ไอคิว | SAVAGE

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนในสนามฝึกดังสนั่นยามหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มดังตุ๊กตาเพ่งสายตาโหดมุ่งไปยังเป้าหมาย แล้วเหนียวไกรัวๆ ในขณะที่เหล่าผู้รับการฝึกได้แต่ยืนอ้าปากค้างมองความแม่นยำของลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟีย ปึง! เธอกระแทกปืนลงกับโต๊ะทันทีที่เห็นผลงาน การยิงถูกจุดสำคัญไม่ได้สร้างความพึงพอใจให้กับโซเฟียแต่อย่างใด เธอได้ยินคำเยินยอจนรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ไม่วายเสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง "เก่งมากครับ" หญิงสาวเอี้ยวหน้ากลับไปมองคนชมด้วยใบหน้านิ่งเฉย "ฉันอยากเดินกลับ ฝากราชันย์ขับรถกลับแทนด้วย" ไม่ว่าเปล่ามือเรียวยังคว้ากุญแจรถหรูโยนให้พี่เลี้ยงจัดการตามความประสงค์ของเธอ ความตกใจทำให้ราชันย์ลนลานรับเอาตามสัญชาตญาณ มองกุญแจรถในมือหนาพร้อมกับถอนหายใจพรืดยาว "ถ้าคุณหนูเดิน ผมก็จะเดินตามห่างๆ" "ตามใจ" ร่างบางดึงมีดพกสั้นที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าผ้าใบเดินออกไปจากสนามฝึกขนาดใหญ่ เธอเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้เกรงกลัวกับภัยอันตรายรอบกาย Rrrr Rrrr Rrrr แต่ยังไม่ทันที่จะเดินถึงประตูทางออกเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นทำให้หญิงสาวจำต้องดึงต้นเสียงออกมาเพ่งสายตามองเบอร์โชว์บนหน้าจอ "พี่คิว" เธอเรียกปลายสายสั้นๆ [เฟียอยู่ไหนพี่จะไปรับ] "อยู่ข้างนอก ไม่ต้องมารับหรอก" [พี่จะพาไปกินข้าวเย็นที่บ้านคุณปู่พี่ ท่านบอกอยากเห็นหลานสะใภ้] คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย เท้าเล็กสวมรองเท้าผ้าใบเดินไปเรื่อยๆ โดยมีพี่เลี้ยงและลูกน้องอีกสี่คนเดินตามอยู่ห่างๆ "ฉันไม่ว่าง" [แอบไปยิงปืนมาอีกแล้วใช่ไหม] "เจอกันพรุ่งนี้" โซเฟียชิงอำลาแล้วตัดสายเมื่อถูกจับได้ ถึงอย่างนั้นแฟนหนุ่มของเธอก็ย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าแฟนตัวเองชอบงานอดิเรกแบบไหน เสียงฟ้าร้องในระยะไกลไม่สามารถทำให้หญิงสาวรู้สึกเป็นกังวล เธอเดินควงมีดพกสั้นไปเรื่อยๆสัมผัสได้ยินก็ยังรับรู้ว่ามีฝีเท้าคงที่เดินตามหลังอยู่ไม่ห่างมากนัก เธอเบื่อความสะดวกสบาย อยากลองใช้ชีวิตธรรมดาดูบ้าง การเติบโตบนกองเงินกองทองไม่ได้การันตีความสุขเสมอไป ช่างน่าแปลกที่แฝดน้องกลับตั้งหน้าตั้งตาทำงานหาเงิน สร้างบารมี ต้องการอำนาจ "กรี๊ดดด... ช่วยด้วย! ช่วยหนูด้วย" เสียงกรีดร้องบ่งบอกถึงความผวากลัวสุดขีด ยามได้เจอภัยอันตรายในระยะประชิด ดึงให้โซเฟียที่กำลังควงมีดพกสั้นเล่นไปตามทางเปลี่ยวให้หยุดฝีเท้า เปลี่ยนทิศทางตรงไปยังต้นเสียงอย่างใจเย็น "ปล่อยเธอซะ" น้ำเสียงราบเรียบหยุดชายฉกรรจ์ทั้งสองที่กำลังลงมือฉีกเสื้อผ้าเด็กสาววัยมัธยมอย่างป่าเถื่อนให้หยุดชะงัก แล้วหันมาสนใจผู้มาทักทายคนใหม่แทน "ว้าว... อีนี่น่าสนกว่าว่ะ มึงจัดการอีเด็กนั่นเลย เดี๋ยวคนนี้กูจัดการเอง