หลงทางรักรุ่นพี่วิศวะ

บทนำ ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ “ไอ้โซ่มาไหม” รามหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ยาวที่มีเพื่อนของเขานั่งอยู่สองคนและเพื่อนร่วมคณะอีกหลายคนนั่งโต๊ะใกล้ ๆ กันนี้ ก่อนที่เขาจะหันไปถามเพื่อนอย่างไนท์ที่นั่งข้างกันเพราะเพื่อนคนนี้คุยกับคนที่เขาถามถึงมากที่สุด “ไม่รู้ ไม่มามั้ง เห็นมันอ่านข้อความในกลุ่มแต่ไม่ตอบอะไร” ไนท์บอกเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจนักเพราะมัวแต่ดูไฮไลท์การแข่งขันฟุตบอลคู่โปรดของเมื่อคืนที่ผ่านมา ก็น้องสาวตัวแสบเพิ่งย้ายมาอยู่ด้วยเลยอ้อนให้เขาพาไปเที่ยวหลายที่ จนกลับห้องมาเขาเหนื่อยและเผลอหลับไป จึงพลาดดูการแข่งขันเมื่อคืนไปเสียได้ “น่าจะไปส่งน้องมันคณะหรือเปล่า” ม่อนเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเพื่อน ละสายตาออกมาจากเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง “ได้ข่าวว่าน้องไอ้โซ่น่ารัก พวกมึงเคยเจอยัง น่ารักจริงไหม” เพื่อนสาขาเดียวกันที่ได้ยินบทสนทนายื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความสนอกสนใจเพราะได้ยินว่ามีคนเคยเจอสาวรุ่นน้องคนนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนแล้วพูดต่อ ๆ กันมา ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเขาจะสนใจสาวนอกคณะเพราะในคณะมีผู้หญิงแค่ไม่กี่คนให้มอง “กูเคยเห็นแว่บ ๆ ตอนไปคอนโดเพื่อนกู เห็นเดินไปกับไอ้โซ่” “เป็นไงวะ” ไนท์หันไปถามเพื่อนเหมือนอยากรู้ แต่รู้ไปก็เท่านั้น น้องเพื่อนก็เหมือนน้องเรา เผลอ ๆ เป็นเพื่อนกับนับดาวน้องสาวเขาอีก “พวกมึงคบเพื่อนยังไงวะ ไม่เคยเห็นน้องสาวมันสักคน” “ในเฟสมันมีแค่รูปมันรูปเดียว มึงคิดว่าพวกกูจะเคยเห็นน้องมันไหม รูปพ่อ รูปแม่มันยังไม่มีสักรูปเลย” ม่อนหันไปบอกเพื่อนสาขาเดียวกันด้วยสีหน้าหน่าย ๆ “แต่สวยจริง ๆ เดี๋ยวกูต้องไปตีสนิทพี่โซ่ของกูสักหน่อย” ใครคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนเอ่ยก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ใครถามถึงน้องกู” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากนอกวงสนทนา ทุกคนต่างหันไปมองแล้วรีบหันกลับมาเพราะมันคือคนที่พวกเขากำลังนินทาอยู่ “ไอ้ราม ถามถึงน้องมึง” “พูดเหี้ยอะไรของมึง” รามหันขวับไปหาคนที่โยนความผิดมาให้เขาอย่างไม่ทันตั้งตัว “...” โซ่เงียบแล้วเลื่อนสายตาไปยังเพื่อนตัวเองช้า ๆ “กูถามถึงมึง ว่าเมื่อไหร่จะมาสักที ไอ้นี่แหละพูดถึงน้องมึง” รามรีบอธิบายก่อนที่เพื่อนจะเข้าใจผิด ภาพลักษณ์เขายิ่งดูเป็นคนไม่ค่อยดีในสายตาพวกมันอยู่ด้วย โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง “แหม่ ๆ อย่าให้รู้นะว่าแอบไปตีสนิทน้องไอ้โซ่อะ” “พูดบ้าอะไรของมึง” รามปรายตามองคนที่กล่าวหาเขาอย่างไร้เหตุผล คนอย่างไอ้รามมีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาหาเป็นแถวมีเหตุผลอะไรที่เขาจะไปมองน้องสาวเพื่อนสนิทให้ผิดใจกัน “มึงระวังไว้เลยไอ้โซ่” “น้องเพื่อนก็เหมือนน้องกูครับ” รามบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ครับ พ่อคนดี ” โซ่หัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่คิดมาก เขาไม่ได้หวงน้องออกนอกหน้า ใครอยากจีบก็จีบแต่คนที่อัยมี่จะคบควรเป็นคนที่เขาให้ผ่าน แต่ไอ้พวกนี้เขาเห็นสันดานมันกันหมดแล้ว ได้กิน ได้เที่ยวด้วยกัน ได้รู้ความลับของกันและกัน ถ้าจะมีใครสักคนที่เขาจะยกน้องสาวให้ ขอกลับไปนอนเอาเท้าก่ายหน้าผากคิดสักสองสามคืนก่อนแล้วกัน แล้วหัวข้อสนทนาของเหล่าหนุ่ม ๆ วิศวกรรมศาสตร์ก็เปลี่ยนเป็นเรื่องกิจกรรมคณะ เพราะเป็นช่วงเปิดเทอม