Oops sorry! มาเฟียจองหนูแล้ว (25+)

INTRO [เฉิน x เดมี่] -ตอนดีกัน- มีเมียเด็กต้องหมั่นเอาใจ 'เดมี่อยากกินเค้กสตรอว์เบอร์รีฝีมือคุณเฉินจุงเบย^^' 'สั่งให้ฆ่าคนยังง่ายกว่า...' รีบหันหลังให้ และหยิบมือถือเปิดหาคู่มือทำเค้ก ___________ -ตอนทะเลาะกัน- "ทำไมต้องเป็นมัน" "ให้เกียรติคนอื่นบ้างก็ดีนะคะ ถึงคุณเฉินจะเป็นสามีเดมี่ แต่ไม่มีสิทธิ์ใช้ความรุนแรงกับเดมี่แบบนี้นะ!" "เธอชักจะดื้อเกินไปแล้วนะ... มองหน้าฉันและฟัง ห้ามเข้าใกล้ไอ้เฟยฉีอีก" "แต่เขาเป็นเพื่อนเดมี่นะ" มือทรงพลังบีบข้อมือเล็กแน่นขึ้น พร้อมกับโน้มไปจ้องดวงตาสดใสของเธอคาดโทษ เดมี่คอแห้งผาก กำลังจะเข้านอน... แต่อยู่ๆสามีมาเฟียก็กระชากแขนปลุกมาลงโทษซะงั้น มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน อะไรไปกระตุกต่อมโมโหร้ายของเขา "ให้พูดอีกที" "พูดอะไรคะ" "พูด... อีกที" "อ้อ เฟยฉีเขาเป็นเพื่อนเดมี่ค่ะ เดมี่รู้จักเขาก่อนคุณเฉินอีกนะ" 'ฟุ่บ!' "ว้าย!" กำปั้นใหญ่ชกลงที่หมอนข้างๆใบหน้าเดมี่ เธอหันหน้าหลบอย่างรวดเร็วแล้วหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ "คุณเฉินบ้า!" "ฉันบ้าได้มากกว่านี้ ถ้าเธอยังไม่หยุดหว่านเสน่ห์ หยุดซะ... " เขาจับแก้มขาวให้มองตาอีกครั้งก่อนจะกัดฟันพูด "โดยเฉพาะกับคนที่มันอยากได้ทุกอย่างของฉัน" ไม่มีคำตอบกลับมา นั่นหมายถึงเธอไม่รับปาก สิ่งที่ภรรยาที่แต่งมาอย่างสมเกียรติทำเรียกอารมณ์เฉินให้ร้อนขึ้นหลายเท่าตัว เขาไม่อยากให้ใครแตะต้องเธอ และเธอก็ไม่ควรยุ่มย่ามกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะเฟยฉีทายาทมาเฟียปกครองอีกเขตที่เป็นศัตรูกัน ฉะนั้น.... "หึ สงสัยต้องลงโทษ..." "ไม่ค่ะ.. ไม่เอา!" เดมี่ส่ายหน้ารัว เขากำลังโมโหแบบนี้เธอจบไม่สวยแน่ มือใหญ่ของเฉินย้ายจากใบหน้ามาที่ลำคอขาวที่กำลังกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบข้อมือเล็กสองข้างด้วยมือเดียวและกดล็อกไว้เหนือหัว "อย่าค่ะ! เดมี่ไม่พร้อมนะ!" "เงียบซะ" "ไม่เอานะ" "ถ้าเธอไม่ฟังฉัน แสดงว่าเธอต้องการแบบนี้" 'แควก!' "คะ คุณเฉิน!" ชุดนอนลายเค้กถูกกระชากสุดแรง พานทำให้กระดุมหลายเม็ดหลุดกระเด็นจนเผยให้เห็นหน้าอกขาวนวลของเดมี่ มาเฟียหนุ่มเห็นแบบนั้นเขาแสยะยิ้มทันที และบีบสองข้อมือแน่นกว่าเดิม จดจ้องมองใบหน้าที่เชิดเล็กน้อยหยั่งกลัวการรุกล้ำของเขา "ฮึก เดมี่จะฟ้องทุกคนเลย จะหย่าด้วย เวลาโมโหคุณใจร้ายกับเดมี่ตลอดเลย เดมี่ไม่อยากอยู่กับคนแบบนี้ เดมี่ไม่ชอบ" เขากัดฟันกรามแน่นจนสันกรามปูด "เอาสิ แต่ถ้าหย่าเธอได้ลูกติดท้องกลับไปแน่นอนยัยเด็กดื้อ" "อึก อื้อ!" ริมฝีปากร้อนร้ายกาจกว่าที่คิด สัมผัสแรกก็สร้างรอยบนผิวบอบบางของเดมี่ เขาก้มงับลำคอและเนินอก ก่อนจะดึงบราสีชมพูพาสเทลลงแล้วฉกดูดทันที คนตัวเล็กสั่นสะท้านเรี่ยวแรงต่อต้านถูกกลืนหายไป มาเฟียหนุ่มพัวพันลิ้นอย่างช่ำชอง และคอยงับยอดบัวสีหวานแรงๆอย่างไม่ทะนุถนอม "อะ อื้อ!" ผิวขาวของเดมี่เป็นรอยแดงเถือก หนวดที่ขึ้นมาใหม่ครูดตามผิว แต่ร่างกายสวนทางกับใจหญิงสาวโหยหาแอ่นอกให้จนยอดอกสีหวานชูชันเป็นไตต่อหน้าเฉิน