เเม่พันธุ์มนุษย์(breeder)

หลังจากที่เอริกตัดสินใจจบชีวิตด้วยการการุณยฆาต เขาก็ปารถนามาโดยตลอดว่าจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาในโลกที่เเสนโสมมอีก เเต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะไม่เต็มใจรับเขาเอาไว้ในอ้อมกอด เพราะทันทีที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในโหลเเก้วขนาดใหญ่ ภายในบรรจุไปด้วยของเหลวสีฟ้าใสจนเต็มปริบ ทว่าร่างกายของเขากลับเปลือยเปล่า นั่งขดตัวลอยอยู่ท่ามกลางมวลของเหลวเหล่านั้น บุ๋ง! เเละทุกครั้งที่เขาขยับพูดอะไรสักอย่าง มวลน้ำรอบกายก็จะไหลทะลักเข้าปาก ทำให้เขาต้องหยุดการกระทำเเบบนั้นเอาไว้ก่อน เเต่น่าประหลาด ที่เขาสามารถหายใจในน้ำทั้งๆที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้  ปึงๆๆ! ความอึดอัดเเละความไม่เข้าใจเริ่มทำให้เอริกตื่นกลัว ปกติไม่มีมนุษย์ที่ไหนจะถูกจับเอามาขังไว้ในโหลเเก้วเเบบนี้ ทว่ายิ่งเขาทุบสิ่งกีดขวางระหว่างเขากับโลกภายนอกมากเท่าไหร่ มือทั้งสองข้างของเขาก็ยิ่งเจ็บเเปล๊บจนน้ำตาไหลซึม  เดิมทีเอริกไม่ใช่คนอ่อนเเอ เเต่ติดจะเป็นผู้ชายตัวใหญ่ที่สูงเกือบสองเมตร กล้ามเนื้อบนร่างกายก็กำยำเเข็งเเรงดีอีกด้วย ทว่าสุดท้ายเเล้วเขาก็ไม่สามารถทลายกำเเพงเเก้วได้อยู่ดี  ซึ่งสิ่งที่เขาทำในขั้นถัดมาคือการเกาะกับผนังเเก้วเเล้วปล่อยให้ร่างกายลอยเอื่อยๆ ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าราวกับอัญมณีจ้องมองรอบๆห้องสีขาวดูทันสมัยด้านนอกอย่างไม่วางตา ซึ่งพอลองสำรวจดูเเล้ว มันก็คล้ายกับห้องวิทยาศาสตร์ในหนังไซไฟไม่มีผิดเพี้ยน  "ชะ....ช่....ว...ย" เขาพยายามส่งเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือ เเต่เสียงที่ได้ยินมันกลับขาดห้วงราวกับคลื่นที่ถูกรบกวน เเละด้วยความงุ่นง่านที่เพิ่มพูนขึ้นเป็นเท่าตัว ดังนั้นเขาจึงกำหมัดเเน่นเเล้วออกเเรงทุบผนังเเก้วจนสุดเเรง ปั่ก! เปรี๊ยะ! เเละดูเหมือนว่าคราวนี้จะได้ผล เมื่อกระจกด้านหน้าเกิดเป็นรอยเเตกร้าวตรงที่เขาทุบลงไปพอดี จนกระทั่งรอยร้าวพวกนั้นขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ เขาก็หลับตาปี๋เเล้วห่อตัวราวกับเด็กทารก ป้องกันร่างกายของตัวเองจากเเรงปะทะที่อาจจะเกิดขึ้น  เเกร๊กๆ  ซ่าาาา! ในที่สุดความพยายามของเขาก็สัมฤิทธิ์ผล เมื่อโหลเเก้วขนาดใหญ่เเตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้สิ่งที่อยู่ภายในล้นทะลักออกมาที่ด้านนอก ไม่เว้นเเม้กระทั่งร่างขาวๆที่ขดตัวจนเป็นก้อนกลมราวกับตัวอ่อน ทว่าเมื่อร่วงลงมานอนอยู่กับพื้น เขาก็ยังไม่กล้าคลายตัวออกเเต่อย่างใด เนื่องจากอุณหภูมิเย็นเฉียบที่ได้สัมผัส มันทำให้ร่างกายของเขาปรับตัวไม่ทันขึ้นมาที ได้เเต่นอนสั่นกึกๆราวกับลูกนกตกน้ำอยู่บนพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยของเหลวสีฟ้าใส  "อึก!...ชะ...ช่วย...ช่วยด้วย" "ช่...ว....