ขย่มรักจอมมาร

“ซื่อจื่อ นี่ถึงเดือนแปดหรือยัง” หยวนกงเหวียนที่ประมือกับซูเหยามาตลอดเจ็ดปี รอคอยวันเวลาเพื่อนัดพบกับนางอยู่ทุกปี ปีนี้ก็เช่นกัน            ชื่อจื่อ เป็นสัตว์ประจำตัวจอมมาร ที่จอมมารทุกตนต่างต้องมี ซื่อจื่อเป็นครึ่งมารครึ่งกิเลส ชาติก่อนเคยเป็นสัตว์เทพแต่ถูกสาบ จนจอมมารจันทราม่วงไปพบจึงช่วยเหลือไว้ นั่นทำให้ซื่อจื่อกลายเป็นสัตว์ประจำตัวจอมมารโดยปริยาย            “อีกสามวันพิภพมารขอรับ” (1วันพิภพมารเท่ากับ 10 วันโลกมนุษย์)            “นานเพียงนั้นเชียวหรือ เห้อ” จอมมารจันทราม่วงเช็ดทำความสะอาดแส้จันทราม่วง เป็นอาวุธประจำกายที่ใช้ต่อสู้ แส้นี้ผู้ที่ครอบครองต้องราชาที่ปกครองเผ่ามารเท่านั้น ขัดมันไปเขาก็คิดถึงนางไป            “ท่านมีนัดกับองค์หญิงเผ่ามารประจิมนะขอรับ” ซื่อจื่อผู้รับหน้าแทนผู้เป็นนาย การดูตัวของเผ่ามารนั้นบ่งบอกถึงอำนาจในเผ่า เผ่ามารบูรพาจันทรา เป็นเผ่ามารที่มีอาณาเขตเยอะที่สุด และมีพลังมาก นั่นทำให้เหล่าราชามารอื่นๆ ต่างอยากยกลูกสาวมาแต่งกับราชามารของเขา            “บอกไปข้าไม่ว่าง” หยวนกงเหวียนไม่ชอบการดูตัวไร้สาระที่สุด เขาไม่ได้ชอบสตรีเผ่ามารที่วันๆ เอาแต่เรื่องราคะมายั่วยวนเขา เขาเห็นจนเบื่อมิสู้ไปรอต่อสู้กับซูเหยายังดีเสียกว่า            “เอ่อ ท่านพลัดมาสามครั้งแล้วนะขอรับ” ซื่อจื่อ ต้องทนถูกเหล่าองค์หญิงที่กระหายอยากที่จะได้ตำแหน่งราชินีบูรพาจันทรา ก่นด่าเพราะมาครั้งใด ท่านราชามารหยวนกงเหวียนก็ไม่เคยออกมาพบ            “กี่ครั้งข้าก็ไม่ไป นางพวกนั้นชอบเอาเหล้าราคะมามอมข้า จนข้าทานทนได้หมดแล้ว กระหายอยากเสียจริง” หยวนกง เหวียน พูดด้วยน้ำเสียงแสนเบื่อหน่ายกับนางพวกนั้น            ราชามารขัดแส้ประจำกายเสร็จก็ลุกขึ้น “ข้าจะไปรอประลองฝีมือกับซูเหยา เจ้าบอกพวกนางว่าข้าไม่อยู่ก็แล้วกัน หากผู้ใดก่อความวุ่นวายที่ตำหนักจันทราม่วงของข้า ข้าจะไม่ให้เหยียบเข้าเผ่าแม้แต่ครึ่งก้าว” เขาออกคำสั่ง เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรติดหน้าประตูวังของเขาไว้ แล้วให้ซื่อจื่อคอยเป็นคนบอกเรื่องนี้ หากพวกนางพวกนั้น เข้ามาก่อความวุ่นวายตอนที่เขาไม่อยู่            “ขอรับท่านราชามาร” ซื่อจื่อ ไปทำตามคำสั่งของจอมมาร            หยวนกงเหวียนออกไปรอนางก่อนถึงหนึ่งเดือน เขานั่งกินนอนกินดื่มเหล้าที่ไปซื้อมาที่ศาลานัดพบกลางหุบเขา หลงซาน ที่นี่ราวกับเป็นที่นัดพบรักของเขาและซูเหยาไปแล้ว หากนางไม่มาต่อสู้ การได้พบนางเขาก็มีความสุขมากทีเดียว            ซูเหยาที่ฝึกวิชาเพลงกระบี่ปราบมาร เพื่อให้พัฒนาไปอีกขั้น ปีนี้อย่างไรต้องรู้ผลแพ้ชนะ ทุกปีเขาและนางต่างเสมอกันตลอด วันนี้อย่างไรเสียนางต้องชนะให้ได้            