เมียเก่ามาเฟีย

พลั่ก! พลั่ก!! กำปั้นที่ถูกสวมด้วยสนับเหล็กแข็งแรงนั้นกำลังกระทบลงไปบนใบหน้าของเด็กหนุ่มนับครั้งไม่ถ้วน ใบหน้าคมคายหันสะบัดไปตามแรงปะทะ เลือดสีสดไหลทะลักจากบาดแผลจนน่าหวาดกลัว แดงฉาน คาวฉุน น่าคลื่นเ**ยนอาเจียน “พ...พอ...พอได้แล้ว หยุดเถอะ อย่าทำแบบนี้” เสียงแหลมเล็กหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดใจกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า แม้ว่าพยายามจะช่วยเหลือ แต่การถูกพันธนาการข้อมือเอาไว้ทำให้เธอไม่สามารถขยับได้ดั่งใจนึก “ไม่เอาน่า เธอไม่คิดว่าภาพนี้มันน่าดูมากหรือไง แถมทั้งเสียงคราง ทั้งกลิ่นเลือด มันยิ่งทำให้ที่นี่ดูมีชีวิตชีวา” “ทำแบบนี้ยังเรียกตัวเองว่าเป็นคนได้อีกหรอ ไอ้ชั่ว!” นัยน์ตาหวานทอประกายความเกรี้ยวกราดอันแสนเกลียดชัง มองอีกฝ่ายราวกับอยากฆ่าให้ตาย หากไม่ถูกพันธนาการเอาไว้ เธอจะยอมแลกชีวิตเพื่อทำร้ายเขาสักครั้ง “เฮ้...เธอไม่ควรปากดีใส่ฉันแบบนี้นะ” พลั่ก! ลูกน้องฝีมือดีที่ยืนขนาบข้างร่างโงนเงนจากการถูกโซ่ตรึงร่างเอาไว้นั้นกระแทกสนับลงไปปะทะหน้าของชายหนุ่มผู้น่าสงสารอีกครั้ง “กรี๊ดดดด!” หยดเลือดที่สาดกระเซ็นนั้นเหมือนถูกสลัดออกจากปลายของพู่กัน ก่อนหยดลงพื้นจากการสำลัก “แค่ก..แค่กๆ” “ดินแดน!” หญิงสาวตะโกนเรียกชื่อน้องชายด้วยอาการสั่นเทา ความหวาดกลัวแล่นเข้าเกาะกุมเมื่อเห็นท่าทางอ่อนแรงของอีกฝ่าย “เห็นไหมล่ะ เธอไม่ควรทำให้ฉันหงุดหงิดจริงๆ” “พอ...ฮึก พอแล้ว” น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าพรูออกจากดวงตาคู่งาม หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะกลายเป็นเส้นตรงเพื่อสะกดกลั้นความเสียใจ “ก็ควรว่าง่ายตั้งแต่ทีแรกสิ” “คุณ...คุณต้องการอะไรกันแน่” “อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลย สนุกให้มากกว่านี้สักหน่อยดีกว่านะ เธอจะได้รู้ตัวไงว่าไร้ความสามารถที่จะปฏิเสธฉันมากแค่ไหน” “งั้นก็บอกมาสักทีสิว่าคุณต้องการอะไรกันแน่ ฉันจะทำได้ทำ แล้วก็ปล่อยน้องฉันสักที!” “หึ” ริมฝีปากของชายหนุ่มบิดยิ้มอย่างเย้ยหยันภายใต้หน้ากากสีขาวที่สวมเอาไว้ “ถ้าอยากเจรจามากนัก เธอก็ควรทำให้ฉันพอใจในคำตอบนะ” “ปล่อยน้องฉันก่อน” “เอาสิ” เคร้ง! โซ่ที่ถูกใช้ล่ามนั้นถูกคลายออกจากมือของลูกน้อง ส่งผลให้ร่างกายบอบช้ำตกกระแทกพื้นจนเสียงดังกึกก้อง “ดินแดน!” หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อร่างกายของน้องชายดูปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงพยุงตัว เขาไม่ต่างจากลูกตุ้มหนักๆ ที่ตกลงพื้น “อย่าเอะอะไปสิครับ” “คุณ...จะฆ่าน้องฉันหรอ!?” “ผมรู้ดีน่าว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ขืนมันตายง่ายๆ จะเอาอะไรมาบีบให้คุณทำตามที่ผมต้องการล่ะ” “ฉัน..ฉันไม่เคยทำอะไรให้พวกคุณเลยนะ ดินแดนก็คงเหมือนกัน อย่ามายุ่งกับเราเลย อย่าทำแบบนี้” “เป็นพี่สาวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะครับ แต่เอาเหอะ ในเมื่อน้องชายคุณไม่ได้บอกอะไร คุณก็ควรที่จะไม่ต้องรู้เรื่องต่อไป” “มะ..หมายความว่ายังไง ดินทำอะไรให้คุณไม่พอใจงั้นหรอ” นัยน์ตาของชายหนุ่มทอประกายเหี้ยมโหด ราวกับหลุมดำของห้วงอวกาศที่พร้อมดูดกลืนทุกสิ่งที่สบตาด้วย หน้ากากสีขาวนั้นไม่ได้ช่วยปิดบังความน่ากลัวของเขา กลับกัน..มันยิ่งทำให้ร่างกายเธอสั่นสะท้านเพราะไม่อาจคาดเดาความรู้สึกของคนที่กำลังเจรจาด้วยได้ “ผมต้องการสายลับ” “สายลับ?” “การเข้าไปใกล้ชิดมัน...มีแค่เธอที่ทำได้” คำพูดไร้อารมณ์ความรู้สึกนั้นสวนทางกับความสุภาพที่เขาพยายามแสดงออก “คนอย่างคุณคงได้ทุกอย่างมาง่ายดาย มีเรื่องอะไรกันแน่ที่ทำให้ต้องมาเดิมพันกับฉัน” “เพราะหมอนั่นคือคนที่คุณรู้จักดียังไงล่ะ...พราวฟ้า” ฝ่ามือของหญิงสาวเย็นเฉียบเหมือนถูกกดลงแช่ในถังน้ำแข็ง คำพูดที่แสนสุภาพของเขาเป็นเพียงเปลือกนอกอันจอมปลอม สวนทางกับการบังคับให้ทำตามความต้องการอย่างไม่คิดเหลือทางเลือกใดให้แก่เธอ “คุณ...คุณคงเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่รู้จักใครที่น่าจะขวางทางมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างคุณหรอก” เขา..ไม่ได้ยิ้ม หน้ากากอันนั้นยังปิดบังใบหน้าของชายหนุ่ม แต่เธอกลับได้ยินการเย้ยหยัน รู้สึกเหมือนเขากำลังสมเพชเวทนากับคำลวงของเธอ “ผมไม่ใช่ไอ้โง่หรอกนะ” “...” “เอาชีวิตผัวเก่าเธอมา...แล้วจะได้เอาน้องเธอคืนไป” . .