ภรรยาที่ซ่อนอยู่ของ CEO

ฮาร์เล่ย์ ’s POV ฉันมองดูสามีของฉันขณะที่เขาเดินไปมารอบๆ ห้องนั่งเล่นของเรา เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์ที่ทำให้เขากระโดดขึ้นมา เขามีสีหน้าหงุดหงิด กรามของเขายังคงกระตุก คิ้วของเขาขมวดและเขาเอาแต่กัดกระพุ้งแก้มของเขา มันเป็นรูปลักษณ์ที่ฉันคุ้นเคย เขามักจะโกรธอยู่เสมอ มันทำให้หัวใจของฉันเจ็บ มันทำให้จิตวิญญาณของฉันเผาไหม้ มันทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องและสะอื้นออกมาจนหมดลมหายใจ มันยากที่จะเชื่อว่าชีวิตของฉันกลายเป็นอะไรไปแล้ว  มันยากที่จะเชื่อว่าชายผู้เคยรักฉันอย่างไม่สิ้นสุด จะเกลียดฉันได้มากมายเท่าที่เขาจะทำได้ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่เคยปกป้องฉันในตอนนั้น ในตอนนี้เค้าจะต้องการให้ฉันหายตัวไป เน็ทต์ถอนหายใจอย่างโกรธๆ เขาใช้นิ้วยาวไล่ผมสีเข้มของเขาแล้วมองมาที่ฉัน ความเกลียดชังในดวงตาของเขาเหมือนคมกระสุนปืนที่กรีดเข้ามาที่หน้าอกของฉัน ฉันคิดถึงความรักที่เคยมีในสายตาของเขา ฉันยังมีความหวังว่ามันจะกลับมา เค้าจะมองมาที่ฉันและยิ้มราวกับว่าไม่เคยมีความเจ็บปวดและความเศร้าโศกเคยเกิดขึ้นระหว่างเรา บางทีฉันอาจจะไร้เดียงสา แต่ฉันก็ยังหวังว่าเน็ทต์ของฉันจะยังอยู่ที่นั่น ที่ไหนในซักที่ เขาวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะพูดอะไรหรือเปล่า ฉันไม่ได้ฟัง มันยากที่จะมีสมาธิและฟังได้ เมื่อสิ่งที่ฉันคิดได้คือหัวใจแตกสลายที่ในอก ฉันคิดว่าฉันจะคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ แต่ฉันไม่เคยเลย ฉันไม่เคยที่จะต้องการ “เน็ทต์”  ฉันพูดขึ้นมา แต่เขาขัดจังหวะฉันทันที “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้น”  เขากัดฟันกรอด “ผมคือนาธาเนียลสำหรับคุณ“ เขาคือนาธาเนียลสำหรับหุ้นส่วนทางธุรกิจของเขา แต่ฉันไม่ใช่หุ้นส่วนธุรกิจของเขา ฉันเป็นภรรยาของเขา ฉันหายใจเข้าลึกๆ และพยายามกลืนก้อนเนื้อลงไปในลำคอ มันเป็นไปไม่ได้เลย ฉันพยายามทนมันมาเป็นปี แต่มันก็ยังคงอยู่ตรงนั้น ฉันไม่สามารถกำจัดมันลงไปได้ ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหนก็ตาม “มีอะไรรึเปล่านาธาเนียล?” ฉันถามออกไป เสียงของฉันเหมือนกำลังจะแตกสลายเมื่อพูดชื่อเต็มของเขาออกไป  เขาคือเนทต์สำหรับฉัน เขายังคงเป็นเนทต์สำหรับฉันเสมอ เขายังคงเดินกลับไปกลับมา เขาคว้าผมขึ้นมากำมือหนึ่งแล้วดึงขยำขึ้นมา กล้ามเนื้อบนแขนของเขาเกร็งขึ้นมา “ลิเดียอยู่ที่โรงพยาบาล”  เขากล่าวและฉันได้ยินเสียงความกังวลขึ้นมาในน้ำเสียงของเขา “เธอประสบอุบัติเหตุ” หัวใจของฉันเต้นรัว ฉันหายใจไม่ออกอย่างรวดเร็ว "เกิดอะไรขึ้น?"  