ตอนนี้เขาจับได้แล้วว่าเธอปรารถนาเช่นกัน มีแต่ใบหน้าเท่านั้นที่บอกบุญไม่รับ เธอทำหน้าบูดบึ้งไม่ยอมสบตาเขา คนอารมณ์ร้ายพานเดือดดาลขึ้นหลายเท่า คิดว่าอีกคนคือสาเหตุของเรื่องนี้ เขาคว้ามือถือกดโทรหาผู้ชายคนนั้นทันที และเปิดสปีกเกอร์โฟนวางไว้บนโต๊ะ (ฮัลโหล) เสียงรับสายทำให้เดมี่เบิกตาโต "กูมีอะไรให้มึงฟังเฟยฉี และต่อไปนี้อย่าแตะต้องผู้หญิงของกูอีก" "อย่านะคะคุณเฉิน เดมี่ไม่เอาแบบนี้นะ! อย่านะคะ" (หยุดเถอะครับคุณเฉิน ไม่ว่ายังไงผมขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายเดมี่ เรามาเคลียร์กัน) "คนอย่างกูไม่ลดตัวไปเคลียร์กับมึง" เสื้อผ้าของเดมี่หลุดออกจากตัวอย่างรวดเร็ว โดยที่มือของเธอถูกล็อกไว้ใต้อาณัติ ไม่สามารถกดวางและปกป้องตัวเองได้ เธอรู้ว่าเขาขี้หึงและหวงมาก แต่ไม่คิดว่าจะทำถึงขนาดนี้ มาเฟียหนุ่มกระชากเนกไทสีดำของตัวเองออกแล้วมัดสองข้อมือเธอทันที ก่อนจะจับร่างบางพลิกคว่ำกดหน้าลงหมอน รั้งบั้นท้ายงอนขึ้นมาตั้งฉาก ที่ทำแบบนี้ เพราะเขาไม่อยากเห็นหน้าตาใสซื่อตอนลงมือทารุณ "อย่า อย่าทำเดมี่!" เดมี่ร้องอู้อี้บนหมอน (คุณเฉิน! ผมขอร้องครับ เราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ ผมจะไม่เข้าใกล้เดมี่อีก) เฉินลอบหัวเราะเหอะๆ ยืนเข่ามองร่างสวยโก้งโค้งต่อหน้าตัวเอง เขาเห็นทุกส่วนสัดแสนสวยของเธอและเป็นเจ้าของร่างกายนี้ ฉะนั้นเธอต้องภักดีกับเขาทั้งร่างกายและหัวใจ มือใหญ่ปลดความเป็นชายที่แข็งผงาดออกมาถูไถผ่านช่องทางรักของเดมี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยปลายมนอาบเอิบน้ำหวานที่ทรยศเจ้าของออกมาต้อนรับเขา จากนั้นโน้มลงไปรวบผมสลวยเต็มกำมือ และกัดฟันกระซิบข้างหูแผ่วเบา "บอกมันไปสิ... ว่าเธอเป็นเมียฉัน และเป็นของฉันคนเดียว ไม่อย่างนั้นเธอได้ครางให้มันฟังแน่" เขาร้ายกาจมาก เดมี่ฝืนมองโทรศัพท์บนโต๊ะที่มีเสียงร้องปรามจากอีกคนอยู่เป็นระยะ "เฟยฉี... ดะ เดมี่เป็นของคุณเฉินค่ะ อย่ายุ่งกับเดมี่อีกเลยนะ เดมี่จะเป็นของเขาคนเดียว" (...) ไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่คนออกคำสั่งและบีบบังคับพอใจ เขาเอื้อมไปหยิบมือถือและกดวางสาย ก่อนจะก้มจูบเบาๆที่พวงแก้มขาวของเดมี่ "ดีมาก เด็กดี" "พอใจแล้วก็ปล่อยเดมี่ได้แล้วค่ะ เดมี่ง่วง" "บอกช้าไปนะ" "อะ อ๊าย!" ใช่ เขาตั้งใจทำแบบนี้ ทันทีที่ได้สิ่งที่ต้องการ ก็ทำในสิ่งที่อยากทำ มาเฟียหนุ่มกดลำรักเข้าคราวเดียวและกระแทกเล่นงานภรรยาดื้อของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี นี่คือสิ่งที่เดมี่ต้องชดเชยหากทำให้เขาอารมณ์เสีย และถ้าจะเดินออกไปจากชีวิตมาเฟียชื่อเฉิน ต่อให้ฝัน เขาก็จะเข้าไปทำลายความฝันของเธอซะ... ___________________________________ นิยายเรื่องนี้นางเอกค่อนข้างสดใสมากเป็นพิเศษ และเป็นเด็กตัวเล็กตัวน้อย ชอบสตรอวเบอรี่ถึงกับคลั่ง (ปล.แต่ไม่โง่และมีเหตุผลค่ะ) ส่วนพระเอกเป็นมาเฟียที่น่าค้นหาและเก่งมาก ฝากกดเข้าชั้นด้วยน้า ปล. มี 3 คู่ในเรื่องค่ะ ทยอยมาวันละ 2 -3 ตอน หากได้สัญญาจะอัปจบรวดเดียวค่ะ