เสียงฟาดฟันกระบี่ด้านหลังเขาหลงซาน ทำให้จอมมารจันทราม่วงอย่างหยวนหงเหวียนสงสัย ผู้ใดกันที่มาฝึกวิชาอยู่ที่นี่ เขาเดินไปดู ก็พบกับคนที่อยากเจอมาตลอดหนึ่งปี            “ซูเหยา เจ้าอยากพบข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ” หยวนกง เหวียนคิดเข้าข้างตัวเอง เขานั่งบนต้นไม้มองดูนางฝึก เพลงกระบี่ที่นางฝึกนับว่าก้าวหน้าขึ้นไปอีก แต่ทว่ายังรั้งท้ายเขานัก            ทุกทีเป็นเขาที่อ่อนข้อให้ ไม่อยากให้แพ้หรือชนะ จะได้พบนางทุกปี ปีนี้นางฝีมือนับว่าสูสีกับเขาทีเดียว            “ไม่นึกว่าเจ้าจะอยากพบข้าถึงขนาดมารอเป็นแรมเดือน” หยวนกงเหวียน พูดขึ้นหวังกวนประสาทนางเล่น เขาชอบเวลานางโกรธนัก ดูน่ารักไม่เบา            “เจ้าจอมมาร ทำไมเจ้าออกมาแล้ว ยังไม่ถึงนัดสักหน่อย” ซูเหยาตะโกนขึ้นด่าเจ้าจอมมารเจ้าเล่ห์ ทุกปีนางแพ้ให้เขาเพียงนิดเดียวตลอด เพราะเจ้าจอมมารชอบยั่วโมโหนาง            “ข้าได้ยินเสียงคนฝึกวิชา มันดังไกลไปถึงภพมารของข้า ข้าจึงขึ้นมาดู แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ข้าคิด เจ้าคิดถึงข้าแทบขาดใจนี่เอง” หยวนกงเหวียนพูดจาหน้าด้านๆ เข้าข้างตัวเอง            “เจ้าหลงตัวเองไปหรือเปล่า เจ้าจอมมารแส้ม่วง” ซูเหยาเก็บกระบี่ ไม่อยากฝึกต่อแล้วหมดอารมณ์            “อ่าวไม่ฝึกแล้วหรือ” หยวนกงเหวียนที่ยังอยากดูนางฝึก จะได้รู้จุดอ่อนของนาง            “ไม่มีอารมณ์” ซูเหยาเดินหนีไป เพราะยังไม่ถึงวันประลองจึงไม่สามารถประลองตอนนี้ได้            “ให้ข้าช่วยไหม รับรองอารมณ์เจ้าพุ่งพล่านแน่นอน” หยวนกงเหวียนพูดจาสองแง่สองง่ามให้นางคิดตาม            “ทะลึ่ง!” ซูเหยาเหาะหนีเจ้าบ้านี่ไป นับวันยิ่งพูดจาราวกับผู้ชายเสเพลคนหนึ่ง นี่อยู่โลกมนุษย์บ่อยไปหรืออย่างไร            “เอ้า...แล้วเจ้าจะไปไหนกันเล่า...ข้ามารอเจ้าอยู่นะ” จอมมารรีบเหาะตามนางไป เพราะนางหนีไปเขาก็ไม่รู้จะแหย่ใครดี            ซูเหยาลงมาที่ในเมือง เข้าร้านน้ำชาสั่งอาหารมานั่งกินแก้เบื่อ แต่ไม่นานนักเจ้าจอมมารเจ้าเล่ห์ก็ตามมาอีก            “เจ้าหิวก็ไม่บอก” มาถึงเขาก็แย่งถ้วยข้าวนางไปกินหน้าตาเฉย            “เจ้า! พิภพมารอดอยากมากหรืออย่างไร” ซูเหยาอยากเอาตะเกียบทิ่มปากเจ้าจอมมารไร้ยางอายนี้นัก            “ทั้งอด ทั้งอยาก” พูดไปก็ส่งสายตาเจ้าชู้ใส่นาง ปีนี้เขาตั้งใจจะรุกนาง ให้ถึงที่สุดจนกว่านางจะยอมเขาให้จงได้            “เจ้าอยากมากก็โน้น หอนางโลมฝั่งตรงข้าม” ซูเหยาที่หมดอารมณ์เพราะเจ้าบ้านี้เชียว จึงบอกเสี่ยวเออร์ขอห้องพักเพื่อจะได้หลบหน้าเจ้านี่ก่อน            “อ่าว เจ้าจะหนีข้าไปนอนแล้วหรือ ไม่ไปหอนางโลมกับข้าแล้วหรือ” จอมมารกระหยิ่มใจ เขาชอบที่จะกวนใจนางเป็นที่สุด