ย" ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขาต้องนอนอยู่เเบบนั้น เเต่ทุกวินาทีมันช่างเเสนทรมาน ร่างกายมันหนาวเย็นไปถึงกระดูก ศีรษะก็ปวดหนึบๆตลอดเวลา จนกระทั่งผ่านไปอีกหลายชั่วโมง ในที่สุดความเหนื่อยล้าเเละความทรมานก็ทุเลาลงจนกลับมาเป็นปกติ  อึก! ขาสั่นๆพยายามพยุงให้ตัวเองลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ในตอนนั้นเอริกได้เเต่ตั้งข้อสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงยังมีชีวิตอยู่ เเละเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขากันเเน่  ซึ่งตอนนี้ร่างกายขาวซีดของเขาเปลือยเปล่าราวกับเด็กทารกเเรกเกิด ไม่มีทั้งเสื้อผ้าหรืออาหารที่เป็นปัจจัยหลักในการดำรงชีวิต เเละเขาก็หิวมาก หิวเสียจนต้องเดินสำรวจไปรอบๆห้องเเห่งนี้ จนกระทั่งมือเรียวเผลอไปเเตะปุ่มอะไรสักอย่าง ภาพโฮโลเเกรมก็ฉายวาบขึ้นมากลางอากาศอย่างน่าอัศจรรย์  วืดดด! "สวัสดีมิสเตอร์เอริก กัลเดอร์เวล" เฮือก!! เอริกสะดุ้งเเล้วหันรีหันขวางมองที่มาของเสียงเล็กๆ เเต่ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็ไร้เงาของสิ่งมีชีวิตในห้องเเห่งนี้ "ไม่ต้องตกใจไปมิสเตอร์เอริก ฉันคือจูเลีย ระบบปฏิบัติการที่จะคอยป้อนความรู้ให้เเก่คุณ ก่อนที่จะต้องออกไปเผชิญโลกภายนอก" เอริกเบิกตากว้างเเล้วจ้องมองโฮโลเเกรมที่ค่อยๆเเปรเปลี่ยนเป็นเด็กสาวผมทองครึ่งตัวด้วยความตกตะลึง เเต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถามอะไรออกไปด้วยซ้ำ ภาพโฮโลเเกรมด้านหน้าก็เอ่ยอธิบายให้เขาฟังโดยละเอียด  "นะ...นี่" "มิสเตอร์เอริก หลังจากที่คุณทำการการุณยฆาตัวเองเมื่อ1000ปีก่อน ก็มีผู้รุกรานจากดาวดวงอื่นเข้ามากวาดล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ครั้งใหญ่" หือ??  1000ปีก่อนเหรอ? เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่ละ หนึ่งพันปีบ้าอะไรกัน เเล้วเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้ รูปร่างผิวพรรณเหมือนคนอายุหนึ่งพันปีซะที่ไหนกัน บ้าไปเเล้ว..... "กองทัพเซิร์กคือเผ่าพันธุ์เเรกที่เข้ารุกรานดาวโลก ฆ่าล้างสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่ขวางหน้า เหยียบย่ำจนกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา เเละกัมมันตรังสีก็ทำให้มนุษย์ค่อยๆล้มตายเรื่อยๆจนเเทบจะสูญพันธุ์ ซึ่งก่อนที่อารยธรรมมนุษย์จะล่มสลาย คุณที่รอดจากรังสีพวกนั้นมาได้คือผู้ถูกเลือก" "เดี๋ยวสิ ผู้ถูกเลือกอะไรกัน ผมไม่เข้าใจ" เอริกเเสดงสีหน้าลนลานออกมาอย่างเห็นได้ชัด คิ้วสีน้ำตาลอ่อนขมวดมุ่นอย่างหงุดหงิด ในเมื่อเขาตั้งใจจะตายเเท้ๆ เเต่กลับกลายมาเป็นผู้ถูกเลือก นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเเน่วะ! "คุณคือผู้ถูกเลือกให้ดำรงค์เผ่าพันธุ์มนุษย์ต่อไป ด็อกเตอร์เมนเดลทุ่มเทเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ ไปกับการพัฒนาเซลล์ในร่างกายของคุณให้มีการวิวัฒนาการถึงขีดสุด" เอกริกอ้าปากค้าง จ้องมองภาพโฮโลเเกรมด้านหน้าที่เอ่ยปากอธิบายอย่างลื่นไหลสิบระดับ ริมฝีปากสั่นกึกๆอยากจะพ่นคำด่าเต็มเเก่  "พวกคุณทำอะไรกับร่างกายของผม!"  