รุ่นพี่ที่รัก

ตึกเรียนชั้นมัธยมปลาย ห้อง ม.4/1 " สวัสดีค่ะฉันชื่อ พิชชา นะคะ เรียกว่า แพรว ก็ได้ค่ะ " ฉันแนะนำตัวกับเพื่อนๆ ในห้องเรียน ซึ่งคุณครูให้เด็กนักเรียนทุกคนแนะนำชื่อให้คุณครูและเพื่อนๆได้รู้จัก เพราะการสอบเข้ามัธยมปลายจะมีเพื่อนต่างโรงเรียนสอบเข้ามากันเยอะ และยังมีเด็กนักเรียนเก่าอีกเยอะเช่นกัน บางคนจึงยังไม่ได้รู้จักกันมากนัก แปะ แปะ แปะ เสียงเพื่อนๆ ในห้องปรบมือเมื่อเพื่อนๆ แต่ละคนแนะนำตัวเสร็จแล้ว " สวัสดีค่ะฉันชื่อ น้ำน่าน ชื่อเล่น น้ำ ค่ะ " เพื่อนคนนี้ฉันรู้จักเพราะเคยเรียนที่นี่เหมือนกันกับฉัน แต่อยู่กันคนละห้อง " ฉันขอนั่งด้วยคนนะ " ฉันเดินเข้าไปนั่งโต๊ะข้างๆคนที่พึ่งแนะนำตัวเองเสร็จไปเมื่อสักครู่ " ได้สิ ตามสบาย " เธอยักไหล่ให้ฉันพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร เธอเป็นสาวฮอตคนหนึ่งในโรงเรียนเลยก็ว่าได้ทั้งรูปร่าง หน้าตา เข้าสัดส่วนพอดีเป๊ะ หน้าตาออกไปทางลูกครึ่ง แต่เธอก็คงจะเป็นลูกครึ่งจริงๆ เพราะประวัติเธอในโรงเรียนก็ดังพอสมควร เธอเป็นคนพูดจาตรงๆ ห้าวๆ แกร่งๆ " ขอบใจนะ ^^ " ฉันพูดขอบใจน้ำพร้อมนั่งลงข้างๆและเอากระเป๋านักเรียนวางไว้ใต้เก้าอี้ " ชื่อพิชชาใช่ไหม " น้ำเอ่ยถามฉันขึ้น " ใช่แล้ว เรียกฉันว่าแพรวก็พอนะ พิชชาน่ะชื่อจริงฉัน " ฉันตอบกลับไปพร้อมยิ้มให้น้ำอย่างเป็นมิตรเช่นกัน เธอสวยจัง ฉันคิดในใจ " งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันนะ " น้ำพูดขึ้นพร้อมกับจับไหล่และจ้องตาฉันเพื่อรอเอาคำตอบจากฉัน " ได้สิ " ฉันตอบกลับไปด้วยความเต็มใจ ออดดดดดด สัญญานเตือนหมดคาบเรียน " ไปกินข้าวกัน " น้ำหันหน้ามาบอกฉันเมื่อเรียนคาบเช้าทั้ง 2 คาบเสร็จเรียบร้อยแล้ว " โอเคจ๊ะ ฉันขอเก็บของแปปนะ " ฉันบอกน้ำไปพร้อมรีบเก็บของใส่กระเป๋าทันทีเพราะกลัวเพื่อนจะรอนาน โรงอาหาร เปิดเทอมวันแรกโรงอาหารแทบไม่มีที่นั่งเลย มองไปรอบๆทั้งเจอคนที่คุ้นตาและไม่คุ้นตาบ้างรวมๆกัน โรงอาหารที่โรงเรียนเราจะแบ่งออกเป็น 2 โซน โซนแรกจะเป็นโรงอาหารนักเรียนมัธยมต้น และโซนที่สองจะเป็นโรงอาหารของมัธยมปลาย เพราะหลีกเลี่ยงปัญหาคนเยอะ อุตส่าห์แยกโซนไว้แล้วก็ยังเยอะเหมือนเดิม " ตรงนั้น " น้ำหันหน้ามามองฉันพร้อมชี้นิ้วไปที่โต๊ะว่างๆ เพื่อบ่งบอกว่าให้เราไปนั่งกันตรงนั้น ฉันกับน้ำเอากระเป๋าไปวางไว้เพื่อจองที่นั่ง และหยิบกระเป๋าเงิน โทรศัพท์ ออกจากกระเป๋านักเรียนแล้วเดินไปต่อคิวซื้ออาหารกันทันที " แกจะกินอะไร " น้ำหันหน้ามาถามและก็เดินกอดคอฉันไปด้วย " ข้าวร้านป้าพรน่ะ ร้านประจำเราเลยนะ แกทำอาหารอร่อยมาก " ฉันบอกน้ำไปพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นเพื่อยืนยันว่าร้านนี้อร่อยจริง " งั้นฉันต้องลองละ เพราะปกติฉันไม่ค่อยมากินข้าวที่โรงอาหาร เลยไม่ค่อยรู้ว่าร้านไหนอร่อย " " อ้าว ทำไมล่ะ " ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัย " ไม่บอก " เธอตอบฉันพร้อมยักคิ้วให้ฉัน อะไรของเธอเนี่ยยย " โอเคๆ ไม่บอกก็ไม่บอก แบร่ " ฉันหันไปแลบลิ้นใส่เธอ พอกินข้าวเสร็จฉันกับน้ำเลยพากันเดินไปนั่งที่ใต้อาคาร 3 เพื่อรอขึ้นเรียน ซึ่งเหลือเวลาขึ้นเรียนอีกตั้ง 40 นาที เราใช้เวลาในการกินข้าวไปราวๆเกือบ 20 นาทีได้ ฉันกับน้ำเดินมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆห้องร้องเพลงคาราโอเกะ มีรุ่นพี่ ม.6 พากันนั่งร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน สายตาฉันไปสะดุดเห็นรุ่นพี่คนหนึ่งกำลังจับไมค์ร้องเพลงพร้อมโยกหัวเบาๆตามจังหวะเพลง รูปร่างสูงราวๆ 180 ซม. รุ่นพี่คนนั้นผิวขาว ผมลองทรงสูงสีดำ จมูกโด่งเป็นสันได้รูป หน้าใส ใสมาก ใสกว่าฉันที่เป็นผู้หญิงซะอีก " อะ แฮ่ม " เสียงน้ำกระแอมขึ้นเรียกฉันให้ได้สติกลับมา เพราะสายตามัวแต่จับจ้องอยู่ตรงนักร้องที่ร้องเพลงอยู่ห้องคาราโอเกะนั้น " นั่นพี่แบงค์ รุ่นพีี ม.6/1 เป็นเพื่อนของพี่ชายเราเอง หล่อ เท่ บ้านรวย แถมพี่แกเป็นนักร้องนำวงของโรงเรียนเราด้วยนะ " น้ำพูดขึ้นทั้งที่ฉันไม่ได้เอ่ยถามอะไรเธอเลย " บะ บอกฉันทำไม ฉันไม่ได้อยากรู้ " ฉันบอกน้ำไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก " ฉันรู้ว่าเธออยากรู้ เธอเป็นเพื่อนฉันนะ " น้ำพูดขึ้นพลางส่งยิ้มด้วยสายตาเจ้าเล่ห์มองมาที่ฉันอย่างรู้ทัน " อืมม ก็ได้ อยากรู้ก็ได้ " -////- ฉันตอบไปอย่างเขินๆ " แต่นี่! พี่แบงค์ออกจะดัง พึ่งย้ายเข้ามาใหม่ตอน ม.5 เทอม 2 เธอไม่รู้จักได้ไง " น้ำเลิกคิ้วถามฉันอย่างสงสัย " ไม่รู้อ่ะ ฉันไม่ค่อยมาโซนตึกเรียนแถว ม.ปลาย สักเท่าไหร่ " " นี่ ฉันก็อายุเท่าเธอนะ เรียนมัธยมที่เดียวกับเธอ ทำไมฉันถึงรู้ล่ะ เธอไปอยู่ไหนมาเนี่ยยัยแพรว " น้ำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อฉันสักเท่าไหร่ แต่จะให้บอกยังไงได้ล่ะ ก็ฉันไม่รู้จริงๆ ปกติก็ไม่ค่อยรู้จักใครอยู่แล้ว ยิ่งเป็นโซนตึกเรียน ม.ปลายด้วย ยิ่งไม่รู้จักใครใหญ่เลย ออดดดดด สัญญานเตือนได้เวลาเข้าเรียน " ไปเรียนกันเถอะ " ฉันจับมือน้ำให้ลุกขึ้น เพราะเธอทำท่าทางไม่อยากจะลุกไปเรียนยังไงอย่างงั้นแหล่ะ " อีกสัก 5 นาที ได้ไหม ฉันยังขี้เกียจอยู่เลย " น้ำพูดขึ้นอย่างโอดครวญ " ไม่ได้ สายแล้ว ! " ฉันลากน้ำลุกขึ้นแล้วพาเดินไปห้องเรียนทันที ในขณะที่นั่งเรียนวันนี้ทั้งวัน ฉันได้แต่นึกถึงใบหน้าผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังร้องเพลงอยู่ห้องคาราโอเกะ เขาทั้งเท่ห์ น่ารัก ในคนๆเดียว แถมยังร้องเพลงเพราะมากๆ อีกด้วย วันนี้คาบเรียนบ่ายทั้งวันฉันไม่มีสมาธิในการเรียนเลย ซึ่งตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน หรืออาจจะเป็นเหมือนหนังสือที่ฉันเคยอ่านเจอกันนะ หนังสือเล่มนั้นบอกเอาไว้ว่า การที่เราจะรู้สึกตกหลุมรักใครสักคนได้ สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองมากที่สุด คือเราจะคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา และตอนนี้ฉันกำลังคิดถึงเขาอยู่ รุ่นพี่คนนั้น คนที่ชื่อพี่แบงค์ ฉันนั่งคิดถึงอดีตที่ฉันได้เจอรุ่นพี่ครั้งแรก นั่งคิดไปก็อมยิ้มไป ฉันพึ่งได้รู้จักรุ่นพี่แค่ 1 ปี รุ่นพี่ก็เรียนจบไปเสียแล้ว และฉันแอบสืบมาว่ารุ่นพี่เรียนคณะนิติศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ตั้งแต่ขึ้น ม.5 ฉันก็พยายามตั้งใจเรียนหนังสือเพื่อที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยและคณะเดียวกันกับรุ่นพี่ ฉันไม่รู้ว่าฉันชอบอะไร แต่เป้าหมายหลักของฉันคือการได้เจอรุ่นพี่อีกครั้ง นี่ก็ราวๆ 2 ปีแล้วที่ฉันไม่ได้เจอรุ่นพี่ คิดถึงใบหน้าหล่อๆ คนนั้นจัง -///- มหาวิทยาลัย ในที่สุดฉันก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันกับรุ่นพี่ได้ แถมได้อยู่คณะเดียวกันอีกด้วย -///- วันปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ ฉันมองไปรอบๆ เจอผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งรุ่นน้องปี 1 ที่เข้ามาใหม่ทุกคณะยืนรวมตัวกันเข้าแถวเพื่อปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ และหลังจากกิจกรรมปฐมนิเทศเสร็จก็จะมีรุ่นพี่ปี 2 แต่ละคณะมารับน้องๆ ไปที่คณะของตัวเอง " สวัสดีเธอชื่อไรอ่ะ " หญิงสาวหน้าตาสวย สูง ผิวออกแทนๆ แต่ก็ดูสะอาดตา เต็มไปด้วยรอยยิ้มสะกิดไหล่ฉันเบาๆพร้อมเอ่ยถามชื่อของฉัน " แพรว แล้วเธอล่ะ " " แพมแพม เรียกแพม ก็พอนะ ฮ่าๆ " เธอพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะชอบใจ " ไปเข้าแถวกันเถอะรุ่นพี่เรียกแล้ว " แพมแพมพูดขึ้นพร้อมจับมือฉันเดินไปเข้าแถวทันที " น้องๆ ปี 1 คะ รีบมาเข้าแถวได้แล้วค่ะ น้องๆ คณะนิติศาสตร์ เดินมาโซน A ได้เลยนะคะ " รุ่นพี่ปี 2 ยกมือขึ้นเพื่อเป็นสัญญานบ่งบอกให้รุ่นน้องคณะของตัวเอง พร้อมกับที่ถือไมค์ประกาศเสียงดังลั่นหอประชุม " นั่นไงคณะเรา ไปกันเถอะ " แพมแพมจับมือฉันวิ่งไปทันที ดูเหมือนแพมแพมจะเข้ากับคนอื่นได้ง่ายมากๆ เธอพึ่งเจอฉันครั้งแรกก็จับมือฉันวิ่งไปแล้ว ฮ่าๆๆ พอเข้าแถวเรียบร้อยและรุ่นพี่เช็คชื่อน้องๆที่คณะกันครบทุกคนแล้ว ก็พาเข้าแถวแล้วเดินไปที่คณะของตัวเองทันที