่ะ เขาดูแข็งกระด้างแต่เชื่อเถอะว่าเขาต้องน่ารักกับคนที่ตัวเองรักมากแน่ ๆ เธออยากเป็นคนนั้นเสียจริง... คนที่ชายหนุ่มรัก "......." นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลุบมองดวงตาคู่สวยของพี่สาวอย่างนึกอิจฉา เข้าใจดีว่าตัวเองคงดูเป็นเด็กน้อยในสายตาฟาโรห์ จึงทำให้เขาไม่เคยหันมองเธอเลย พูดแล้วก็เศร้า "เรื่องนี้ผมพลาดจริงๆ ครับ" "......." สิทธิว่าพลางก้มหัวสำนึกผิด กลัวอำนาจในมือของชายหนุ่มเนื่องจากรู้ว่าเขาสามารถทำอะไรได้บ้าง เพราะการร่วมงานกันมานานทำให้ชายสูงอายุรู้จักนิสัยใจคอของชายตรงหน้าเป็นอย่างดี "ทางออกมันง่ายนิดเดียวครับ" ท่าทีฟาโรห์ยังดูเรียบนิ่ง มุมปากเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยหลังพูดจบ ปรายตามองร่างบางอีกรอบ "ถ้าให้พัทแต่งงานกับผม หนี้ทั้งหมดจะถูกยกเป็นโมฆะ" "มะ… ไม่ได้นะคะพี่โรห์!!" ยัยคนตัวเล็กที่นั่งอยู่อีกฝั่งถึงกับดีดตัวขึ้นจากโต๊ะ ส่วนร่างบางเมื่อได้ยินว่าตัวเองถูกเสนอให้แต่งงานกับเขาก็ถึงกับเข่าทรุด รู้ดีว่าครอบครัวเธอไม่มีทางหาเงินมาใช้หนี้ได้ภายในระยะเวลาอันสั้นแน่นอน "เด็กเงียบไป ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน" ชายหนุ่มกดน้ำเสียงต่ำลงพร้อมหลุบตาขึ้นมองเด็กสาว ขมวดคิ้วหนาเข้าหากันเป็นเชิงบอกว่าเขาจะไม่ทนกับเสียงเจื้อแจ้วของเธออีกต่อไป! "พัท... พัทขอวิธีอื่นค่ะ" หญิงสาวน้ำเสียงสั่นเทา ดวงตาร้อนผ่าวไปทั่วบริเวณ ไม่อาจเสียสละในการทิ้งชีวิตของตัวเองมาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักได้ "มีวิธีเดียวครับ" ฟาโรห์ตอบกลับเสียงเรียบ ใบหน้าเฉยชา เลื่อนมือเข้าไปยกแก้วเหล้าที่เพิ่งถูกเสิร์ฟอีกครั้งจากแม่บ้านอย่างรวดเร็ว เขาจ้องมองเข้าไปยังม่านตาสวยที่ถูกแต่งเติมด้วยสีสันและกลิตเตอร์มากมายจนสวยงามจนยากที่จะละสายตา "ขะ… ขอร้องนะคะ ฉันทำให้คุณไม่ได้" "ก็ได้ครับ ถ้างั้น..." ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อยในระหว่างที่ลากเสียงยาวเพื่อหวังปั่นประสาทคนฟัง "ทางออกเดียวของคนหักหลังคือตาย" แกร๊ก! "กรี๊ดดดดด!" "ยะ… ฮึก!! อย่านะคะ" ปืนกระบอกคู่ใจถูกมือหนาคว้าขึ้นมาจากเอว เขายกมันขึ้นไปยังชายชราที่นั่งตัวสั่นราวกับลูกแมวน้อยตกน้ำขลาดกลัวตาขาว รู้ว่าตัวเองมีภาระเป็นลูกสาวทั้งสองคนให้ดูแล แต่ก็ยังมีหน้ามาโกงเขาให้ตัวเองต้องมาเจอจุดจบแบบนี้เอง! หากลูกมันไม่ใช่พัท เชื่อเถอะว่าเขาไม่เสียเวลานั่งคุยแบบนี้เหรอก! "ฮึก… ฮือออ พี่โรห์แต่งกับเคทก็ได้ค่ะ" เด็กสาวร้องไห้พลางส่ายหัวไปมา รับไม่ได้กับภาพที่เห็นตรงหน้า ผู้เป็นพ่อได้ถูกชายหนุ่มที่ตัวเองรักชี้กระบอกปืนใส่ไปยังศีรษะหนา ข้อเสนอเขาคือแต่งงาน ถ้าพี่พัทไม่แต่งเธอแต่งเองก็ได้! ขอแค่พ่อของเธอรอดชีวิต ส่วนพี่พัทก็ปลอดภัย อย่างน้อย ๆ เธอได้มีความรู้สึกรักให้ชายหนุ่ม ซึ่งมันดีกว่าการฝืนใจพี่พัทให้ไปแต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองไม่ได้รัก "เคทธาริน" ใบหน้าหนาสันกรามปูดขึ้น กัดเม้มปากไว้แน่นเพื่อระงับอารมณ์