สิ่งที่เหล่านักศึกษาสนใจคือกิจกรรมรับน้องปีหนึ่งที่จะจัดขึ้นหลายกิจกรรมในช่วงภาคการเรียนที่ 1 นี้ ชั่วโมงต่อมา “พวกมึงจะไปดูน้องไหม” รามหันไปถามเหล่าเพื่อนหลังจากเลิกประชุมกันเรื่องการจัดกิจกรรม วันนี้ทางสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยก็มีนัดน้องปีหนึ่งของทุกคณะรวมตัวกันที่สนามกีฬากลางเพื่อร่วมกิจกรรมด้วย “ไปดูน้องไหน น้องคณะ น้องเพื่อนหรือไปดูน้อง ๆ สาวๆเอาดี ๆ” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นก่อนที่ม่อนจะถามเพื่อนด้วยสีหน้ากวน ๆ “ก็พวกมันมีน้องอยู่ปีหนึ่งกันหมด กูเลยถามว่าอยากไปไหม หรือกลับห้องแยกย้าย” “มึงก็มีไม่ใช่เหรอไอ้ราม” ไนท์จับไหล่เพื่อนระหว่างที่เดินตามหลังมาติด ๆ เอียงหน้าถามพร้อมกับเลิกคิ้วสงสัย รามปรายตามองไนท์แวบหนึ่งก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตากลับแต่ดันสะดุดกับสายตาของโซ่พอดีเหมือนคนที่รู้ความลับบางอย่างของกันและกัน จนต้องรีบหันหนีเพราะกลัวบางอย่างที่ว่านั้นจะหลุดพิรุธออกมา บางอย่างที่ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ เขามีน้องสาวสองคน อายุเท่ากัน ทั้งคู่ไม่ใช่แฝด ไม่ใช่พ่อแม่เดียวกัน สองคนนั้นกำลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัย คนหนึ่งคือน้องในไส้ที่คลานตามกันมาแต่อีกคนไม่ใช่ น้องแท้ ๆ ของเขาชื่อเรย์ส่วนน้องสาวอีกคนชื่อน้ำหนาว เรย์สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเขาไม่ได้ จึงไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยอื่นและไปอยู่กับคนที่รับเลี้ยงดูซึ่งก็เป็นญาติห่าง ๆ ที่เขาแทบไม่รู้จัก ส่วนน้ำหนาวอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันและเรียนคณะเดียวกับน้องไอ้โซ่ “กูก็ถามพวกมึงด้วยนี่ไง” เขาว่าไปอย่างนั้น จะให้ไปดูน้องสาวตัวเองเขาคงไม่อยากไป จุดประสงค์คืออยากไปดูเด็กปีหนึ่งน่ารักใส ๆ มากกว่า “ก็ไม่รู้จะไปไหน ไปดิ” ไนท์บอกเพื่อนเพราะอยากไปส่องน้องสาวตัวเองเหมือนกันตอนนี้คงหน้างอเพราะพวกสโมสรนักศึกษาให้เต้นจนเหนื่อย ยายเด็กอ้วนนั่นชอบกิจกรรมแบบนี้ที่ไหนกัน สี่หนุ่มรุ่นพี่วิศวะทั้งราม โซ่ ไนท์และม่อนมาถึงสนามกีฬาของมหาวิทยาลัยตอนที่กิจกรรมกำลังครึกครื้น แต่พวกเขาเลือกที่จะนั่งอยู่ไกล ๆ เพราะถ้าลงไปในสนามคงดูวุ่นวายเกิน “น้องมึงกับน้องไอ้โซ่อยู่คณะเดียวกันหนิ รู้จักกันไหม” ”คนละสาขา คงไม่รู้จัก” ไนท์ตอบเรียบ ๆ เขาไม่ต้องเดาก็พอรู้เพราะทั้งน้องสาวตัวเองและโซ่ไม่เคยเจอกัน อย่าว่าแต่น้องสาวเขา ขนาดตัวเขาที่เป็นเพื่อนกับไอ้โซ่ยังไม่เคยเห็นน้องสาวมันเลย โซ่เคยไปบ้านเขาครั้งหนึ่งมันเลยรู้จักนับดาวแต่เขาไม่เคยไปบ้านมันสักครั้งเพราะอยู่ไกลเกินไป ต้องเดินทางข้ามวัน เคยคุยกับเพื่อนว่าจะหาโอกาสไปบ้านมันสักครั้งแต่ก็ยังไม่มีใครคุยกันจริงจัง “น้องมึงล่ะไอ้ราม คณะเดียวกันไหม” ม่อนถามแบบนั้นเพราะเขาไม่เคยได้ยินรามพูดถึงน้องตัวเองเลย ที่รู้ว่ามันมีน้องสาวเพราะเคยแอบเห็นมันพาน้องไปซื้อของในห้าง ตอนนั้นก็คิดว่ามันคบเด็กมัธยมปลายเสียอีก “อืม สาขาเดียวกันกับน้องไอ้โซ่มั้ง” คนถูกถามตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาอาจจะดูเหมือนเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่อง ไม่สนใจน้องตัวเองเหมือนอย่างไอ้ไนท์หรือไอ้โซ่ คนอื่นคงมองว่าเขาเป็นพี่ชายที่ไม่น่ารักเท่าไร ก็ดีแล้ว เขาอยากให้ทุกคนมองแบบนั้น อยากให้ทั้งแม่และน้องสาวเขามองเขาแบบนั้นจริง ๆ เขาไม่อยากเป็นคนดีในสายตาใครโดยเฉพาะกับครอบครัวที่เลี้ยงเขามา ไม่อยากเป็นแล้วคนที่ใครต่างก็คาดหวังให้เป็นดังใจ เขาอยากเป็น ไอ้ราม คนที่จะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