มีคนสวยๆมาเสนอถึงที่กูก็ต้องสนองแล้ว" หนึ่งในสองคนเลียริมฝีปากไล่สายตามองใบหน้าสวยอย่างพึงพอใจ แม้ในพื้นที่แสงไฟสลัวก็ยังสามารถเห็นเค้าโครงหน้าได้รูปอย่างชัดเจน "หึ น่าเอ็นดู" แต่ทว่าหญิงสาวกลับมองภัยตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ก่อนตรงเข้าจัดการผู้ชายปากดีที่กล้าเรียกเธอด้วยถ้อยคำไม่สุภาพ ทักษะการต่อสู้ที่ถูกฝึกมาอย่างดี ทำให้โซเฟียสามารถจัดการชายฉกรรจ์ทั้งสองได้ภายในระยะเวลาเพียงสามนาที ผู้ติดตามของเธอทำได้เพียงยืนมองไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะ โซเฟียพ่นลมหายใจหอบด้วยความรู้สึกเหนื่อย ปรายตามองร่างอิดโรยของชายฉกรรจ์ทั้งสองด้วยสายตาคาดโทษ หากไม่ติดว่าเด็กสาวคนนั้นยังใช้สายตาสั่นระริกมองมาที่เธอ จะไม่ลังเลใจเลยที่จะสังหารปลิดชีวิตสัตว์เดรัจฉานพันธุ์นี้ แต่เพราะเธอยังมีจิตใจที่เป็นมนุษย์อยู่จึงไม่อยากสร้างภาพสยดสยองให้ติดตาเด็กสาวคนดังกล่าว "พี่สาวคะ" เด็กคนดังกล่าวร้องเสียงสั่นตามหลัง เมื่อเห็นว่าผู้ช่วยชีวิตตั้งท่าจะเดินจากไป เธอค่อยๆพยุงตัวลุก ดึงเสื้อที่ถูกฉีกมาปิดหน้าอกเอาไว้ คนถูกเรียกหยุดฝีเท้าแต่ไม่ยอมหันกลับไปมองสภาพน่าสมเพชอีกฝ่าย "ขะ...ขอบคุณนะคะ" "..." โซเฟียไม่ตอบกลับหรือรับคำใดๆ เธอสาวเท้าเดินต่อไปเรื่อยๆโดยมีเสียงเดินกึ่งวิ่งตามหลังซึ่งมันผิดแปลกไปจากจังหวะลูกน้องผู้ติดตาม สันนิษฐานและฟันธงได้เลยทันทีว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่เธอช่วยชีวิตก่อนหน้านี้ กระทั่งทนความน่ารำคาญไม่ไหว จึงถอดเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์สีดำแล้วโยนพาดศีรษะเล็กเด็กสาว ผู้ถูกกระทำมีสีหน้าค่อนข้างตกใจเล็กน้อยแต่ก็ดึงมันออก แล้วกอดเสื้อแขนยาวตัวดังกล่าวเอาไว้แน่น "ใส่ซะ แล้วไสหัวไป" สิ้นประโยคตัดปัญหาน่ารำคาญ โซเฟียก็เร่งสาวเท้ายาว ทำให้ราชันย์สั่งลูกน้องให้รับช่วงต่อพาเด็กคนดังกล่าวไปส่งที่บ้านโดยพวกเขาที่เหลือเดินตามหลังเจ้านายไป จนถึงถนนใหญ่โซเฟียถึงยอมขึ้นรถกลับไปยังคฤหาสน์ คฤหาสน์เลโอ "ได้ข่าวว่า ถูกว่าจ้างให้ไปยิงนักการเมือง เป็นเรื่องจริงเหรอโซเฟีย" ยังไม่ทันที่จะเปลี่ยนรองเท้าผ้าใบเป็นรองเท้าสลิปเปอร์ ประโยคคำถามของมารดาก็ดังมาแต่ไกลพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด ที่ลูกสาวทำตัวห้าวหาญประหนึ่งเป็นชายชาตรี "..." คนถูกถามถอนลมหายใจพรืดยาว เมื่อมันเป็นความจริงแล้วก็ไม่รู้เธอจะปฏิเสธอย่างไร ถึงใช้ความเงียบเป็นคำตอบ "ทำไมรับงานแบบนี้ลูก แม่ให้เฟียทำงานบริหารนะลูก ไม่ใช่ไปฆ่าใครเขา" "..." "แล้วนี่ทำไมไม่สวมเสื้อแขนยาว เป็นสาวเป็นนางสวมแต่เสื้อกล้ามสีดำได้ยังไง เฮ้อ... เหนื่อยใจแทนไอคิวจริงๆ" ขณะที่แม่บ่นยืดยาวทำหน้าทำตาประกอบ โซเฟียก็อาศัยจังหวะนั้นรีบสวมรองเท้าสลิปเปอร์ "แม่พูดจบยัง" "ยังน่ะสิ!" "พรุ่งนี้ค่อยบ่นต่อ" สิ้นประโยคขาเรียวราวกับนางแบบก็เดินดุ่มๆมุ่งไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวสำหรับเปิดเพลงคลอ โดยไม่สนเสียงร้องดังตามหลัง