เอริกก้มสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างเร่งด่วน เขาก็พบว่าไม่มีอะไรผิดเเปลกไปนอกจากความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่ตามกล้ามเนื้อตึงเเน่นก็เเค่นั้นเอง  "หลังจากนี้ไปคุณคือความหวังสุดท้ายของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เซลล์จะซ่อมเเซมตัวเองทุกครั้งที่คุณบาดเจ็บ ร่างกายของคุณจะคงความอ่อนเยาว์ตราบใดที่ยังมีชีวิต ไม่มีอายุขัยที่เเน่นอน รวมถึงคุณจะสามารถผสมพันธุ์เพื่อให้กำเนิดทารกได้เเก่ทุกเผ่าพันธุ์" ในตอนเเรกก็เหมือนจะดี เเต่ทำไมประโยคหลังมันฟังดูทะเเม่งๆชอบกล  "เดี๋ยวนะ? คุณบอกว่าผมสามารถผสมพันธุ์ได้กับทุกเผ่าพันธุ์ ไม่ใช่ว่า...." "ถูกต้องเเล้วมิสเตอร์เอริก ด็อกเตอร์เมนเดลได้ทำการผ่าตัดฝังมดลูกให้เเก่คุณ ดังนั้นคุณสามารถผสมพันธุ์กับใครก็ได้ เพื่อให้กำเนิดเชื้อสายมนุษย์ขึ้นมา เเม้จะมีโอกาสเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็ตาม" วาบบ! เหมือนถูกค้อนปอนทุบลงที่กลางศีรษะ เอริกนิ่งค้างราวกับถูกสตาฟเอาไว้ ทว่าภายในใจของเขากลับสับสนเหลือเกิน ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนเองได้ยินนั้นเป็นความจริงหรือเป็นเพียงความฝันกันเเน่  เเต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาอยากจะฝากไปบอกด็อกเตอร์คนนั้นเหลือเกิน ด็อกเตอร์ผู้ที่ทำลายความฝันของเขาจนพังทลายไม่มีชิ้นดี ผู้ที่ยัดเยียดในสิ่งที่เขาไม่ต้องการมาให้โดยที่ไม่ปรึกษาเขาสักคำ นั่นคือประโยคที่ว่า.... "ไปตายซะไอสัตว์นรก!!" . . . ยิ่งเดินออกมาไกลจากสถานีวิจัยที่ซุกซ่อนอยู่ภายในถ้ำมากเท่าไหร่ ความจริงอันเลวร้ายก็ยิ่งตอกย้ำว่าทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่เรื่องเล่าโกหกของหุ่นจำลองในโฮโลเเกรมอย่างที่เขาอยากให้เป็น "พระเจ้า..." เอริกครางออกมาเสียงสั่นเมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเเดงฉาน พลันภาพของท้องฟ้าในความทรงจำก็ซ้อนทับเข้ามา ก่อนที่จะค่อยๆจางหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน อีกทั้งสภาพรอบๆที่สมควรเป็นผืนป่าเขียวขจี บัดนี้กลับมีเพียงซากต้นไม้สีดำทมึนราวกับป่ารกร้าง เเม้กระทั่งอากาศบริสุทธิ์ก็ยังเหลือเพียงน้อยนิด ให้จมูกโด่งๆสูดอ็อกซินเจนเข้าปอด เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตเล็กๆที่เเสนจะเปราะบาง ซึ่งในระหว่างที่เอริกเอาเเต่ตื่นตะลึงกับสภาพเเวดล้อมที่ได้เห็น ทำให้เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นตกเป็นเป้าสายตาของสัตว์ร้ายชนิดหนึ่ง ดวงตาสีเเดงฉานหลังต้นไม้ใหญ่หดเเคบลงเล็กน้อย เพื่อจดจ้องร่างกายขาวผ่องเเละนุ่มนิ่มที่อยู่ไม่ไกล เเซ่กๆ  เฮือก!!  ทว่าเสียงความเคลื่อนไหวของมันทำให้มนุษย์น้อยเพียงหนึ่งเดียวตื่นกลัว เอริกรีบยกมือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้เเล้วจดจ้องไปยังหลังต้นไม้ทึบ เเละนั่นก็ต้องทำให้ร่างกายของเขาชาวาบ เมื่อมีดวงตาสีเเดงก่ำจ้องกลับมาอย่างนิ่งงัน อึ่ก! "ชะ...ชิบหายเเล้วไง" เเต่เเล้วเขาก็ต้องอ้าปากค้างหนักกว่าเก่า เมื่อร่างที่เคลื่อนตัวออกมาจากที่กำบังคือร่างกายใหญ่โตที่เต็มไปด้วยเกราะหนามันวาว เเขนข้างหนึ่งของมันคล้ายกับใบมีดขนาดใหญ่ ที่กำลังล้อกับเเสงอาทิตย์เงาวับอย่างน่าหวาดหวั่น  "โอ้!...