ฉันถามขณะลุกขึ้นยืน ”เธอโอเคไหม?” เนทต์มองมาที่ฉันและหัวเราะขึ้นมาอย่างมืดมน ”อย่าทำเหมือนคุณใส่ใจเลยฮาร์เล่ย์“ เนทต์พูด  ”คุณเกลียดเธอ” ความเกลียดชังเป็นคำพูดที่รุนแรง แต่ลิเดียพยายามพรากสามีของฉันไปจากฉัน ฉันไม่สามารถพูดได้ว่าฉันชอบเธอหรืออยากให้เธออยู่ใกล้ๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันอยากให้มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นกับเธอ ฉันแค่อยากให้เธอออกไปจากชีวิตของพวกเรา ทิ้งเราไว้ตามลำพัง เพื่อที่เนทต์จะได้จำได้ว่าฉันคือใครในชีวิตของเขา “ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บ”  ฉันพึมพำเบาๆ เนทต์ตวัดสายตาของเขามาทางเธอ “คุณเป็นคนที่โกหกเก่งมาก เรียนรู้วิธีการโกหกมาจากในกลุ่มแม่บ้านหรือไงกัน?” ฉันต้องกลั้นหายใจ ไม่ว่าเขาจะดูถูกฉันกี่ครั้งฉันก็ไม่เคยชินกับมันเลย มันมักจะเจ็บปวดและทำให้ฉันอยากจะสะอื้น แต่ฉันหยุดตัวเองเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้ ฉันรู้ว่าเขาจะไม่สนใจและฉันรู้ว่าน้ำตาของฉันจะทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นอีกก็เท่านั้น เขายังคงเดินกลับไปกลับมา “ฉันต้องไปแล้ว”  เขาพึมพำขณะหยิบโทรศัพท์แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความลงไป หัวใจของฉันเต้นรัว "คุณจะออกไปเหรอ“ ฉันถามเสียงของฉันเบาลงไปและเจือด้วยความเจ็บปวด “ใช่”  เขาพูดแล้วเหลือบมองมาที่ฉัน  “ฉันต้องไปหาลิเดีย เธอต้องการฉัน ” มันเหมือนกับว่าเขาทิ่มแทงมีดร้อนๆลงมาที่หน้าอกของฉัน ฉันต้องการเขา ฉันต้องการให้เขาจำฉัน ฉันต้องการให้ให้เขารักฉันอีกครั้ง  “คุณไปไม่ได้นะเนทต์”ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาเขา  “ตารางนัดหมอของคุณคือวันนี้ คุณ…” เขาหันกลับมาทันทีและฉันก็สะดุ้ง สายตาของเขาทำให้ฉันหยุดพูดในทันที “คนรักที่สุดในชีวิตของฉัน อยู่ในโรงพยาบาล!” เขาตะโกน “ฉันไม่สนเรื่องการนัดหมายนั้นฮาเล่ย์ ไม่มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับฉัน บางทีคุณควรไปตรวจสมองของคุณเองต่างหาก “ ฉันรู้สึกว่ามีน้ำตาไหลมารวมกันที่หางตา เนทต์หันกลับมาและวางโทรศัพท์แนบลงไปที่หู “เตรียมรถไว้เลยเจสัน”  เน็ทต์พูดอย่างเซ็งๆ  “ฉันต้องออกไปในภายห้านาทีนี้” เนทต์เริ่มเดินไปที่ห้องทำงานของเขา ฉันติดตามเขา เขาเข้าไปในห้องทำงานของเขาแล้วมองกลับมาที่ฉัน ฉันเห็นเขากลอกตาไปมา ฉันหยุดที่ทางเข้าห้องทำงานของเขา “เธออยู่ที่นอร์ธเวสเทิร์น เมโมเรียล” เนทต์พูดขึ้นมาในขณะที่เดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา  “ฉันต้องไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด” เขาวางสายและหย่อนโทรศัพย์ลงไปในกระเป๋า ฉันมองดูขณะที่เขาเข้าใกล้โต๊ะและค้นข้าวของในลิ้นชัก “ตารางนัดของคุณคือบ่ายสามโมง” ฉันพูด   “อยู่ทางนอร์ธเวสเทิร์น คุณจะไปที่นั่นอยู่แล้ว เนทต์คุณไปตามนัดได้” เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันแล้วขบกรามของเขา “คุณคิดว่าการนัดหมายเหล่านั้นสมเหตุสมผลหรือไง“ เขาถามพลางหรี่ตามามองฉัน ”คุณคิดว่าพวกเขาจะช่วยได้จริงๆเหรอ?” "ฉันมั่นใจ“ ฉันพูดพร้อมกับพยักหน้าออกไป คนพวกนั้นจะต้องช่วยได้ เขาจะต้องกลับมาจดจำได้ เน็ทต์เยาะเย้ยและส่ายหัว เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากลิ้นชักแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าหลัง “มันช่วยไม่ได้หรอกฮาเล่ย์ เขาพูด “คุณอยากรู้ไหมว่าทำไม “ ฉันไม่ตอบสนอง ฉันรู้ว่าทำไม เขาบอกฉันเป็นล้านครั้งตั้งแต่เขาเริ่มไปที่นั่น “พวกเขาช่วยไม่ได้ เพราะมันไม่มีอะไรผิดปกติกับตัวฉัน “ เขากล่าวและทำให้ท้องของฉันเริ่มปวดมวนขึ้นมา  “ฉันมีสุขภาพที่สมบูรณ์ ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่และฉันจดจำได้ทุกอย่างที่ฉันควรจะจดจำมัน ” เขาจดจำทุกอย่างยังไม่ได้ เขาจำฉันยังไม่ได้ “เนทต์…”  ฉันพูด แต่เขาขัดจังหวะฉันอีกครั้ง “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้นฮาเล่ย์ เขาพูดขณะเดินเข้ามาหาฉัน “ผมคือนาธาเนียลสำหรับคุณ” ฉันมองดูเขาแล้วอยากจะร้องไห้ ไม่มีร่องรอยของความรักใด ๆ บนใบหน้าของเขา ดวงตาสีเขียวที่อบอุ่นของเขาซึ่งครั้งหนึ่งเคยมองฉันด้วยความรักนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ถอยไป”  เขาพูดอย่างเย็นชา ฉันไม่ฟัง “สัญญากับฉันว่าคุณจะไปพบหมอตามนัด”  ฉันพูดพยายามห้ามร่างกายไม่ให้สั่น “ฮาเล่ย์…”  เขาพูด แต่คราวนี้ฉันขัดจังหวะเขา “สัญญากับฉันก่อน แล้วฉันจะถอยออกไป”  ฉันพูดขึ้นมา พยายามทำเสียงให้กล้าหาญแต่ฉันไม่กล้า ฉันเป็นคนขี้ขลาด ฉันแค่จะปล่อยให้เขาเห็นมันไม่ได้ เจสันเหลือบมองมาที่ฉัน ก่อนที่จะปิดประตูตามหลังสามีของฉัน “คุณนายซินแคลร์พักอยู่ในบ้านเหรอครับ“ เขาถาม “ต้องให้คนของเรา อยู่เป็นเพื่อนเธอไหมครับ” ฉันรู้คำตอบสำหรับคำถามนั้นแล้ว แต่ฉันก็ขอบคุณเจสันที่เอาใจใส่ เขาเป็นคนดีและเขาก็ทำให้แน่ใจว่าฉันปลอดภัย “ไม่ต้อง เจสัน”  เนทต์พูดแล้วเลื่อนดูโทรศัพท์ของเขา  “เธอไม่จำเป็นต้องให้ใครมาอยู่กับเธอ” เจสันเงยหน้าขึ้นมองฉัน และฉันเห็นความรู้สึกผิดแวบขึ้นมาในดวงตาของเขา ฉันยิ้มเล็กๆน้อยๆให้เขา โดยหวังว่ามันจะแสดงให้เขาเห็นว่าฉันรู้สึกขอบคุณแค่ไหน เจสันพยักหน้าเล็กน้อยแล้วปิดประตูรถลงไป ฉันไม่เห็นสามีของฉันอีกต่อไป ฉันมองดูเจสันเดินไปอีกฝั่งของรถและนั่งลงไปในที่นั่งคนขับ รถค่อยๆ แล่นออกไปไกลๆ ในที่สุดน้ำตาก็ไหลอาบแก้มของฉันทันทีที่รถผ่านประตู ฉันไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป ฉันค่อยๆ สูญเสียความหวังที่เนทต์จะกลับมาหาฉัน โดยสูญเสียความหวังที่เนทต์จะจดจำได้ “แต่เขาจะลืมฉันจากคนทั้งหมดได้อย่างไรกัน” เราสาบานรักต่อกัน และเขาก็เรียกฉันว่าโลกทั้งใบของเขา แต่ตอนนี้ แต่ตอนนี้ทุกสิ่งที่เนทต์มีมอบให้แต่กับผู้หญิงอีกคน และมองมาที่ฉัน ราวกับว่าฉันเป็นเพียงตัวรบกวนความสุขของเขา ฉันหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหลังกลับ ฉันเดินเข้าไปในบ้านและปิดประตูตามหลังไป ฉันมองไปรอบๆบ้านที่ว่างเปล่า และเสียงสะอื้นเงียบๆ ก็ดังออกมาจากริมฝีปากของฉัน บ้านหลังนี้เคยเต็มไปด้วยความสุขและความรัก แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเพียงเปลือกที่ว่างเปล่าเหมือนกับหัวใจของฉัน