The Next Dear คุณมาเฟียข้างบ้าน NC18+

ถ้าหากว่าชีวิตฉันในตอนนี้มันเป็นเหมือนความฝัน.. มันก็คงจะเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิต.. ฉันอยากนอนหลับ.. และไม่ขอตื่นขึ้นมาเจอกับความฝันบ้าๆนี่อีกตลอดไป.. ฮ่องกง “เราคงต้องหลบอยู่ที่นี่สักพัก จนกว่าพ่อของเราจะหาที่อยู่ใหม่ได้” “อีกนานไหมแม่” “ก็คง..อีกสักพักน่ะ” ซ่า.. ฉันหลับตาลงและกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นท่ามกลางน้ำอุ่นๆจากฝักบัวในห้องน้ำ คำตอบที่ได้จากปากแม่ของฉัน..เริ่มทำให้ฉันรู้สึกกลัวและพะว้าพะวังกับบางสิ่งบางอย่างที่มันอาจจะเกิดขึ้น “มีบะหมี่อยู่ข้างนอกนะเซีย อาบน้ำเสร็จแล้วมากินด้วยล่ะ” “อื้ม..ค่ะ..” “แม่กับพ่อรักลูกมากนะ..ลูกต้องอดทนเข้าใจไหม..เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันให้ได้” “….” “งั้นแม่ไปนอนก่อนนะ” เสียงหวานๆที่ฉันคุ้นเคยกำลังเลือนหายลับไปโดยที่มือของฉันยังทาบแน่นอยู่บนอกด้านซ้าย ฉันพยายามอดทนและเข้มแข็งอย่างที่แม่บอก แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอลงไปทุกที เรื่องราวของเราสามพ่อแม่ลูกที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากการตามล่าจากพวกแก๊งอันธพาล หรือเรียกง่ายๆว่าแก๊งมาเฟีย..คงเป็นคราวเคราะห์ที่พ่อของฉันดันไปรู้ความลับบ้าๆของพวกมันเข้า การตามล่าและการจับฆ่าทั้งตระกูล..มันก็ได้เริ่มต้นขึ้น “กรี๊ดดดดดดดดดด!!” เฮือก! “มะแม่!!” แต่แล้วจู่ๆเสียงกรีดร้องของแม่ฉันก็ดังขึ้นมาจนทำให้หัวใจที่หวาดกลัวของฉันหล่นไปอยู่บนพื้น ซึ่งตามมาด้วยเสียงร้องทุ้มๆของพ่อ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วซะจนฉันแทบไม่มีสติที่จะคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น ปั้ง!! มืออันสั่นเทาของฉันรีบคว้าผ้าขนหนูเอาพันตัวและเปิดประตูห้องน้ำออกไปอย่างไม่รีรอ และภาพตรงหน้ามันก็ทำให้ฉันยืนอึ้งไปชั่วขณะ..ดวงตาแดงก่ำของฉันเริ่มมีน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง มันเหมือนกับว่าตอนนี้ฉันเองไม่ได้หายใจอยู่อีกต่อไป “ฮึ่ก!...” ตึกตักตึกตักตึกตักตึกตัก.. แต่แล้วเสียงหัวใจที่มันเต้นรัวของฉัน..มันกำลังบ่งบอกว่าตัวของฉันเองยังมีชีวิตอยู่.. “กูอยากเอาอีนี่ว่ะ เอามันก่อนค่อยฆ่าทิ้งได้ไหมวะ” “หึๆๆ” “ฮึกๆๆ! พ่อ!แม่!” ผู้ชายประมาณห้าคนหรือมากกว่านั้น..กำลังยืนจ้องมองฉันที่วิ่งเข้าไปกอดร่างไร้ลมหายใจของพ่อกับแม่ที่นอนแน่นิ่งและมีเลือดสีแดงฉานไหลนองอยู่เต็มพื้น ความโหดร้ายที่พวกมันได้ทำไว้..มันหนักหนาสาหัสจนทำให้ฉันไม่อยากจะมีชีวิตอยู่บนโลกบ้าๆใบนี้อีกต่อไปแล้ว.. “ฮึกๆๆๆๆๆ ยะอย่าทำอะไรฉันเลยนะ” เสียงขอร้องและอ้อนวอนแทบเป็นแทบตายของฉันที่กำลังพูดวิงวอนต่อหน้าเหล่าฆาตกร..ฉันรู้ดีว่ามันคงไม่เป็นผล.. วืบ กลิ่นคาวเลือด..ความรู้สึกหวาดกลัวที่สุดในชีวิต..และสายตาหื่นกระหายของพวกผู้ชายชุดดำที่ยืนมองฉันอยู่..มันเป็นความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่ดวงตาของฉันจะปิดลงพร้อมกับสติที่เริ่มเลือนหายลับไป มันก็ใช่..ครั้งสุดท้ายของทุกอย่าง.. มักไม่มีสัญญาณเตือนจริงๆด้วย