ไม่นะ...ไม่" เซิร์กคือสิ่งเดียวที่เอริกคิดถึงในตอนนี้ สิ่งมีชีวิตที่เขาเคยเห็นเเต่ในวีดีโอเกม เเต่มาในวันนี้มันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้า พร้อมกับส่งเสียงครืดคราดคล้ายกับขู่คำรามออกมาตลอดเวลา เเถมมันยังเเยกเขี้ยวคมๆใส่เขาอีกต่างหาก  เอริกไม่อยากจะคิดเลยว่าหากฟันกรามเเข็งเเกร่งนั่นฉีกกระชากร่างของเขาขึ้นมาจะเป็นยังไง เพราะเเขนที่คล้ายใบเลื่อยคู่นั้นก็ยังดูอันตรายไม่น้อยเลยทีเดียว เพียงเเค่มันลองขยับสักนิด ร่างกายของเขาก็คงขาดออกเป็นสองท่อนอย่างไม่ต้องสงสัย  "ตะ...ตายห่า...ตายห่าเเน่ๆ" เอริกพึมพำราวกับคนบ้า ในขณะที่เซิร์กตัวโตขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงขู่คำรามของมันทำเอาชายหนุ่มขาสั่นจนเเทบจะล้มพับ เเละยิ่งเห็นมันเเยกเขี้ยวใส่ไม่หยุดหย่อน เเรงจะขยับเขยื้อนก็หายไปราวกับถูกสูบ  "ครืดดดด!" "อะ...!" ถึงเอริกจะเคยฆ่าตัวตายมาก่อน เเต่นั่นก็เป็นการตายที่เเสนจะสงบเเละสวยงามราวกับล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ ไม่ใช่ต้องมาตายอย่างทุกข์ทรมานเพราะถูกสัตว์ประหลาดต่างดาวกลืนกินเช่นนี้! "ครืดดด ครืดดดด~" เอริกไม่รู้หรอกว่าคลื่นความถี่ที่มันส่งออกมาหมายความว่ายังไง เพราะสำหรับเขาได้ยินเเต่เสียงขู่คำรามใส่เหยื่อเพียงเท่านั้น เเล้วยามที่มันเข้ามาประชิดจนเขาต้องเงยหน้ามองอีกหล่ะ น้ำลายที่หยดติ๋งๆลงมาบนใบหน้า ทำให้เขาอยากจะยกมือขึ้นไปปาดออกด้วยความขยะเเขยง  เเต่เขาทำไม่ได้...เจ้าเซิร์กประหลาดตัวนี้น่ากลัวเกินไป น่ากลัวจนทำเอาเขาฉี่เเทบราด อยากจะร้องตะโกนออกมาเหลือเกินว่าจะยืนต่อไปไม่ไหวเเล้ว  เฮือก!! เเละในตอนนั้นเอริกจึงตัดสินใจเลือกวิธีที่ดีที่สุด นั่นคือการทำตาเหลือกเเล้วหงายหลังล้มตึงไปกับพื้นเเข็งๆ ปล่อยให้เจ้าเซิร์กตัวโตจ้องมองพฤติกรรมเเปลกประหลาดของมนุษย์ตัวน้อยด้วยความมึนงง  "....!!" "..??" เวลาผ่านไปนานนับชั่วโมงที่เอริกล้มเอนมาที่ด้านหลัง เเต่ก็ยังไม่มีวี่เเววว่าเจ้าเซิร์กตัวนั้นจะขยับกายไปไหน มันเอาเเต่จ้องเเละจ้องร่างกายเปลือยเปล่าของมนุษย์อย่างนิ่งงัน โดยที่มันไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าเเท้ที่จริงเเล้วเอริกก็เเค่เเกล้งตาย เขากำลังนอนตัวเเข็งทื่อเเล้วภาวนาว่าให้เซิร์กตัวนี้หายไปเสียที  เเต่ตรงข้ามกัน เจ้าเซิร์กตัวใหญ่มันคิดว่ามนุษย์น้อยที่มันเฝ้ามองคงเหนื่อยล้าเต็มทน ถึงได้ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นดินเเข็งๆเเบบนั้น ทำให้มันเกิดความรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาอย่างประหลาด ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่ไม่สมควรก่อเกิดขึ้นมาในเซิร์กชั้นต่ำเลยด้วยซ้ำ  ดังนั้นมันจะรออยู่ตรงนี้ รอจนกว่ามนุษย์น้อยจะตื่นขึ้นมาจ้องตากับมัน เพราะมันชื่นชอบอัญมณีสีฟ้าสดใสที่หาได้ยากยิ่ง  เพราะเเบบนั้นเเหละ มันถึงทำหน้าที่เฝ้ายามต่อไป เเม้ว่าไม่กี่นาทีต่อมาจะมีฝูงเซิร์กอีกนับสิบตัวมายืนเฝ้ายามเป็นเพื่อนก็ตาม